Skip navigation

Category Archives: Subreal Axioms of an Imaginary Evolution

 

 

 

 

 

Ο ΚΛΙΝΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

(όταν καταστρέφεται μια χώρα, υπάρχει ελπίδα ακόμα – όταν πεθαίνουν ο εγκέφαλος και η λογική της, καμμία)

 

1. Αν η πραγματικότητα, από καθαρά υπαρκτική/φιλοσοφική άποψη, είναι η εκάστοτε προτιμώμενη φαντασία,

2. τότε η πραγματικότητα του facebook, είναι οι εκάστοτε αλληλοαποκλειόμενες φαντασίες ανάμεσα στους χρήστες του.

Το (1) είναι κάτι σαν, ας πούμε,  ονειροντολογικός ορισμός, που απλά επισημαίνει μιαν Αλήθεια (με την πλήρως φιλοσοφική έννοια ότι, δηλαδή, δεν υπάρχει εκεί έξω καμμία “αντικειμενική” πραγματικότητα, κοινή για όλους, και ότι οι “πραγματικότητες” είναι όσες τα υποκείμενα, και προ-επιλεγμένες), αλήθεια, ακόμα και όταν αυτή μπορεί να ερμηνευθεί στην χειρίστη εκδοχή της παρωδίας της, ήτοι της μονοκόμματης ονειροπόλησης και του απλοϊκού ετσιθελισμού.

Το (2), όμως, (fb-state of mind), είναι σκέτη, καθαρή, παρωδία χωρίς απολύτως καμμία πραγματικότητα, τουτέστιν, η πραγματικότητα όχι ως η εκάστοτε προτιμώμενη φαντασία, αλλά ως η εκάστοτε προτιμώμενη, -για όποιους λόγους (τρόπος του λέγειν)-, παρανοϊκή υπεραυθαιρεσία,

και κάπου εδώ, αυτοκαταργείται το όλο πράγμα, ακόμα και ως παρωδία του εαυτού του, και απομένει μόνο το ευγενές βλέμμα του βοδιού, όταν ματαίως προσπαθεί να αναθαρρήσει, “κολλημένο” και σκεπτόμενο την πιθανολογούμενη ή θρυλούμενη διαφορά του από το χοιρινό κρέας.

 

 

 

 

Advertisements

 

 

 

 

 

Η επιτυχής ποίηση είναι όπως ο φθόγγος ड़  στην Hindi γλώσσα (prakrit φθόγγος που διαφέρει από το σανσκριτικό ड).

Πρόκειται για έναν φθόγγο που ακούγεται ως κάτι ανάμεσα d και r, με μια πολύ “σκληρή” χροιά στην εκφορά του! (ένα απλό παράδειγμα: η Hindi λέξη बड़ा – baṛa, που σημαίνει “μεγάλος”).

Σχεδόν αδιανόητος φθόγγος, ώστε καθίσταται αδύνατον για έναν δυτικό να φανταστεί στην ακοή κάτι τέτοιο, και αδύνατον εξ ίσου να τον προφέρει, αν βέβαια, δεν εξασκηθεί καταλλήλως επ’ αυτού και δεν μάθει μετ’ εμπειρίας να τον προφέρει άνετα.

Οι δύο φθόγγοι, εξαιρετικά ανόμοιοι και άσχετοι μεταξύ τους, ο d και ο r ακούγονται ομού ως ΕΝΑΣ καινούργιος φθόγγος σε αυτήν την περίπτωση.

Αυτό θα μπορούσε να είναι μια μίνι αλληγορία για το ποιητικό φαινόμενο, αν δεν ήταν και κάτι ακόμα -στην ουσία- ελαφρώς διαφορετικό.

 

 

Θέλω να πω, ότι η ποίηση είναι coincidentia oppositorum, άνευ των αντιθέτων δεν υπάρχει ζωή, πόσον μάλλον δεν θα μπορούσε άνευ αυτών να υπάρξει η ποίηση, η οποία προκύπτει μεν από την ζωή, όμως δεν τελείται ή εξαντλείται σε έναν αναπαραγωγικό ρόλο αυτής, αλλά η ίδια, και με την σειρά της, εμμένει ως μια ανώτερη συνείδηση της ζωής, όπως επίσης και ως ο δυνητικός αναμορφωτής της (τουλάχιστον, εν μέρει και για τους αντιληπτικώς πιο προικισμένους αναγνώστες).

Τουτέστιν, η ποίηση είναι πάντα κάτι το υπαρξιακώς απρόσμενο.

Δεν είναι, ακριβώς, ένα ταξίδι, αυτό είναι σίγουρα η ζωή. Η ποίηση, απλά, σου αφαιρεί τους “σταθμούς” από την θέα, και στη θέση τους παρουσιάζει κάτι άλλο, ούτε καν σταθμούς κατ’ ανάγκην, – κάτι, σίγουρα, μη οριζόμενο εκ των προτέρων. Η ποίηση κυμαίνεται συνεχώς ως μια ερημική-μαγική παραλληλία της ζωής, απ’ όπου μπορεί να προκύψει ή να μην προκύψει ο,τιδήποτε.

 

 

Συνενώνει και υπερβαίνει δυο εξαιρετικώς ανόμοια πράγματα μεταξύ τους, ήτοι την τελουμένη ζωή και την γραφή , όχι όμως με σκοπό η δεύτερη να αναπαράγει αδιεξόδως και μιμητικώς την πρώτη, αλλά, βαθύνοντας στοχαστικώς την εμπειρία της και αναπλάθοντάς την σε μια καθολικότερη κλίμακα προσληπτικής εμπειρίας. Από αυτήν και μόνον την άποψη, μιαν ειδική άποψη, η ποίηση είναι ανώτερη της ζωής, γιατί την εμπεριέχει και την μεταμορφώνει.

Όπως, άλλωστε,  έλεγε και η Αμερικανίδα ποιήτρια Ann Sexton: “Suicide is, after all, the opposite of the poem”, ανακηρύσσοντας έτσι ως πρωταρχικό ή ουσιαστικό αντίθετο του θανάτου, όχι την ζωή, αλλά την ποίηση!

 

 

Αν δε, προσέξετε την μορφή του γράμματος ड़  θα διαπιστώσετε, ασφαλώς, πως είναι κατά κάποιο τρόπο “οφιοειδής”, κάπου δηλαδή, ο ποιητικός όφις παρίσταται ανάμεσα ζωή και γραφή, και ελίσσεται μεταξύ τους.

Υπάρχει βέβαια και το μήλο.

Όμως στο τέλος, το ποίημα αποβαίνει μηλόπιττα, όχι μήλο.

Η δε κακή ποίηση, είναι μάλλον χυλόπιττα. 

Και όπως δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από χυλοπιττά που επιμένει, κλαίει, βρίζει και παρακαλάει, ώσπου να γίνεται διαρκώς ρεζίλι των σκυλιών και των γατιών, έτσι και η κακή ποίηση, ομοίως ή αναλόγως επιμένει.

Στο κάτω κάτω αν δεν υπήρχε κακή ποίηση, δεν θα γελούσαμε ειδικώτερα και επί συγκεκριμένου. Δεν είναι υποτιμητικό αυτό. Είναι ρεαλιστικό. Σκληρός ρεαλισμός, σίγουρα, απάνθρωπος εν μέρει, πιθανότατα, αλλά δεν βαριέστε, κάποιος πάντα καίγεται στο χυλό που μόνος του φτιάχνει, και τρώει μετά τα γιαούρτια (στη μάπα) που δεν προλαβαίνει καν να φυσήξει.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Ζωή, είναι εξ ορισμού ένα φαινόμενο ανισότητας, και από αυτήν την άποψη, είναι αναμενόμενο να δημιουργούνται  συχνά, μίσος και φθόνος, με όποιαν δικαιολογία, υποκρισία ή άλλοθι και αν επικαλύπτονται κάποτε αυτά τα ιδιαιτέρως μεγαλόψυχα πράγματα.

Σίγουρα, δεν είναι εύκολο να γίνει βιωτή αυτή η αντίφαση, -εννοώ, ασφαλώς,  αντίφαση ανάμεσα ζωή και ανισομέρεια υπαρκτικής έκφανσής της-,  αλλά όχι και ακατόρθωτο. Εκεί άλλωστε βρίσκεται, και ένα από τα πολύ σημαντικά κλειδιά του μέλλοντος. Το πιο σημαντικό πιθανώς όχι, αλλά, όπως και να το κάνουμε, δεν μπορεί να παρακάμπτεται.

Ο χαμηλός νους δεν θα μπορέσει ποτέ να δει άλλη λύση εδώ, παρά μόνον την λύση του Πολ-Ποτ, τουτέστιν, για να είναι όλα τα κεφάλια ίσα, απλά …κόψε τα, για να έχεις … ήσυχο το κεφάλι σου.

Αυτό δεν είναι καν πονάει χέρι, κόβει χέρι, αλλά  ” πονάει που δεν έχει μυαλό, συνεπώς, επιχειρεί να κόψει τον λαιμό του (άλλου)”.

 

 

Η λύση, δεν βρίσκεται, φυσικά, στον ανορθολογισμό και το μίσος, αλλά στην ΙΣΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ. Ισότητα ΔΕΝ  πρόκειται ποτέ να υπάρξει σε αυτήν την γη, παρά μόνον αν μετατρέψεις ολόκληρο το γήινο πεδίο σε “Θρίαμβο του Θανάτου”, Μπρέχελ του Πρεσβύτερου.

Επειδή, ισότητα μπορεί να παρέχει μόνον ο θάνατος. Η Ζωή είναι ανισότητα, εξ ορισμού. Δεν θα αλλάξει αυτό ποτέ, και ευτυχώς. Αν άλλαζε, θα έπαυε να υφίσταται ζωή.

Η ισαξιοπρέπεια (δυνητικώς, τουλάχιστον, γιατί κάποιος άνθρωπος μπορεί να απωλέσει αυτοβούλως την αξιοπρέπειά του), όμως, είναι κάτι διαφορετικό, πολύ πιο ουσιαστικό, και εν τέλει το ζητούμενο.

Είναι άλλο πράγμα ένα ζωντανό πλάσμα, και, άλλο , ένα κομμάτι ξύλο που θα ‘θελες να πριονίσεις και να γεμίσεις με πριονίδια τον κόσμο.

Γκαχ και γκουχ, σαν  βηξίματα από πριονίδια θα ακούγονται τα ανήμπορα λόγια αιμοβόρων προθέσεων, όταν, παρ’ όλ’ αυτά, δεν μπορούν να προκαλέσουνε κανένα πριονίδι.  Το μίσος, όμως, προκαλεί άσθμα.

Το μίσος, εξ άλλου, είναι το άσθμα του μυαλού.

 

 

Τι στο καλό, αν ο Προκρούστης ήξερε ότι ήταν ένας βλαξ και μισός, δεν θα επιχειρούσε να αφήσει μισούς τους άλλους,  κυρίως, δεν θα άφηνε να τον σκοτώσει τόσον εύκολα ο Θησέας!

Ο οποίος Θησέας “περιποιήθηκε” τον Προκρούστη, όχι από την καλή , ούτε και από την ανάποδη, αλλά με τον μόνον τρόπον που συνίστατο για την περίπτωση. 

Τόσον ζωντόβολον που ήταν άλλωστε ο Προκρούστης, δεν θα μπορούσε να καταλάβει διαφορετικά . Εξ άλλου, αυτουνού ειδικά, όχι μόνον του άξιζε, αλλά και του πήγαινε “ασορτί” η ίδια η κλίνη του.

Πράγμα που σημαίνει: άλλο το να είσαι βλαξ και άλλο το να το καταλαβαίνεις!

Το δεύτερο είναι μια ελπίδα, σίγουρα,  η μεγαλύτερη ελπίδα, ίσως , για την ισαξιοπρέπεια στην ανθρωπότητα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΕΞΙ ΜΙΚΡΑ ΔΡΑΜΑΤΑ ΓΙΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΧΡΗΣΗ ΣΤΟ FACEBOOK

 

 1.  Το facebook είναι μια πιο ήπια μορφή ευ-θανασίας. Ουκ εν τω πολλώ το “ευ” ωστόσο.  Και με λίγα λάικ, κάτι γίνεται.

 2.  Η προσκόλληση είναι η έμπνευση του ψυχοπαθούς, και η παρερμηνεία η αλληγορία του βλάκα.

 3.  Στο facebook άι κιού σημαίνει εγώ φυκιού. Και τα φύκια “κολλάνε” πάντοτε στα πέλματα, χωρίς να τους είναι εύκολο να διανοηθούν τον λόγο  που “ποδοπατούνται”.

 4.  Η προσωπικότητα του μέσου λαϊκιστή στο facebook είναι διαταραγμένη, ασφαλώς, εκ των προτέρων. Όμως δεν αρκεί να είναι κάποιος διαταραγμένη προσωπικότητα εκεί μέσα. Πρέπει να το δείχνει κιόλας.

5.  Η βλακεία είναι ελευθερία (περίπου).

6Η ευφυία διαφέρει από την βλακεία όχι μόνον στην αντίληψη, αλλά κυρίως στον ρεαλισμό. Η πρώτη χτίζει έναν κόσμο που εμμένει· η δεύτερη έναν κόσμο στις εμμονές.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΕΠΤΑ ΠΕΡΙΠΟΛΙΕΣ  ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΤΟΥΣ

 

1.  Γύρισε και είπε με τρομώδες ύφος αγελαδινού γιαουρτιού:

“Μη γελάς ρε με τα …’θεωρητικά’ κείμενά μου. Μην γελάς! Απλός στωκεράκος είμαι, όχι θεωρητικός, τι ήθελες να γράφω;! Δείξε επιείκεια ρε!”

Γέλια, όχι αστεία.

Το ηθικόν δίδαγμα: όσοι αυτοπροσδιορίζονται και αυτοχαρακτηρίζονται ως απλά τρολλ προκειμένου να γλυτώσουν το τομαράκι τους κάθε φορά ανάμεσα σε δάκρυα και παρακάλια, δεν είναι κακό να αρχίσουν να συνειδητοποιούν την αχανή  αίγλη της λέξης “στώκερ”.

Η αυτοεπιείκεια είναι ανθρωπίνως κατανοητή μεν, η αλήθεια όμως, πάντα ακατανόητη ή “στριφνή” για όσους δεν την αντέχουν.

 

2.  [Liber-vultuum] longus, vita brevis .

 

3. Υπάρχει μια κάστα μωαμεθανών υφαντών σε Μπιχάρ και Βεγγάλη, οι Jolhàs, που φημίζονται παροιμοιωδώς για την βλακεία τους.

Ένας Jolhà, λοιπόν, περπατούσε όλη την νύχτα μέχρι την αυγή, έως ότου, εν είδει “κύκλου”,  βρέθηκε ξανά σ’ εκείνο το σημείο του χωριού του απ’ όπου ξεκίνησε την βόλτα του.

“Τι συμβαίνει;” σκέφτηκε, “πώς είναι δυνατόν αυτό;”,

“Δεν χωρεί αμφιβολία”,  ξανασκέφτηκε, “το χωριό δεν μπορούσε να αντέξει χωρίς εμένα και με ακολούθησε!”.

 

4. Ντιριντάχτα Μπαγούφεν του Υποκειμένου και της Κατέρως. Το νεοελληνικό brain-πιλάφ στο κρεσέντο μιας φεϊσμπουκοπρεπεστάτης ασυμμετρίας προς την πραγματικότητα.

 

5. “Give us the money”, είπαν οι κάτω των είκοσι λάικ.

“Τώρα είμαι αυτό που λένε, πώς το λένε, τώρα είμαι …μείζων;” είπαν οι άνω των διακοσίων λάικ.

Όχι ακριβώς. Άλλο μείζων, άλλο μη ζων.

 

6. “Τάσο, πες κάτι”, είπεν η Γκόλφω, όμως ο Τάσος δεν ομιλούσε.

“Τάσο, μίλα, δεν με ακούς;” ξαναείπεν η Γκόλφω, όμως ο Τάσος δεν ακουγόταν.

“Τάσο θα σε καταραστώ”, του είπε τότενες τρυφερότερα η Γκόλφω.

“Ώστε δεν μιλάς εε;;”, ακούστηκε τότε με ελαφρώς αναπτερωμένη την αγανάκτησή της.

“Ε, λοιπόν, Τάσομ’, θα σε καταραστόμ’ “.

Παρά ταύτα, σιγή  από την άλλη πλευρά.

“Καλά, θα μιλήσω …εγώ για σένα”, είπε προημιτελικώς η Γκόλφω και εν πάση περιπτώσει κάτι είπε, ό,τι ήθελε.

 

7. Άλλο ζωή, άλλο διαδίκτυο. Ο μπερδεύων αμφότερα μεταξύ τους, δεν σημαίνει ότι μπορεί να ξεχωρίζει τι το εν, τι το έτερον. Μα μανία, και αυτή να “λύνουμε” τα πάντα ψηφιαστί!

Εβγάτε και για κανά καφέ επί το εξώτερον μπας και απαλλαγείτε, έστω προσωρινώς, από την Φίνος Φιλμ της ψυχούλας σας!

 

 

 

 

 

four-square-1915-jpglarge

 

Υπάρχουν εξήντα τέσσερα τετράγωνα στην σκακιέρα, αλλά δεν ωφελούν , όταν δεν υπάρχει έστω και ένα τετράγωνο στο ανθρώπινο μυαλό. Και το τετράγωνο δεν υφίσταται εκτός των άλλων μόνον ως σύμβολο της λογικής, αλλά επίσης και ως σύμβολο του δικαίου.

Είναι αδύνατον ένα μυαλό να λειτουργεί σωστά, αν πιστεύει πως η νόηση είναι κάτι που εμπίπτει μακριά από την έννοια της “δικαιοσύνης”.

Η απατεωνιά, η αλητεία (με την χειρίστη λούμπεν έννοια), η συκοφαντία ποτέ δεν θα μπορούσαν να “αγιάζονται” από κάποιον σκοπό, στον βαθμό κιόλας που σπάνια  σε αυτή την περίπτωση υπάρχει σκοπός, πέρα από μασκαρεμένα-δημαγωγικά εγώ της ψευδαγοράς.

Η δικαιοσύνη δεν είναι ζήτημα ηθικής, αλλά αυτής της ίδιας της αναπνοής του κόσμου εν συνόλω.

Οι πιο ευφυείς άνθρωποι ήταν πάνω απ’ όλα δίκαιοι. Και, αντίστροφα, δεν υπάρχει δίκαιος άνθρωπος που να μην διακρίνεται για την ευφυία του.

Οι υπόλοιποι δεν είναι τίποτε άλλο από ανδρείκελα (ή γυνείκελα) των πικριών, των απωθημένων τους και της κάθε ανεξιχνίαστης τρεχαγυρευανορθομανίας , στον βαθμό, ακόμα, που και ένα τετράγωνο χρειάζεται κάτι περισσότερο από το σχήμα του για να υπάρξει περαιτέρω στην ανθρώπινη νόηση,

τουτέστιν,

την δυνατότητά του να μην παραμένει τετρ-άγονο εγκλωβισμένο στον μηδέποτε τετραγωνισμένο φαύλο κύκλο ενός “σκοπού” που στην ουσία δεν υπάρχει “μέσα”, όσα μέσα κατά τα άλλα και αν “αγιάζει”.

 

 

 

 

 

520

 

ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ  ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΤΩΝ ΜΑριΟΡΙ (προφέρεται άλλως ως Μα Ωρή) ΣΤΗ Νέα ΧΑΖΗλανδία

 

40488-ap

 

Εν είδει προoιμίου, ένα τελετουργικό τραγούδι ψαρέματος από τους αρκετά πιο γνωστούς σε μας, Μαορί της Νέας Ζηλανδίας:

Teretere te ika/ He ika waka mou kaha hai/ Tena te ika ka moe/ Ko te ika o te rua/ Ko te ika o te one/ Te ika o te hohono/ Tena te ika ka taki ki mua/ Ka taki ki roto/ Ka taki ki te turanga/ Ka taki ki te kainga/ Ka taki ki te au tapu nui no Tane/ Ki te au tapu nui o Tangaroa. *

(Το ψάρι κολυμπά/ Το πρώτο ψάρι πιάνεται/ Δες το νεκρό ψάρι/ Το ψάρι της βαθειάς τρύπας/ Το ψάρι της ακτής/ Το ψάρι των βαθέων νερών/ Δες το ψάρι που σύρεται μπροστά/ Σύρεται απόμερα/ Σύρεται στον σωρό/ Σύρεται στο χωριό/ Σύρεται στο ιερό ρεύμα του Τάνε/ Στην κατοικία του Τανγκαρόα).

 

ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ

 

 

1  Είναι καλύτερον να μην τσιμπάει κάποιος ένα δόλωμα αμέσως. Στερεί έτσι την δυνατότητα στον κάτοχό του να το δαγκώσει πρώτος, ένεκα βαρεμάρας της αναμονής.

2  Ο φύλαρχος Καχουράνγκι είπε:  “ψάρι που δεν πιάνει λάικ, δεν ‘τρώγεται’ με  τίποτα”.

3  Ο φύλαρχος Παταρίκι είπε: ” στη νήσο Φέισ-μπομπόκε, όσον εύκολα βγάζουν οι άνθρωποι τα μαχαίρια, τόσον δύσκολα βγάζουν τα μάτια τους”.

4  Ο δε Πιρίπι προσέθεσε: ” Ο Καντ είπε, ‘πράττε προς τους άλλους όπως θα ήθελες να πράττουν αυτοί προς εσένα’. Ο Μαρσέλ Ντυσάν είπε, ‘πράττε προς τους άλλους όπως θα ήθελες να πράττουν αυτοί προς εσένα αλλά με …φαντασία’. Αρκεί όμως να μην φαντάζεσαι απλά πως έχεις φαντασία”.

5  Άλλες παροιμίες ειπωμένες από διάφορους ιθαγενείς:

“Μην προσπαθείς να πιάσεις απότομα ένα ψάρι που σε τριγυρίζει. Υπάρχει ο κίνδυνος ΝΑ ΠΑΥΣΕΙΣ να το τρομάζεις πλέον.”

” Άλλο ψάρι, (όχι και τόσον) άλλο θαμών του Φέισ-μπομπόκε. Καίτοι κάποια διαφορά κατά σημαντική πιθανότητα υπαρκτή, εν τούτοις και τα δυο αποδεικνύουν ότι υπάρχουν μονάχα όταν τσιμπάνε”.

“Το ψάρια του Φέισ-μπομπόκε χορεύουν πάντα στα τηγάνια”.

” Δεν υπάρχει ψάρι που να μην έχει την ‘ουρά’ του”.

“Το ηλίθιο ψάρι σπεύδει πάντα αμέσως.  Έξυπνο ψάρι έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει”.

“‘Δεν κατάλαβα’, είπε ο Ψαρής, ‘πού το πήγαινες, όμως τώρα είναι αργά για να πηγαίνω’ και με ηλίθιο ύφος, σχεδόν ικανοποιημένος, δάγκωσε το δόλωμα”.

 

 

* Τελετουργικό τραγούδι που παρατίθεται από τον Αιδεσιμώτατο Richard Taylor στο μνημειώδες έργο του: “Te Ika A Maui; or, New Zealand and its Inhabitants”.

 

 

 

jean-tinguely-chaos-n-1

 

 

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 

[1]. “Πώς τον είπες αυτόν τον …Μπαίμε;” με ρώτησε , “χίππης ήταν  ε;”. “Βεβαίως”, του απάντησα, “στον βαθμό που εσύ είσαι ξεχαρβαλωμένο γκαράζ χωρίς ροκ”.

“Τι εννοείς;” μου ανταπάντησε, “εγώ ψοφάω για ροκιές,  of a certain age βεβαίως”.

“Οι ροκιές”, του λέω, “είναι δικός σου πόνος, δεν με ενδιαφέρει. Στην Ελλάδα ο φασισμός  ήταν πάντα ζήτημα ιμπεριαλιστικής βλακείας.  Το να προσπαθείς ,  δηλαδή, να κάνεις τον δικό σου πόνο κανόνα για τους άλλους”.

Σε αυτήν την χώρα, δηλαδή,  ο φασισμός ανέκαθεν δεν ήταν παρά το αποτέλεσμα των απονενοημένων αποπειρών προσέλξεως της συμπάθειας των άλλων. Είναι απίστευτο, το πόσοι στην Ελλάδα καταντούν συμπεριφορικοί φασίστες (ο πολιτικός φασισμός, κατά συγκυρίαν και όχι κατ’ ανάγκην, απορρέει εξ άλλου από εκεί), επειδή θέλουν να νοιώσουν ότι τους δίνουν προσοχή .

[2]. Ή αλλιώς, ο απλός στώκερ (of a certain age) που προβιβάζεται σε  …Μπραμ Στώκερ αλλά με μάλλον υποτασικό δράκουλα στην γραφή του.

Κάποτε η κακοήθεια είναι αντανακλαστική, οφείλεται σε καθαρή βλακεία. Εξ αυτής της απόψεως είναι πολύ πιο σοβαρή ως κακοήθεια από την πρωτογενή τέτοια, γιατί η βλακεία (ιδιαίτερα η νεοελληνική) έχει πάντα το χάρισμα να βαθύνει όλα τα πράγματα σε σημείο … “κουλτούρας”.

[3]. Είναι πράγματι άξιον ανεστραμμένου θαυμασμού πως αρκετοί που παράτησαν ηρωικώς αυτό που δεν είχαν ποτέ, τουτέστιν την ποίηση, για να γίνουν κονφερασιέ στα κοινωνικά μέσα αλλά με μάλλον πενιχρά αποτελέσματα τρίτης και τετάρτης εθνικής θεάματος, πολλές φορές δεν χάνουν την πίστη τους σε αυτά. Ελπίζουν, ακόμα, σε …καλύτερες μέρες. Αυτό σημαίνει κερατάς και δαρμένος.  Μάλλον πρώτα δαρμένος από την ποίηση και μετά κερατωμένος από το facebook. Συνεπώς, δεν του λείπει τίποτε πια. Όμως δεν υπάρχει γραικός που να έχει επίγνωση της κατάστασής του. Κυρίως εκεί που τον πονάει περισσότερο: στην αποτυχία της μικροδημαγωγίας του. Ο γραικός, εξ άλλου, ζει πάντα για τους άλλους, όχι για τον εαυτό του.

Δεν τους περνάει από το μυαλό, πως ποίηση και αγορά (με την έννοια της δημαγωγίας) δεν είναι συμβατές μεταξύ τους έννοιες.  Με κανέναν τρόπο. Το ένα θα φάει νομοτελειακά το άλλο, ιδιαίτερα δε όταν το δεύτερο δεν υπάρχει.

[4]. Όπως, πραγματικά, παρουσιάζουν ελάχιστο μη επιστημονικό ενδιαφέρον τα σεσημασμένα λολά που προσποιούνται ….τους αμύντορες της ψυχικής υγείας. Δεν είναι θράσος αυτό, αλλά η απελπισία της δημαγωγίας και του αυτοεξορκισμού. Εκεί να δει κανείς γέλια. Γέλια μέχρι δακρύων. Τελικώς, προσφέρουν όντως υπηρεσία στην ψυχική υγεία.

[5]. Ήταν ζήτημα χρόνου να μιμηθεί και σε αυτό τους “εχθρούς” του. Όμως πιθανολογείται, -και όχι αβασίμως-, πως την πρώτη φορά που είδε πεσσούς στην ζωή του (πρόσφατα δηλαδή), επιχείρησε να τους…δαγκώσει και να τους …φάει. Ζήτησε μάλιστα και ένα ποτήρι νερό για να διευκολύνει την κατάποση. “Τι κάνεις εκεί” του είπαν, “άσε κάτω τα πιόνια …ρε”. “Κάπου άκουσα”, απάντησε ατάραχος αυτός “πως ο Πολύφημος έτρωγε ανθρώπους. Εγώ όμως Πολύφημος δεν τα κατάφερα να γίνω ποτέ, συνεπώς ως Ολιγόφημος ή Ελαχιστόφημος  μπορώ να τρώω μόνον πιόνια”.

[6]. Δεν υπάρχει γκρήκαινα (κυρίως των ….κοινωνικών μέσων) που θα σε αντιπαθήσει σφοδρώς χωρίς να είναι εξ ίσου σφοδρώς ερωτευμένη μαζί σου. Είναι ΝΟΜΟΣ αυτό, στην χώρα μας. Αυτή η σχιζοφρένεια έχει την (εθνική) εξήγησή της και δεν έχει να κάνει στο ελάχιστο με το ερωτικό νείκος ανάμεσα στα δύο φύλα,-  αλλά μην τα ξαναλέμε. Χαίρομαι όμως που οι νεότερες γενιές (και εξ αυτών οι νέες γυναίκες που  κατά κανόνα δεν παρουσιάζουν γκρηκαινοσυμπτώματα), σε μεγάλο βαθμό έχουν απαλλαγεί από ανοησίες.

[7]. Σπάνια να συναντήσεις γραικό που να μην είναι διπρόσωπος. Και σπάνιο, το να μην αυξάνεται η διπροσωπία του, όσον περισσότερον προσπαθεί να το παίξει και …”ευθύς” από πάνω. Σε περιπτώσεις εξαιρετικής βλακείας, το πιστεύει κιόλας.

Η Ημέρα της Κρίσης,  στην φαντασία ενός γραικικού κεφαλιού, έχει πάρει ΜΟΝΟΝ την μορφή ενός τηλεοπτικού κοινού. Αυτό τον φόβο ομιλεί σε κάθε τι που λέει, αυτό τον ίδιο φόβο γράφει σε κάθε τι που γράφει.

Και όπως είναι γνωστό άλλωστε, από την …θρησκευτική τέχνη  συνάγει κανείς και τα ανάλογα συμπεράσματα για το συνάλληλο θρησκευτικό δόγμα που την υπαγόρευσε.

 

 

 

 

 

 

1 . Μια νοοτροπία που όζει επικίνδυνα, πλέον. Το facebook κατέστρεψε κάθε ίχνος σκέψης στο μυαλό του νεοέλληνα (εννοώ ένα σημαντικό ποσοστό, δεν καθιστώ απόλυτη την γενίκευση) και τον μεταστοιχειώνει σιγά σιγά και προοδευτικά,  σε  όχλο και αληταρία. Ακόμα και όταν “προσέχει” την φρασεολογία του , δύσκολα κρύβεται η adhominem-οπάθειά του, που είναι ο ΚΑΤ ΕΞΟΧΗΝ ορισμός της οχλολαλίας…

2.  Το λεξιλόγιο (των 1000 όλων κι όλων) λέξεων του νεοέλληνα εξ άλλου, όζει από μαγκιά, σεξισμό, μισογυνισμό, ομοφοβία. Όλα αυτά, επιχειρείται συνήθως να καλυφθούν πίσω από την δικαιολογία της “γραφικότητας” ή της “εθνικής ιδιαιτερότητας”.

Κυρίως, επιχειρείται κάποτε να “αποενοχοποιηθούν” στο όνομα …του “μη politically correct” (εδώ γελάνε).

Εκ του αποτελέσματος η πρόθεση όμως. Φανερώνεις το τι πραγματικά είσαι, ΑΠΟ ΤΟ ΤΙ ΣΕ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ, συνήθως ή συχνά, και όχι από το ΠΩΣ δικαιολογείς αυτή την “ενασχόληση”!

3. Σε μια Ελλάδα όπου οι μισοί γραικοί προσπαθούν να βγάλουν τους άλλους μισούς “πούστηδες” και οι μισές γκρήκαινες τις άλλες μισές “ανοργασμικές”, “κακογαμημένες” και λοιπές γελοιότητες αντάξιες μιας χώρας που δεν έχει απογαλακτιστεί ακόμα από την οθωμανική καθυστέρηση.

Πώς να μην μπατάρει η χώρα από αυτό τον γελοίο, αντιδραστικό ναρκισσισμό των υπονόμων και των βόθρων; Γιατί όλα αυτά, δεν μένουν εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν αλλά απλώνουν πλοκάμια παντού, στην  πολιτική, την σκέψη, στην υποτιθέμενη “κουλτούρα”.

4. Προσωπικά είμαι πλήρως straight και λατρεύω ερωτικά το γυναικείο φύλο.  Το να έλεγα απλώς πως δεν θεωρώ τον εαυτό μου ανώτερο ή καλύτερο γι’ αυτόν τον λόγο, από έναν ομοφυλόφιλο, έναν μπάι και τρισέξουαλ, έναν “φανερόπουστα”, “κρυφόπουστα” και “αντίπουστα”,  θα ήταν μια (σωστή) κοινοτοπία. Το θέμα είναι αλλού όμως.

 Θέλω πρώτα να πω, πως μου είναι ΓΕΛΟΙΑ ΑΔΙΑΦΟΡΟ το ζήτημα. Οποιοσδήποτε ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΣΤΑ ΣΟΒΑΡΆ με τις σεξουαλικές προτιμήσεις (ακόμα και όταν το παίζει τάχα μου…”ανεκτικός”),  είναι απλά ΗΛΙΘΙΟΣ.

Εκ του αποτελέσματος η πρόθεση πάντα. Ασχολείται κάποιος συχνά με αυτά; Ε, τον τρώει ο …κώλος του, δεν υπάρχει άλλη εξήγηση!

5. Στην Ελλάδα με αυτά τα καραγκιοζιλίκια ασχολούνται συνεχώς, δεν σκέφτονται και τίποτε άλλο. Γιατί; επειδή έτσι είναι η μαλακία που έχει κολλήσει στο μυαλό του νεοέλληνα, δεν πρόκειται να αλλάξει αυτό τώρα.  Μαύρη κι άραχνη τουρκιά.

Ιδιαίτερα τώρα, που η χώρα πήγε στον πάτο ακριβώς εξ αιτίας αυτών των “νοοτροπιών”. Πρέπει να υπερασπιστούν μέχρι τέλους ό, τι τους κατέστρεψε.

Δεν μπορούν οι άνθρωποι να διεκδικήσουν καμμία άξία για τον εαυτό τους, και προσπίπτουν στο πλέον γελοίο και πρωτόγονο -bullying επίπεδο. Είστε κρυφοπούστηδοι, λέει ο μαγκάκος που τον τρώει ανεπανόρθωτα ο κώλος του. Κάτω οι ανοργασμικές, λέει η τυχαία γκρήκαινα εμφάνισης νοταρά χωρίς Σαπφώ .

6. Πολίτικλλυ ξεπολίτικλλυ κορρέκτ, η Ελλάδα πληρώνει φόρο καταστροφής για την εξιδανίκευση και υπεράσπιση της γραφικότητας.Αν σε ενδιαφέρει να το παίξεις “μάγκας” και όχι να έχεις λογική, θα το μπατάρεις το καράβι. Και μετά δεν θα ψάχνεις τις ΕΥΘΥΝΕΣ στην μαλακία που βαράει το κεφάλι σου, αλλά σε κάποιον “αποδιοπομπαίο τράγο”. Αυτό, δηλαδή, σημαίνει …μάγκας και πουσταλής.

7. Μα ποιες αναλύσεις επ’ αυτού; δεν χρειάζεται και το φοβερό μυαλό για να διαπιστωθεί ότι ένα πλην ένα ίσον μηδέν.

8. Ο τεθνεώς Ραφαηλίδης όταν προσπαθεί με πολύ πρόχειρο-κακογραμμένο τρόπο να εξωραίσει το γελοίο και τραγικό συνάμα έγκλημα του τραγουδοποιού-στιχουργού Άκη Πάνου, είναι απλά ένας κακός Ραφαηλίδης. Γιατί το θέμα στο όλο στόρυ δεν είναι ο Άκης Πάνου ως πρόσωπο, αλλά μια ολόκληρη (παρ)εθνική νοοτροπία. Κυρίως η γραφικοποίηση και εξιδανίκευση της.

9. Το να παρουσιάζεις τον Άκη Πάνου, έναν ανθρωπάκο δηλαδή  χαμένο στα οράματα και τις  φαντασιώσεις λαϊκομαγκιάς του, σαν …poète maudit (όχι ότι δεν παρουσιάζει στοιχεία “maudit” σε κάποια πρωτο-μορφή τους, όπως όμως θα παρουσίαζε και οποιοσδήποτε άλλος άνθρωπος σε οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα!), αυτό σημαίνει πως είτε δεν ξέρεις τι σου γίνεται, είτε απλά θέλεις να δημαγωγήσεις για να κερδίσεις την συμπάθεια από όσους τον ακούν.

Ούτε είναι το θέμα η καλλιτεχνική αξιολόγηση του Άκη Πάνου. Σε όσους αρέσει ο Άκης Πάνου, καλά κάνουν και τον ακούν. Εγώ προσωπικά δεν ακούω αυτό το είδος της μουσικής, και δεν μου πέφτει λόγος.

Αν όμως, στο όνομα της γραφικοποίησης επιχειρούν να περάσουν ή διαιωνίσουν και άλλες “νοοτροπίες”, τότε αυτό είναι επικίνδυνο.

10. Ο Καζαντζίδης μια φορά ξέσπασε σε ένα ΕΜΕΤΙΚΟ και ΧΥΔΑΙΟ αντισημιτικό παραλήρημα στο δικαστήριο.

Ο ένας καθάρισε τον εραστή της κόρης του, γιατί ήταν …”άντρας” (όχι δεν είναι αντρισμός αυτός, καραμπινάτη “πουστιά” είναι όταν αποφασίζεις να σκοτώσεις κάποιον στα τέλη του βίου σου, με την λογική του “πόσο θα ζήσω ακόμα;”). Ο άλλος …του την έδωσε ξαφνικά, πάτησε μια τρελλή υστερία, και άρχισε να κυνηγά τους …Εβραίους.

11. Μην απορείτε. Αυτή ήταν η Ελλάδα, τέτοιες κωμικοτραγικές φιγούρες της άξιζαν. Αυτούς και επιχειρούν να κάνουν θρησκεία μέσα από το χειρότερο μίγμα ειδωλολατρείας-φθηνής δημαγωγίας.

12. “Τι είσαι εσύ;” του είπα,  “εγώ είμαι” μου λέει, “γραφιάς της …πουστιάς, ακολουθώ την φύση που έχει κάνει τους ανθρώπους …πισώπλατους, δεν έχουμε την πλάτη  μπροστά αλλά πίσω μας”. Μόνο στην Ελλάδα (δυστυχώς!) θα διεπίστωνε κανείς τέτοια χαμέρπεια.

13. Άλλο αυτό. Χρόνια είχα να διαβάσω τέτοιο εμετικό κειμενάκι, που όζει από ήθος βόθρου και σεξιστική ορολογία κομπλεξικού ελληνάκου σε χιούμορ επιπέδου Τραμπάκουλα-wannabe Χάρρυ Κλινν.

Από άνθρωπο που στα σοβαρά πιστεύει ότι ο Σολωμός ήταν κάτι σαν …αστρολόγος .

14. Δεν βαριέσαι. Ο ιδιοφυής Παπατσώνης, άλλωστε, είχε γράψει και ολόκληρη …ωδή στον υδροχόο.

 

 

 

 

knoxville-1920

 

Η σκέψη στις ημέρες μας, κατά μείζον ποσοστό, είναι μη-σκέψη ή απομονωμένα σπαραγματικά μαστιγόποδα σκέψης, που αντί να κινούνται το ένα προς το άλλο σε ενοποιητική κίνηση, απομακρύνονται ακόμα περισσότερο μεταξύ τους.

Θυμίζει, τηρουμένων των αναλογιών, το μέτρημα με τα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών, -αντί με απευθείας ανάκληση των αριθμών στο μυαλό-, που παρατηρείται κατά κόρον στις λεγόμενες “πρωτόγονες” φυλές.

Στην φυλή των Tamanacs στο Orinoco, ο αριθμός 5, για παράδειγμα,  δηλώνεται με την λέξη “χέρι” (σημείωση: νομίζω πως αυτή η παρατήρηση επί των Tamanacs, αν θυμάμαι καλά, παρατίθεται από τον Edward Burnett Tylor στο “Primitive Culture, researches …& “, αλλά κρατώ μια επιφύλαξη μνήμης, πολύ μικρή όμως, γιατί σπάνια αυτή η τελευταία με διαψεύδει).

Δεν υπάρχει πλέον αφηρημένη έννοια ως προϊόν γενίκευσης στις μέρες μας (στην Ελλάδα κυρίως και σε σημαντικό ποσοστό αυτής) ει μη περιστατικά, άνθρωποι, αυθαιρέτως αποκομμένα γεγονότα, καλοί και κακοί, λαμόγια και στρογγυλοκάθιστοι θεραπευτές της φυλής με βότανα και ματζούνια από την παρακαταθήκη της λαϊκής παράδοσης, υπάρχουν ο ένας και ο άλλος, οι παράλλοι και οι έτεροι, αλλά ποτέ η “έννοια” (με την  ειδική-γενική σημασία της).

Μια άσκοπη και άναρχη φαινομενολογία που οδηγεί από το κακό στο χειρότερο.

Πέντε, δηλαδή, “χέρι”,

Με ολάνοιχτα τα δάκτυλα για να τελείται καλύτερα το μέτρημα.

Φάσκελο (αυτοφάσκελο) δηλαδή κανονικό που προορίζεται νομοτελειακώς προς τους πολυπληθείς φωστήριους της παρεθνοσωτηρίου αποστολής, της προγλωσσικής διαρροής και της ιδιοπαθούς ηλεκτρονικής κλεισούρας που δυσδοκιμούν παρακμιακώς στην χώρα μας.

Και αν πονάει χέρι;

Αν πονάει χέρι, κόβει χέρι, τόσον απλό. Εξ άλλου μπορεί να μετράει κανείς με το άλλο χέρι. Και αν πονάει ομοίως κι εκείνο, ξανακόβει χέρι.

Και οι κουλοί, άλλωστε,   δύνανται την χειραψία, έστω με το πόδι -χειροποδαψία-, αλλά μοιραίως ανατρεπόμενοι στο βαθμό που το …τζούντο δεν είναι τίποτε άλλο παρά η τέχνη των (παρα)λαβών εκ (κατά) των μη εχόντων στο μυαλό.

Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος. Έστω και αν η πρόθεση της λήψης φαντασιώνεται σε αυτές τις περιπτώσεις ερήμην και καταχρηστικώς.

 

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ

1  .  -α;

-axis και ξερός.

-axis ;

-αποφράξεις.

 

2. -Το Ιράν βρίσκεται στην Κεντρική Αφρική;

– Όχι.

-Πού πέφτει τότε;

-Στον πλανήτη Γη.

– Α, τότε αλλάζει το πράγμα.

 

Υστερόγραφον:

Παρακαλούνται οι σεσημασμένοι, οι psychos  και οι διαδικτυοπαθείς πάσης φύσεως, να μην εκλαμβάνουν κάθε (κάθε!) κείμενο παρουσιάζομενο ώδε ως συμπαράλληλη απόπειρα “αναφοράς” σε αυτούς!   Εξ αυτής  της απόψεως, παρακαλούνται ακόμα, να μην παίζουν ανάποδα τα παλαιά βινύλιά τους για να ανακαλύψουν “κρυμμένα μηνύματα” στα τραγούδια.

Άλλωστε, δεν υπάρχει λόγος γι’ αυτό. Υπάρχει σταθερά εδώ και καιρό ειδικό section πολεμικών τεχνών στο παρόν ιστολόγιο καθαρά για την διασκέδαση του γράφοντος. Είστε που’ στε τρελλά βόδια, κάν’ τε και καμμιά δουλειά, διασκεδάστε μας τουλάχιστον.