Skip navigation

Category Archives: Uncategorized

 

 

 

 

Μια παθιασμένη, ολοσύγκορμη αγκαλιά στο ίδιο εγκαταλελειμμένο υπόστεγο. Είχαν προσαπορροφηθεί τόσον πολύ μεταξύ τους σε κάθε δριμύτητα, όσον ρημάζανε μαζί τα απομεινάρια ενός παγκόσμιου χρόνου προς όφελος ενός ιδιωτικού ρίγους που τους συνήρπαζε μέχρι τις εσχατιές της πιο ηδονικής σκοτοδίνης.

Στην μεγάλη εξωτερική επικράτεια απλώνοταν μονίμως ένα χλωμό σκότος – ο ήλιος δεν ανέτειλε πλέον στον ορίζοντα, αλλά μόνον μέσα στους ανθρώπους,

των όσων πλέον, των σίγουρα όχι πολλών, μπορούσε το εσώτερο και διαρκέστερο είναι τους να τον αντέξει.

 

 

Μόλις έξω από το υπόστεγο, -το οποίο, παραδόξως, ενέμενε αρκετά φωτισμένο- από την μια πλευρά, φαινόταν ένας βρώμικος, πλήρως παρατημένος τόπος, και από την άλλη, σκορπισμένα εδώ κι εκεί σκέλεθρα λόγου, παρατημένα και αυτά στο μηδέν του ανθρώπου. Ενίοτε, κάποιες σκιές προσπαθούσαν να τα μετακινήσουν, άγνωστο προς τα πού, όμως μετά από λίγο εγκατέλειπαν την απόπειρά τους και αφήναν τα σκέλεθρα στην θέση τους.

‘Αλλοτε ακούγονταν κάτι σαν σποραδικοί ψίθυροι τραγουδιών που σπάζανε προοδευτικώς σε ρυάκια αγάπης, και τελικώς, όχι σπάνια, προέβαλε ξανά στην μεγάλη ερημιά η Πρώτη Φωτιά του κόσμου, εμφανής σε κάθε ορατότητα, απ’ όποιο σημείο και αν επέλεγες για να την δεις. Σαν ένας ακόμη ήλιος που παραμόνευε κρυμμένος για να αλλάξει κάποια στιγμή την όψη της γης.

 

 

Υπήρξαν οι δυο τους εραστές, προφανώς, σε μιαν ηλίθια εποχή.

Όμως ο κόσμος, ολοένα ερημώνοντας, δεν θα υπήρχε λόγος να μην ερημώνει όμορφα.

 

 

 

 

Advertisements

 

 

 

 

Ο πατέρας σου ήταν πολύ ξεχωριστός άνθρωπος, αγάπη μου, να ζήσεις να τον θυμάσαι.

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι σφυγμοί μου που ανεβαίνουν, το στήθος που καίγεται, η τρελλή μου  στύση, μια αγάπη λυτρωτική μέσα στην απέραντη φυλακή του κόσμου.

Μωρό μου,

όταν, τελικώς, πάμε στο Λας Βέγκας να παίξουμε στα καζίνο, για να βγάλουμε κανά χρήμα της προκοπής (και το λέω σοβαρά, και δεν κάνω πλάκα, γιατί στην Ελλάδα δεν το βλέπω  – βέβαια, υπάρχει η πιθανότητα να γυρίσουμε  με … κρώουλ από τον Ατλαντικό ),

η μπίλια θα σταματάει πάντοτε στον ίδιον αριθμό:

1

ΕΝ

Στην ελληνική γλώσσα σημαίνει και το “εντός” (άτονο),

ενώ, κοίτα κάτι πράγματα, στην Hindi γλώσσα, παραδόξως, ο αριθμός “έν” δηλούται με την λέξη एक που προφέρεται “εκ” (προέρχεται από το σανσκριτικό एकम् – ekam ), το οποίο “εκ”, στην ελληνική γλώσσα, άτονο φυσικά, σημαίνει “εκτός” (από).

Έτσι είναι πάντα, βγαίνουμε “έξω” για να βρεθούμε μέσα μας, να βρούμε τους εαυτούς μας.

Και ο έρωτας, κούκλα μου, δεν είναι παρά μια παλαβή έξοδος, έξοδος προς τα εσώτερα.

Επειδή η εϋπλόκαμος ξανθόφωτη κόμη σου, είναι το πιο απτό πειστήριο ενός κόσμου που ξέφυγε (θα ξεφύγει) τελικώς από την ίδια την “σκιά” του.

Επειδή, πάνω απ’όλα, είναι καλύτερον να φλέγονται οι άνθρωποι παρά ο κόσμος .

 

 

 

 

 

 

 

 

Όταν η αγαπημένη σου , σου αφιερώνει το τελευταίο βιβλίο της, αυτό είναι μια χειρονομία που καίτοι εμπερικλείει τον χώρο και την σημαντική της καρδιάς, εν τούτοις ανάγεται, εν ταυτώ, και σε μια φωταγώγηση του λειμώνα της γραφής σε πεδία μιας άλλης ανθρώπινης ποιότητας.

Χαριτίνη μου, δεν ξέρω αν οποιοδήποτε ευχαριστώ θα μπορέσει ποτέ να είναι αρκετό σε αυτήν την περίπτωση. Θέλω, όμως, να σου πω, ότι σ αγαπώ πολύ.
Σ αγαπώ πολύ, πέραν όλων των άλλων λόγων, και για το γεγονός ότι είσαι ένα πλάσμα βουτηγμένο στην λογοτεχνία και τον πυρετό της, μαίνεσαι μέσα στην λογοτεχνία, το “κύτταρό” σου είναι λογοτεχνικό, στον ύψιστο βαθμό !

Κυρίως, είσαι ένα από τα λίγα άτομα για τα οποία μπορεί να πει κανείς ότι έχουν κάλλιστο λογοτεχνικό ήθος, ιδιαίτερα σε μιαν εποχή τόσον φθηνή και παρακμιακή, όσον η εποχή μας.

Περπατάς με το κεφάλι ψηλά, ανάμεσα σε αναγνωστικές συνειδήσεις που, ευτυχώς, έχουν εκτιμήσει την γραφή σου, και σε κάποιες γελοίες φιγούρες από την άλλη μεριά, που είναι λογικό να σε φθονούν και επιβουλεύονται.

Επιπλέον, δίνεις μια μάχη πολιτισμού, καλαισθησίας και ομορφιάς μέσα από το περιβάλλον του facebook, σε αντίξοες συνθήκες, αλλ’ όμως, και ευτυχώς, η προσπάθειά σου αυτή έχει εκτιμηθεί σημαντικώς.

Καλορρίζικο και πάλι, το βιβλίο σου, μωρό μου. Πραγματικά, σπουδαία και πρωτότυπη δουλειά!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Με τον τρόπο της Nina Simone“.

Αύριο, όπως κάθε Τετάρτη, 6-8 μ.μ., η εκπομπή της Χαριτίνης Ξύδη, Fish and Mr Hiroshima στον amagi.gr  , με ένα αφιέρωμα στην μεγάλη Nina Simone. 

 

 

Προτελευταία εκπομπή γι’ αυτήν την σαιζόν, εν όψει του βαθέως καλοκαιριού. Θα είμαστε, βέβαια,  συντονισμένοι.

 

 

 

 

 

 

της Χαριτίνης Ξύδη

 

Η ευθύνη της πίστης στη φερεγγυότητα και αξιοπιστία ισχυρισμών ασύλληπτης διαβολής, κακοβουλίας και αήθειας, οι οποίοι εκστομίζονται από βαρέως – κλινικώς – νοσούντες, βαρύνει, ευθέως & πάντοτε, τους φέροντες την πίστη αυτή και σε καμία περίπτωση τους νοσούντες.

 

 

 

 

 

 

 

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ 

(για κάποιες ημέρες ή για περισσότερον)

 

Για να τελειώνουμε, επί τη ευκαιρία, με ένα άλλο, -ακόμα πιο νοσηρό- φαινόμενο στον διαδικτυακό χώρο, όπως καταντάει χρόνιο και σχετικά δύσκολο να αντιμετωπισθεί από ποινική άποψη.

Δεν έχω και δεν έχουμε (όχι μόνον εγώ, αλλά ΚΑΙ ο οποιοσδήποτε!) ΚΑΜΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΧΕΣΗ  με οποιαδήποτε “γραφόμενα” και μουρμουρητά αυτού του γελοίου πλάσματος που “στωκάρει” καθ’ έξιν και για χρόνια σε διάφορους.

Δεν έχουμε σχέση, δηλαδή, αντικειμενικά, και ανεξάρτητα από την δυσφημιστική πρόθεσή του. Όσον έχει να κάνει με μένα, δεν τον ξέρω προσωπικά, και δεν με έχει δει ποτέ ούτε ζωγραφιστόν.

Ιστοπλαστογράφος και διαδοσίας, φέρεται ως δράστης ανήθικων, γελοίων και υβριστικών επιθέσεων κατά διαφόρων ανθρώπων στο διαδίκτυο, με ιδιάζουσα κλινική συμπτωματολογία χρόνιου μίσους και νοσηρότητας.  Πρόκειται, ακόμα, για άτομο μειωμένης αντιλήψεως και ακόμα πιο μειωμένης ευφυίας και, μάλλον, περιορισμένου εύρους -και, σίγουρα, ακόμα πιο περιορισμένης κατανόησης-, παιδείας.  Παρ’ όλ’ αυτά, πολύ κουτοπόνηρο και ύπουλο.

Το κόλπο που μετέρχονται οι συμμορίες του είδους ή οι ψυχικά προβληματικές φιγούρες στο διαδίκτυο είναι απλό. Προσπαθούν με μασημένα λόγια και υπονοοούμενα σε κείμενά τους, να διασπείρουν φήμες και νοσηρότητες για ανθρώπους, κρυμμένοι συνήθως (στο φμπ είναι πανεύκολο αυτό) για να μην τους διαβάζουν οι στόχοι τους, ενώ μόλις κάτσει η “στραβή”, κλαίγονται με δάκρυα στα μάτια. Ανθρώπους που είτε μισούν ανεξιχνιάστως για οποιονδήποτε λόγο, είτε τους βλέπουν ως κίνδυνο, είτε τους έχουν άχτι για κάποιον φανταστικό προσωπικό λόγο  που υπάρχει μόνον στο εξαιρετικά εμμονικό κεφάλι τους.

Το συγκεκριμένο  άτομο, μαζί με συνεργούς του της ιδίας νοητικής συνομοταξίας και ήθους (που δεν τους γνωρίζω ούτε αυτούς),  έχει καταγγελθεί στην Δίωξη, και το ζήτημα εκκρεμεί.

Η μόνη αποτελεσματική λύση για την αντιμετώπιση τέτοιου είδους φαινομένων είναι η αυξημένη συνείδηση και εγρήγορση του κοινού (έστω και σε καιρό παρακμής, που οι περισσότεροι δεν νοιάζονται ή δεν ασχολούνται, ή αρκετοί δεν λογαριάζουν καν το ήθος προκείμενου να αποκτήσουν μικρο-οφέλη έστω και σε λασπότοπους), στον βαθμό που οποιαδήποτε ποινική δίωξη με διαδικτυακούς όρους δεν είναι εύκολη, μιας και η σχετική νομοθεσία στην Ελλάδα, όπως είναι γνωστόν, και όπως μας εξηγήθηκε και σε εμάς στην Δίωξη, είναι σχεδόν ανύπαρκτη, Ή, το λιγότερο, ελλιπεστάτη.

Καίτοι βέβαια, καθίσταται περιττό να επαναληφθεί (πρόκειται για “γνωστή” περίπτωση σε όσους είχαν την ατυχία να γίνουν στόχος του και φαίνεται αμέσως -για κάθε νοήμονα αναγνώστη- ο τρόπος που λειτουργεί ), εν τούτοις άλλη μια φορά:

Ο,ΤΙ ΜΑ Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ με τον γνωστό άνανδρο και  ύπουλο τρόπο του, το εν λόγω άτομο, δεν έχει καμμία σχέση με μένα, αλλά και ούτε και ΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟΝ που έχει ως στόχο του. Είτε, -για παράδειγμα-, γράψει(υπαινιχθεί καλυμμένα)  ότι είμαι ορειβάτης στα βουνά, είτε ότι το πρωί με είδε από μακριά να αγοράζω τσιγάρα στην Σταδίου, ότι έχω παντρευτεί τέσσερις φορές, πως πέθανα και εδώ γράφει το φάντασμά μου, πως έκανα το ένα και το άλλο, πως είμαι το ένα και το άλλο, ό,τι, τέλος πάντων, κατεβάσει το κεφαλάκι του, ΔΕΝ έχω καμμία σχέση. Και αυτό λέγεται άπαξ, δια παντός, και προκαταβολικώς για ο,τιδήποτε και προς όσους είναι της ίδιας συνομοταξίας, επειδή για έναν στοιχειωδώς νορμάλ άνθρωπο που αντιλαμβάνεται αμέσως τους ανθρώπους που δεν είναι στα καλά τους, είναι απολύτως περιττό.

Ευχαριστώ τους φίλους και αναγνώστες.

 

 

 

 

 

 

 

 

ΤΑ “ΛΑΙΚΑ & ΜΠΛΟΥΖ” ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΙΝΗΣ ΞΥΔΗ

 
Το παρόν σημείωμα πάνω στην υπό έκδοσιν ποιητική συλλογή της Χαριτίνης Ξύδη, “Λαϊκά & Μπλουζ”, δεν ενέχει κριτική υπόσταση και ανάλογο ρόλο, στον βαθμό που τα ποιήματα έχουν παρουσιαστεί κατά το πλείστον στην προσωπική σελίδα της ποιήτριας στο facebook (όπως, επίσης, κάποια εξ αυτών σε διαδικτυακούς ιστότοπους και έντυπα λογοτεχνικά περιοδικά) και αναμένεται η έκδοση.

Αυτό το σημείωμα, κατά συνέπεια και εξ ανάγκης, συνιστά, λοιπόν, ένα είδος προ-εισαγωγικής σκέψης πάνω στην πλέον πρόσφατη δουλειά της ποιήτριας.

Εξ αρχής, αξίζει να λεχθεί πως αυτό που προκαλεί ιδιαίτερη θαυμαστική εντύπωση διαβάζοντας κανείς τα ποιήματα στην εν λόγω ενότητα, είναι η επιτυχής εννοιολογική ισορροπία εν είδει “σχοινοβασίας”, επί της συγκεκριμένης, “ειδικότερης” θεματολογίας και σε αρμονική αντιστοιχία, βέβαια, με τον “κατάλληλο” ποιητικό λόγο.

Τα “Λαϊκά και Μπλουζ”,  δεν είναι σε καμμία περίπτωση μια μηχανιστική, ευθέως αναλογική μεταφορά της θεματολογίας και της γενικώτερης νοοτροπίας/τεχνοτροπίας των δύο αυτών ειδών της μουσικής τέχνης στον γραπτό λόγο και την ποίηση.

Πρόκειται για ποιήματα, και μάλιστα ποιήματα άρτια, μιας άψογης αισθητικής ποιότητας, δημιουργημένα κάτω από πάσα νομοτέλεια της ποιητικής τέχνης.

Δεν είναι, λοιπόν, “τραγούδια”, ούτε συναποτελούν στιχουργικό υλικό για τραγούδια, με την αφορμή της ποίησης ή όχι. Όμως, από την άλλη, κρατούν την εννοιολογική/εντυπωσιομορφική ατμόσφαιρα του “τραγουδιού”, προσδίδοντας την πλήρη “αίσθηση” αυτών μέσα από την ούσα ποίηση, και αυτή η  επιτευχθείσα “ενότητα αντιθέτων” θα πρέπει να θεωρηθεί ως μια προσωπική επιτυχία της Χαριτίνης Ξύδη σε αυτήν την πολύ ιδιάζουσα περίσταση του γραπτού λόγου.

Εδώ η Χαριτίνη Ξύδη ωθείται σε έναν λόγο, που προσωπικά θα τον χαρακτήριζα ως πλήρη μιας ανθηρής αυστηρότητας, πράγμα που σημαίνει, πως η έκφραση της ποιήτριας είναι μεν λιτή και σύντομη, αλλά, χάρις στην δεξιοτεχνία της, πλήρης και από εικονοποιητική/συναισθηματική έκφραση και θυμική ευρυθμία.

 

 

Έντονα “ατμοσφαιρικές” και εν ταυτώ βιωματοληπτικώς ισχυρές ποιητικές εικόνες σε μιαν απόδραση προς την μυθολογία των λαϊκών τραγουδιών και του μπλουζ (δύο είδη, άλλωστε, που παρουσιάζουν, ορισμένως, “εκλεκτικές” συγγένειες). Αμεσότητα έκφρασης και αναδραστική στοχαστικότητα σε διακριτικότερο, υπαινικτικό πλάνο. Λόγος καλλίρροος και ενδοανατρεπτικός μαζί. Ο έρωτας, φυσικά, πανταχού παρών στα ποιήματα σε όλην την γκάμα των συναισθημάτων και των εντάσεών του. Κτύπος και χάδι μαζί οι ανθισμένοι στίχοι της. Ένα πανόραμα της καρδιάς.

Η Χαριτίνη Ξύδη, αρθρώνει εδώ έναν λόγο καρδιάς, ο οποίος, όμως, δομείται πάνω σε πολύ προσεγμένες,  έξυπνες εκκλήσεις και αποστροφές του στιχικού λόγου, και κατορθώνει να μας συγκινεί στο έπακρον ως αναγνώστες, τόσον με το βάθος του συναισθήματος όσον και με τον υποβλητικό ρόλο του νου που κατεργάζεται το θαύμα της ποίησης μέσα από το πρωτογενές συναίσθημα.

Σε μιαν εποχή στην οποία η εύκολη, αβασάνιστη και αδιεξόδως πρόχειρη ποίηση συσσωρεύεται στα ράφια των βιβλιοπωλείων και τους ιστότοπους του διαδικτύου, ως μνημεία παρακμής της  εποχής μας, εξαιρετικά επιτυχημένες ποιητικές συγγραφές, όπως αυτή η πλέον  πρόσφατη της Χαριτίνης Ξύδη, που κατορθώνουν να συγκεράζουν πράγματα, τα οποία  απαιτούν ικανότατη και λεπτή αίσθηση χειρισμού του λόγου, δεν μπορεί παρά να προσφέρουν, αν όχι ακριβώς αισιοδοξία εν συνόλω για μιαν ολόκληρη εποχή, τότε, τουλάχιστον μιαν ανάσα πρόσληψης δημιουργικότητας, κυρίως δε, μιαν αίσθηση ότι η πραγματική ποίηση δεν είναι μόνη της σε αυτόν τον καιρό, και ας φαίνεται έτσι.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αύριο στο “Fish and Mr Hiroshima” της Χαριτίνης Ξύδη, ( όπως, άλλωστε, κάθε Τετάρτη, 6-8 μ.μ. στον amagi), ένα αφιέρωμα στον Μάνο Λοίζο.

 

 

Εννοείται, βέβαια, πως θα είμαστε συντονισμένοι και αύριο σε μιαν ακόμα μοναδική  εκπομπή της Χαριτίνης .

 

 

 

 

 

 

 

 

Όσοι κρυπτο-αντισημίτες “ενοχληθήκατε”, -και μιλώ τώρα για φερόμενους ως πιο “σοβαρούς”, όχι για γνωστά crap-, καλόν θα είναι να αναφέρετε τους πραγματικούς λόγους της ενόχλησής σας και όχι να το ρίχνετε σε χύμα ανορθολογισμό και απερίγραπτη ανοησία. Δηλαδή, δείχνετε να μην έχετε καν στοιχειώδες “γνώθι σαυτόν”, όταν προβαίνετε σε τέτοια καμώματα.

Η βλακεία, άλλωστε, είναι σαν την καράφλα. Όσον περισσότερον μεγαλώνει, τόσον γεμίζει τον κόσμο γύρω της με τρίχες.