Skip navigation

Category Archives: Neolithic Asphaltpies and Long-Driven Mangos

 

 

 

 

Η “υπόθεση Ηριάννα” (φυλακή, στην ουσία,  λόγω της προσωπικής ερωτικής σχέσης της !) σε αυτό το ζομπιoτροφείον που έχει καταντήσει η χώρα μας, η οποία προσπαθεί, άλλωστε, να φτάσει το επίπεδο του Μεξικό του τέλους του 19ου αιώνα, χωρίς να τα καταφέρνει και πολύ, για να λέμε την αλήθεια,

δείχνει ότι αυτή η χώρα έχει καταστεί πλέον ΑΜΕΣΑ επικίνδυνη για κάθε νοήμονα ή ξεχωριστό άνθρωπο.

Από την μια η τραγική παθητικότητα του πλήθους που λες και περιμένει ούτε καν κάποιον επίγειο δικτάτορα, αλλά, μάλλον, κάποιον κακοδαίμονά της να διαλύσει μια και καλή τα πάντα μέσα σε μια πολ-ποτική Πνύκα ανάγκης και να την στείλει πακέτο στην πλήρη ανυπαρξία,

από την άλλη, το κενό εξουσίας με την απίστευτη διαφθορά,

και να μην ξεχνάμε βέβαια και την μόνιμη απειλή των τουρκαλάδων (άλλη ζωώδης κατάσταση εκεί),

όλα αυτά, λοιπόν, δείχνουν ότι αυτή η χώρα ΑΠΕΤΥΧΕ, απέτυχε τραγικά. Και απλά, καθόμαστε και παρακολουθούμε σαν ηλίθιοι.

Κυρίως, όμως, είναι οι νοητικές-πνευματικές λειτουργίες που πεθαίνουν, και αυτό είναι το πλέον επικίνδυνο.

Επειδή όσον υπάρχουν αυτές, υπάρχει και ελπίδα. Αν όμως ο εγκέφαλος μιας χώρας τελειώσει, δεν υπάρχει καμμία ελπίδα πλέον. Κλινικός θάνατος καλείται αυτό στις εντατικές των νοσοκομείων.

Μόνο ένα επαναστατικό θαύμα μπορεί να σώσει αυτό το ζομπιοτροφείον και να το βγάλει από τον αυτο-καννιβαλισμό του.

Επανάσταση, όμως, ουσιαστική, εκεί που έχει νόημα. Στις θλιβερές ΝΟΟΤΡΟΠΙΕΣ αυτής της χώρας. Όλα τα άλλα, απλά θα βαθύνουν και θα κλιμακώσουν το χάος.

 

 

 

 

 

 

56bc9ac70d2a5958bf7c940e37df9e42_phixr

 

 

Τι είναι φόβος;

Ο φόβος, -αν θα ήθελε να μιλήσει κανείς με κάποια ακρίβεια- είναι ένα είδος …προκαταβολής.

Να γαυγίζουν, δηλαδή, κατατρομαγμένα τα σκυλιά  …προκαταβολικώς (με απίστευτες, όμως συνήθεις για την εξ ίσου απίστευτη βλακεία τους,  γελοιότητες και χυδαιότητες που δείχνουν τελικά την πραγματική φύση του κάθε σκύλου ξεχωριστά, αλλά θέλει λίγο μυαλό για να κατανοεί κάποιος τις -κατά κάθε λογική αναγκαιότητα- “αυτοπροβολικές” συνέπειες των λεγομένων του, ή μάλλον, των γαυγισμάτων του),

να γαυγίζουν, λοιπόν, όταν απλά βλέπουν ένα …stealth.

Δηλαδή, αν έπεφταν και …βόμβες κιόλας, τι θα ‘κάναν; (πάνω τους).

Βέβαια, ακόμα και ο φόβος έχει τις κλιμακώσεις του. Ιδιαίτερα, μάλιστα, αν το “δυσώδες” περιβάλλον δεν αλλάζει, και ο τυχών, προκαταβάλων στον φόβο, σκύλος, νοιώθει εκεί σαν στο μόνιμο “σπίτι” του (aka WC).

 

ΥΓ. Μην με ενοχλείς, σε παρακαλώ, κύριε…Νοσφεράτου. Είναι ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ να διαβάζεις την λέξη “πόλεμος” και να νομίζεις ότι απευθύνεται σε σένα!  θα έλεγα, γενικώτερα, πως είναι ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ να είστε ΣΥΝΕΧΩΣ “κολλημένοι”  εδώ σαν ψυχοπαθείς και να διαβάζετε ό,τιδήποτε όπως θέλετε και πάντοτε, εννοείται, ως “πολεμικό” μήνυμα.  Γιατί δεν πάτε στον γιατρό να τελειώνει η ιστορία; Προς θεού, για “άλλο” πράγμα είστε εσείς… Για “πόλεμο” είναι οι σοβαροί άνθρωποι.

Κατά τα άλλα, δεν ξέρεις πού σου πάνε τα τέσσερα. Παπαγαλάκι ενός διαβόητου ψυχασθενούς, κατήντησες τελικώς γι’ αυτό χειρότερος εσύ. Κρίμα, γιατί σε συμπαθούσαμε παλαιότερα. Για “κιμάδες”, καλός είσαι, αλλά είσαι τόσο ρηχός, όσον και ένα άδειο πιάτο. Ανίκανος να διατυπώσεις μια πραγματικά δική σου σκέψη ουσίας (και εδώ που τα λέμε, όχι ότι για το “είδος” σου θα ήσουν υποχρεωμένος σε κάτι τέτοιο…) , ανίκανος να ξεχωρίσεις χρονογραφία από φιλοσοφία και αφηρημένο στοχασμό, επιθυμώντας όπως όλοι οι κομπλεξικοί μικροεξουσιαστές να βλέπουν παντού αντανακλάσεις της δικής τους ρηχότητας .

Μάζεψε τα ρεμάλια σου, και φύγε, έχω σοβαρότερα να ασχοληθώ. Δεν μου περισσεύει χρόνος. Δεν είμαι ο γιατρός σας, λάθος κάνετε.

 

 

 

 

 

 

1. Ιδωμένο από άλλη οπτική γωνία [στο αγγλικό], σημαίνει “always”. Δείτε το καλύτερα, κυρία μου (τα επόμενα δεν είναι για σας).

2. Αγάπη σημαίνει βόμβα στο “θέαμα”, πάνω απ’ όλα.  Αν δεν το καταλαβαίνεις αυτό, θα ζεις μονίμως πάνω σ’ έναν βόμβο, όχι σε βόμβα.

3. Υπάρχει προφανώς μια σύγχιση “πραγματικοτήτων”  στην Ελλάδα. Η εμπειρία μου έχει αποδείξει πως όποιος “την ψάχνει πολύ την δουλειά” στο facebook, σπάνια δεν φτάνει κάποτε να δυσφορεί με τις διεργασίες της έξω πραγματικότητας.

Τέλος πάντων, σε κάθε περίπτωση είναι ένα είδος πλεονεξίας όταν δεν σου αρκεί το “η ζωή είναι μία”.

4. Είναι ας πούμε σαν τους σωρούς και σωρούς των “e-maudits” στο facebook , των κατ’ όνομα μόνον, μιας και θεωρούν πως από μόνος του ο (μη ομολογημένος ή ομολογημένος) αυτοχαρακτηρισμός (της πλάκας) επαρκεί για να καλύψει την ανυπαρξία γραφής. Όπως και να έχει όμως, είναι ο σωστός …αναχρονισμός επειδή προκύπτει την πλέον …ακατάλληλη στιγμή για την χώρα. Δύο αρνήσεις (της πραγματικότητας) όμως, δεν ισούνται κατ’ ανάγκην με μία κατάφαση (στην ζωή).

5. Πράγμα άλλωστε που συλλαμβάνεται διαφορετικά από τον καθένα. Όμως το facebook είναι ένας soft(ware) Πολ-Ποτ της ζωής. Ποτέ άλλοτε δεν είχαμε τόσους “ύμνους προς την ζωή” απ’ ό,τι σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης σαν κι αυτό. Μην το εκλάβετε ως “αντιφατικό”, – δεν το βρίσκετε (όχι απαραίτητα) λογικό;

6. Η αντικατάσταση του βιώματος από την ψευδοδιακοινωνικότητα, ο εκπεσμός της κριτικής σκέψης σε αρλούμπα και λάσπη, ο τζάμπα ναρκισσισμός, και τελικώς, γιατί και οι psychos να μην το …”φιλοσοφήσουν” το πράγμα; Για φιλοσοφία, έτσι κι αλλιώς, δεν τίθεται ζήτημα – ούτε κατά “διάνοιαν”. Κατά αυτής, ναι.

7. Το “δίκαιον της συμμορίας” απενεργοποιείται εύκολα στα κοινωνικά δίκτυα. Επειδή ο καθένας εκεί έχει τις δικές του e-πρόσθετες αλυσίδες. Πού να τρέχει κλπ.  Δεν υπάρχουν πολλά πράγματα έτσι κι αλλιώς να κάνεις σ’ ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ιδιαίτερα, όταν δεν το αντιμετωπίζεις ως τέτοιο, ή μάλλον, και ακριβέστερα, όταν δεν βλέπεις τον λόγο για τον οποίο θα έπρεπε να σου περάσει από το μυαλό να το αντιμετωπίζεις ως τέτοιο. Η διαφορά είναι “απειροελάχιστη” αν το δεις χοντρικά. Αλλά έχει και ένα “άπειρο-” εντός της, όμως. Ή μιαν άβυσσο που χωρίζει οπτικές και οπτικές.

 

 

 

 

520

 

ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ  ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΤΩΝ ΜΑριΟΡΙ (προφέρεται άλλως ως Μα Ωρή) ΣΤΗ Νέα ΧΑΖΗλανδία

 

40488-ap

 

Εν είδει προoιμίου, ένα τελετουργικό τραγούδι ψαρέματος από τους αρκετά πιο γνωστούς σε μας, Μαορί της Νέας Ζηλανδίας:

Teretere te ika/ He ika waka mou kaha hai/ Tena te ika ka moe/ Ko te ika o te rua/ Ko te ika o te one/ Te ika o te hohono/ Tena te ika ka taki ki mua/ Ka taki ki roto/ Ka taki ki te turanga/ Ka taki ki te kainga/ Ka taki ki te au tapu nui no Tane/ Ki te au tapu nui o Tangaroa. *

(Το ψάρι κολυμπά/ Το πρώτο ψάρι πιάνεται/ Δες το νεκρό ψάρι/ Το ψάρι της βαθειάς τρύπας/ Το ψάρι της ακτής/ Το ψάρι των βαθέων νερών/ Δες το ψάρι που σύρεται μπροστά/ Σύρεται απόμερα/ Σύρεται στον σωρό/ Σύρεται στο χωριό/ Σύρεται στο ιερό ρεύμα του Τάνε/ Στην κατοικία του Τανγκαρόα).

 

ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ

 

 

1  Είναι καλύτερον να μην τσιμπάει κάποιος ένα δόλωμα αμέσως. Στερεί έτσι την δυνατότητα στον κάτοχό του να το δαγκώσει πρώτος, ένεκα βαρεμάρας της αναμονής.

2  Ο φύλαρχος Καχουράνγκι είπε:  “ψάρι που δεν πιάνει λάικ, δεν ‘τρώγεται’ με  τίποτα”.

3  Ο φύλαρχος Παταρίκι είπε: ” στη νήσο Φέισ-μπομπόκε, όσον εύκολα βγάζουν οι άνθρωποι τα μαχαίρια, τόσον δύσκολα βγάζουν τα μάτια τους”.

4  Ο δε Πιρίπι προσέθεσε: ” Ο Καντ είπε, ‘πράττε προς τους άλλους όπως θα ήθελες να πράττουν αυτοί προς εσένα’. Ο Μαρσέλ Ντυσάν είπε, ‘πράττε προς τους άλλους όπως θα ήθελες να πράττουν αυτοί προς εσένα αλλά με …φαντασία’. Αρκεί όμως να μην φαντάζεσαι απλά πως έχεις φαντασία”.

5  Άλλες παροιμίες ειπωμένες από διάφορους ιθαγενείς:

“Μην προσπαθείς να πιάσεις απότομα ένα ψάρι που σε τριγυρίζει. Υπάρχει ο κίνδυνος ΝΑ ΠΑΥΣΕΙΣ να το τρομάζεις πλέον.”

” Άλλο ψάρι, (όχι και τόσον) άλλο θαμών του Φέισ-μπομπόκε. Καίτοι κάποια διαφορά κατά σημαντική πιθανότητα υπαρκτή, εν τούτοις και τα δυο αποδεικνύουν ότι υπάρχουν μονάχα όταν τσιμπάνε”.

“Το ψάρια του Φέισ-μπομπόκε χορεύουν πάντα στα τηγάνια”.

” Δεν υπάρχει ψάρι που να μην έχει την ‘ουρά’ του”.

“Το ηλίθιο ψάρι σπεύδει πάντα αμέσως.  Έξυπνο ψάρι έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει”.

“‘Δεν κατάλαβα’, είπε ο Ψαρής, ‘πού το πήγαινες, όμως τώρα είναι αργά για να πηγαίνω’ και με ηλίθιο ύφος, σχεδόν ικανοποιημένος, δάγκωσε το δόλωμα”.

 

 

* Τελετουργικό τραγούδι που παρατίθεται από τον Αιδεσιμώτατο Richard Taylor στο μνημειώδες έργο του: “Te Ika A Maui; or, New Zealand and its Inhabitants”.

 

 

 

 

 

download

 

ΔΥΟ ΛΑΒΕΣ ΤΟΥ ΤΖΟΥΝΤΟ ΕΠΙ ΠΑΡΑΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΩΝ

(ανάρτηση για 24 ώρες, αλλά δεν ξέρω ακόμα, μπορεί να είναι και μόνιμη)

 

α. Ο καιρός των φαντασμάτων όχι της όπερας, αλλά της οπερέττας, όπως άλλωστε έχουμε ξαναπεί. Ολοένα και περισσότερον πολλοί ή αρκετοί εικονιζόμενοι στο facebook φέρνουν προς φαντάσματα (παρατηρήστε καλά και θα δείτε ότι έχω δίκιο).

Από κοντά και ο λόγος-φάντασμα, ο λόγος-οπερέττα. 

Στο facebook (όσον έχει να κάνει με το στοχαστικό-καλλιτεχνικό μέρος αυτού, και όπως πάντα με σημαντικές εξαιρέσεις για να μην αδικήσουμε κάποιες φιλότιμες προσπάθειες), δεν υπάρχει πλέον ποίηση (η ποίηση του fb είναι fb, ούτε καν facebook, και τηρεί συγκεκριμένες προδιαγραφές πιασαρισμού  ), ούτε σοβαρή πρόζα (οι σαχλαμαρίτσες της κάθε μέρας απέχουν πολύ από κάτι τέτοιο), ούτε δοκίμιο ( ειδικά αυτό ούτε γι’ αστείο), ούτε κριτική σκέψη (θυμικές προχειρότητες  άφθονες, και στην καλύτερη περίπτωση συνθηματογραφικές ατεκμηριώσεις), αλλά τις περισσότερες φορές μονάχα κάτι που φέρνει ανάμεσα σε “δημαγωγία” και (ψευδ)”αφορισμό” ή σύντομη τραυλοθυμογραφία (πού να γράφει κανείς περισσότερα…).

Η μείξη δημαγωγίας και κουλτούρας, το τέλος της σκέψης για την χώρα μας. Είναι αδύνατον να είσαι τίμιος άνθρωπος σε αυτό που κάνεις και δημαγωγός των λάικ μαζί (ιδιαίτερα όταν αυτά δεν υπάρχουν κιόλας). 

Ούτε καν για ένα πουκάμισο αδειανό, αλλά για ένα κλικ άδειο, στο “ποντίκι” και όχι στο μυαλό.

 

 

β. Σταματήστε να μπαχαλεύετε ό,τι ΔΕΝ γνωρίζετε! Κυρίως, σταματήστε να μπαχαλεύετε την φιλοσοφία!

Η φιλοσοφία θέλει ΔΙΑΒΑΣΜΑ, δεν αναπληρώνεται με την απόπειρα μαντείας ή διαίσθησης! Δεν είναι δηλαδή “ποίηση” για να γράψει κάποιος ό,τι σαχλαμαρίτσα του κατέβει, πιστεύοντας κι από πάνω ότι μπορεί να το περάσει ως ποιητική σκέψη!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ πρώτα, διαβάστε δηλαδή για καμμιά δεκαριά χρόνια φιλοσοφία (και λίγα είναι), και μετά ανοίγετε το ρημάδι το στόμα σας. 

Δηλαδή, πόσον περισσότερον …απάνθρωπος να γίνω;!  Θέλετε, ειλικρινώς, να γράψω εδώ πόσες κοτσάνες αμολάτε σε ελάχιστες φράσεις; Το θέλετε;

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΕ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΤΑ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΕ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, από το μυαλό σας τα βγάζετε! Πηγαίν’τε να γράψετε κανά ποίημα καλύτερα. Μικρότερο το κακό εκεί (παίζεται αυτό).

 

 

 

 

Κάποιες φορές είναι να κλαίει κανείς από τα γέλια (πέρα, φυσικά, από τις σοβαρές παραμέτρους τέτοιων υποθέσεων). Τουλάχιστον αν είχαμε και κάποιο …”παράδειγμα” από τις ανοησίες για να …γελάσει και το παρδαλό κατσίκι, όπως λέει η λαϊκή  έκφραση, καλό θα ήταν.

Όμως θα έλεγα τούτο, πέρα από τις φαιδρότητες:

η παρακμή αν μη τι άλλο, έχει ένα καλό.  Φανερώνει τους ανθρώπους όπως πραγματικά είναι.  Επειδή από την φύση μιας τέτοιας  εποχής, είναι το “κατώτερο” στοιχείο μέσα στον άνθρωπο που πιέζει να εμφανιστεί. Το πλέον μοχθηρό, το πλέον συμπλεγματικό, το πιο άξεστο και αυθαίρετο.  Και είναι που σε μια τέτοια κατάσταση ο άνθρωπος καλείται εσωτερικώς να ΜΗΝ επιτρέψει σε αυτό το πολύμορφο στοιχείο (αν δεν έχει φροντίσει να ξεμπερδέψει μαζί του από νωρίς στον χρόνο …) να παρουσιάζεται . Σε μια τέτοια κλιμάκωση,  λοιπόν, οι κατώτεροι γίνονται νομοτελειακά χειρότεροι, και όσοι αξίζουν, στο ένα ή το άλλο επίπεδο, καταλαβαίνουν πως ο Χρόνος σε αυτές τις περιπτώσεις είναι κάτι που ως προς ένα βαθμό “αφήνεται ως έχει” (προσοχή: ως προς ένα βαθμό, απλά η “εξωτερική” επέμβαση αποβαίνει εκ των πραγμάτων “περιορισμένη”).

Πρέπει, κατά  μίαν έννοια, η “διάλυση”, άλλως, η  pralaya (αν μιλήσουμε με τηρούμενη κάθε αναλογία σε ινδουιστικούς όρους), να κάνει την “δουλειά” της. Βέβαια, διαλύονται πλήρως και σύνολοι ψυχικοί κόσμοι πολλές φορές, στο βαθμό που τρομάζει κανείς να διαγνώσει πλέον κάτι “στέρεο” σε μια γενικευμένη λουμπεναρία που άγεται και φέρεται από το θυμικό και τα πάθη της μόνον και τίποτε άλλο.

 

scan0013

 

Προσωπικά,  αν θα έδινα έναν ακόμη ορισμό για την παρακμή (επιπρόσθετο και συμπαράπλευρο ασφαλώς, γιατί κανένας ορισμός από μόνος του δεν μπορεί ποτέ να πιάσει την ολότητα ενός πράγματος), τότε θα ήταν ο εξής:

παρακμή σημαίνει μη συνειδητή και βαθμιαία αυτοεξολόθρευση.

Και εξ αυτής της απόψεως, οι καλοί γίνονται καλύτεροι (αλλά σε “απόσταση”) και οι κακοί χειρότεροι. Αυτοεξολοθρεύονται οι δεύτεροι, αλλά σπάνια ο εγωισμός του ανθρώπου τον αφήνει να δει καθαρά κάτι τέτοιο, όταν συμβαίνει. Επειδή σε αυτήν την κατάσταση οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν καμμία άλλη γλώσσα παρά εκείνη του πληγωμένου αισθήματος μικροεξουσίας,  ή γενικώτερα του εξουσιαστικού απωθημένου, του “προαγωγού”κουλτουρίτσας που ατύχησε και δεν του έδωσε …προαγωγή το πεπρωμένο, ή εν πάση περιπτώσει τα πράγματα δεν ήλθαν όπως τα περίμενε στις κουλτουρικές “business” του κλπ. 

Μην νομίζετε πως υπάρχουν πολλοί σε αυτήν την δουλειά (την γραφή) μόνον για την απόλαυσή της και για να επικοινωνούν με κάποιο σοβαρό άνθρωπο επί τούτου και αδιαφορώντας για το (σώνει και καλά) “φαίνεσθαι”.  Οι περισσότεροι, ιδιαίτερα σήμερα, έρχονται για να …κατακτήσουν το facebook. Τελικώς, κάθονται για χρόνια και …χρόνια με τα δέκα, είκοσι, σαράντα λάικ τους, και …αράζουν εκεί.

Δεν κυβερνήσαν τον (κάποιον) “κόσμο” τελικώς.  Εφ’ όσον ήταν και τόσον βλάκες ώστε να το επιθυμήσουν…

Υπάρχει όμως ένα ακόμα είδος, ασφαλώς συνάλληλο με τα παραπάνω. Διακρίνεται μόνον ως προς την μορφή, και όχι ως προς τα υπόλοιπα:

είναι οι “ανούσιοι”.

 

 

Αυτοί σε καιρούς παρακμής κατρακυλούν συνήθως στην ψύχωση ή προσκολλώνται σε μια συμμορία (σε εποχές παρακμής οι “συμμορίες” είναι ασφαλώς περισσότερες) για να φροντίσει τα γεράματά τους.

Οι μορφωμένοι ανούσιοι είναι οι πιο τραγικές περιπτώσεις. Τους λείπει το βάθος και το ξέρουν. Μπορεί κάποιες φορές να είναι καλοί ως ελαφρείς γραφείς, χρονογράφοι, καφενειογράφοι, ανεκτοί ως αναμνησιογράφοι όταν δεν έχει να διαβάσει κανείς κάτι πιο ενδιαφέρον και πιο ουσιαστικό,  κακοί ή αδιάφοροι ως ποιητές (και αυτό είναι λογικό, σκεφθείτε λίγο το γιατί), ανύπαρκτοι ως φιλόσοφοι ή δοκιμιογράφοι στο βαθμό μάλιστα που διακρίνονται από πλήρη ανεπάρκεια προβολής σε  αφηρημένο εννοιολογικό επίπεδο και  αδυνατούν να προβούν σε γενικεύσεις  πέρα από εμπειρικές “ελαφρές” γενικεύσεις επί μιας τετριμμένης θυμοφαινομενοσχολιολογίας, -για να το πούμε κάπως συνοπτικά αν και λίγο βάρβαρα),  

μπορεί λοιπόν να είναι ή να μην είναι όλα αυτά, αλλά στο βαθμό που η φιλοδοξία τους υπήρξε κάτι περισσότερον από αυτό, το άλμα στην τρέλλα δεν είναι απίθανον. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, ιδιαίτερα όταν δεν έχει μάθει να κουμαντάρει τις φιλοδοξίες της.

 

 

Γενικώτερα, θα έλεγα πως είναι κακό πράγμα ένας άνθρωπος να έχει “φιλοδοξίες” επί της κουλτούρας, και ας λένε, και ας “εκθειάζεται” κάποτε η έννοια της φιλοδοξίας. Το καλύτερο είναι να αφήσει ελεύθερον τον εαυτό του πάνω σε ό,τι ή όσα ασχολείται και “όπου τον πάει” με την πάροδο των χρόνων. 

Πρόσεξ’ τε κάτι. Το γεγονός ότι κάποιος (συνήθως ο μοναδικός μεταξύ τους)  εντοπίζεται ως “ο μορφωμένος” σε μια συμμορία κουλτούρας (ή υποκουλτούρας), αυτό δεν τον κάνει καλύτερον από τους υπόλοιπους (οι οποίοι φυσικά τελούν σε …τραγική κατάσταση αμορφωσιάς και πατατοφρένειας,  αλλά και εκφραστικής ψυχανωμαλίας), αλλά, μάλλον, το αντίθετο.

Ίσα ίσα, είναι γι’ αυτό τον λόγο που κατά κανόνα αποδεικνύεται ο χειρότερος.  Πιο ψυχωτικός, πλέον γελοίος και χοντροκομμένος συκοφάντης, εκείνος που προσπαθεί να μειώσει τα πάντα με τον πλέον παιδαριώδη τρόπο, πρωτίστως και πρωταιτίως όμως, ο πλέον ανασφαλής και φθονερός, στο βαθμό που κατανοεί την δική του επιφανειακότητα. Ξεπερνάει τους αμόρφωτους της παρέας κατά πολύ σε όλα τα αρνητικά που παρουσιάζει μια συμμορία.

Η (όποια) μόρφωση από μόνη της, όταν δεν έχει κάποιος εντός του έναν “σπονδυλικό” άξονα να την στηρίζει, και ακόμα, αν δεν έχει διαμορφώσει με την πάροδο των χρόνων ένα ολόδικό του εννοιολογικό ή στοχαστικό concept γύρω από το οποίο η μόρφωσή του θα στραφεί και θα χρησιμοποιηθεί (κάτι δηλαδή που προκύπτει ως αποτέλεσμα των χρόνων και όχι ως  προεπιλογή), τότε καταλήγει χειρότερη από την αμάθεια της υπόλοιπης συμμορίας.

 

images

 

Η αμάθεια τουλάχιστον, φαίνεται αμέσως. Πετάει την χοντράδα της, την κοτσάνα της και ησυχάζει. Πάει …γυρεύοντας δηλαδή, και αυτοσχεδιάζοντας έτσι κι αλλιώς πάνω σε ό,τι της “γυαλίσει” κάθε φορά. Δεν έχει καμμία εσωτερική  συγκρότηση και καμμία πνευματική πυξίδα να την προσανατολίζει.

Ο επιφανειακός όμως, ο ανούσια μορφωμένος, σε αυτές τις περιπτώσεις κάνει το αντίθετο: …κρύβεται αμέσως πίσω από “ό,τι να’ ναι”.

Δεν μπορείς όμως να γράφεις μονίμως σαν σχιζοφρενής με δύο θελήσεις (η μία κακίστη) και δύο σκέψεις. Αναπόφευκτα αυτοσακατεύεσαι με αυτόν τον τρόπο και είτε γράφεις χωρίς νόημα, είτε, πολύ απλά, είναι τόση η εσωτερική  συμπλοκή που διακρίνει αυτό το κάκιστο είδος “δυισμού” που καταντάς στην κυριολεξία να μην διαβάζεσαι (και οι “φίλοι”, φυσικά, δεν θα σου το πουν ποτέ αυτό).

Όχι δεν είναι “αλληγορία”, προς θεού. Μην τα ξεφτιλίσουμε όλα πια. Η αλληγορία είναι εννοιολογικής-ποιητικής τάξεως όχι θυμικής-θυμοπαθούς-τρεχάγυρευε.

Δεν είναι όμως τέτοια, για τον ίδιο ακριβώς λόγο που η παρακμή και η τρέλλα δεν αλληγορούνται, αλλά είναι “πληρωτέαι”, αμέσως, και επί τη εμφανίσει.

Όταν έτσι κι αλλιώς, δεν έχει απομείνει και τίποτε άλλο για να εμφανιστεί.

 

 

 

 

 

(παρακμή χωρίς αναψυχή δεν λέει)

 

01. Άλλο κρίτσουρ της παρακμής και αυτό. Του κουρέψαν του γουρ’νίshιου κεφαλάκι του με χειροβομβίδα και ζητάει καθρεπτάκι για να δει αν του πάει το κούρεμα. “Ρίξ’τε μου άλλη μιά”, είπε ευχαριστημένο, “μου πάει”. 

“Πάρε άρρωστε”, του είπαν.

 

02. “Φιλοσοφία, ρε, άει σιχτίρια”, είπε. “Κάθησα να διαβάσω δυο τρεις σελίδες από το ‘Στέγνωμα του Καθαρού Λόγου’ του Γκαντ και, ρε σεις, τέτοια βασανιστήρια ρε.  Θα σας πω την σοφία μου ρε: η φιλοσοφία είναι το κακό στην ανθρωπότη.  Αυτή ευθύνεται για τον υπερπληθυσμό και το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Τέσπα, πάω τώρα να εφαρμόσω το ….Άπλωμα του Βρωμερού λόγου”.

Ή αλλιώς, μπόχα που σε πιάνει στην μύτη από τουλάχιστον δέκα mouse clicks πριν.

 

03. Παρακαλούνται οι σεσημασμένοι λωλοί να μην προσπαθούν να μάθουν από τις εκπομπές της τηλεόρασης για τον καπιταλισμό και τον  μαρξισμό, γιατί μετά έρχονται εδώ χωρίς να έχουν πάρει τα χάπια τους, παθαίνουν κρίση συνείδησης (και άλλες κρίσεις) και μας εκσφενδονίζουν σωρηδόν τα άδεια μπουκαλάκια τους. Τουλάχιστον μαζέψ’τε τα από χάμω. Ευχαριστώ.

 

04. Γενικοί παρακμίες, bullies, θηλυπρεπείς βαρύμαγκες, τρολλς, ξεδιάντροποι λογοκλόποι και ακόμα πιο ξεδιάντροποι μίμοι του facebook, wannabe e-Μελίνες Μερκούρες της γειτονιάς, λούμπαρδοι και τερρακότες, ασύστολοι και ένστολοι, κουφάλογα και μπυροπόντικες,

μια εικόνα που δεν παραπέμπει ακριβώς στους ζονγκλέρ και τους τρουμπαντούρ του Μεσαίωνα, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει πως ο τελευταίος δεν είναι ήδη παρών.

 

 

 

 

1 . Μια νοοτροπία που όζει επικίνδυνα, πλέον. Το facebook κατέστρεψε κάθε ίχνος σκέψης στο μυαλό του νεοέλληνα (εννοώ ένα σημαντικό ποσοστό, δεν καθιστώ απόλυτη την γενίκευση) και τον μεταστοιχειώνει σιγά σιγά και προοδευτικά,  σε  όχλο και αληταρία. Ακόμα και όταν “προσέχει” την φρασεολογία του , δύσκολα κρύβεται η adhominem-οπάθειά του, που είναι ο ΚΑΤ ΕΞΟΧΗΝ ορισμός της οχλολαλίας…

2.  Το λεξιλόγιο (των 1000 όλων κι όλων) λέξεων του νεοέλληνα εξ άλλου, όζει από μαγκιά, σεξισμό, μισογυνισμό, ομοφοβία. Όλα αυτά, επιχειρείται συνήθως να καλυφθούν πίσω από την δικαιολογία της “γραφικότητας” ή της “εθνικής ιδιαιτερότητας”.

Κυρίως, επιχειρείται κάποτε να “αποενοχοποιηθούν” στο όνομα …του “μη politically correct” (εδώ γελάνε).

Εκ του αποτελέσματος η πρόθεση όμως. Φανερώνεις το τι πραγματικά είσαι, ΑΠΟ ΤΟ ΤΙ ΣΕ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ, συνήθως ή συχνά, και όχι από το ΠΩΣ δικαιολογείς αυτή την “ενασχόληση”!

3. Σε μια Ελλάδα όπου οι μισοί γραικοί προσπαθούν να βγάλουν τους άλλους μισούς “πούστηδες” και οι μισές γκρήκαινες τις άλλες μισές “ανοργασμικές”, “κακογαμημένες” και λοιπές γελοιότητες αντάξιες μιας χώρας που δεν έχει απογαλακτιστεί ακόμα από την οθωμανική καθυστέρηση.

Πώς να μην μπατάρει η χώρα από αυτό τον γελοίο, αντιδραστικό ναρκισσισμό των υπονόμων και των βόθρων; Γιατί όλα αυτά, δεν μένουν εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν αλλά απλώνουν πλοκάμια παντού, στην  πολιτική, την σκέψη, στην υποτιθέμενη “κουλτούρα”.

4. Προσωπικά είμαι πλήρως straight και λατρεύω ερωτικά το γυναικείο φύλο.  Το να έλεγα απλώς πως δεν θεωρώ τον εαυτό μου ανώτερο ή καλύτερο γι’ αυτόν τον λόγο, από έναν ομοφυλόφιλο, έναν μπάι και τρισέξουαλ, έναν “φανερόπουστα”, “κρυφόπουστα” και “αντίπουστα”,  θα ήταν μια (σωστή) κοινοτοπία. Το θέμα είναι αλλού όμως.

 Θέλω πρώτα να πω, πως μου είναι ΓΕΛΟΙΑ ΑΔΙΑΦΟΡΟ το ζήτημα. Οποιοσδήποτε ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΣΤΑ ΣΟΒΑΡΆ με τις σεξουαλικές προτιμήσεις (ακόμα και όταν το παίζει τάχα μου…”ανεκτικός”),  είναι απλά ΗΛΙΘΙΟΣ.

Εκ του αποτελέσματος η πρόθεση πάντα. Ασχολείται κάποιος συχνά με αυτά; Ε, τον τρώει ο …κώλος του, δεν υπάρχει άλλη εξήγηση!

5. Στην Ελλάδα με αυτά τα καραγκιοζιλίκια ασχολούνται συνεχώς, δεν σκέφτονται και τίποτε άλλο. Γιατί; επειδή έτσι είναι η μαλακία που έχει κολλήσει στο μυαλό του νεοέλληνα, δεν πρόκειται να αλλάξει αυτό τώρα.  Μαύρη κι άραχνη τουρκιά.

Ιδιαίτερα τώρα, που η χώρα πήγε στον πάτο ακριβώς εξ αιτίας αυτών των “νοοτροπιών”. Πρέπει να υπερασπιστούν μέχρι τέλους ό, τι τους κατέστρεψε.

Δεν μπορούν οι άνθρωποι να διεκδικήσουν καμμία άξία για τον εαυτό τους, και προσπίπτουν στο πλέον γελοίο και πρωτόγονο -bullying επίπεδο. Είστε κρυφοπούστηδοι, λέει ο μαγκάκος που τον τρώει ανεπανόρθωτα ο κώλος του. Κάτω οι ανοργασμικές, λέει η τυχαία γκρήκαινα εμφάνισης νοταρά χωρίς Σαπφώ .

6. Πολίτικλλυ ξεπολίτικλλυ κορρέκτ, η Ελλάδα πληρώνει φόρο καταστροφής για την εξιδανίκευση και υπεράσπιση της γραφικότητας.Αν σε ενδιαφέρει να το παίξεις “μάγκας” και όχι να έχεις λογική, θα το μπατάρεις το καράβι. Και μετά δεν θα ψάχνεις τις ΕΥΘΥΝΕΣ στην μαλακία που βαράει το κεφάλι σου, αλλά σε κάποιον “αποδιοπομπαίο τράγο”. Αυτό, δηλαδή, σημαίνει …μάγκας και πουσταλής.

7. Μα ποιες αναλύσεις επ’ αυτού; δεν χρειάζεται και το φοβερό μυαλό για να διαπιστωθεί ότι ένα πλην ένα ίσον μηδέν.

8. Ο τεθνεώς Ραφαηλίδης όταν προσπαθεί με πολύ πρόχειρο-κακογραμμένο τρόπο να εξωραίσει το γελοίο και τραγικό συνάμα έγκλημα του τραγουδοποιού-στιχουργού Άκη Πάνου, είναι απλά ένας κακός Ραφαηλίδης. Γιατί το θέμα στο όλο στόρυ δεν είναι ο Άκης Πάνου ως πρόσωπο, αλλά μια ολόκληρη (παρ)εθνική νοοτροπία. Κυρίως η γραφικοποίηση και εξιδανίκευση της.

9. Το να παρουσιάζεις τον Άκη Πάνου, έναν ανθρωπάκο δηλαδή  χαμένο στα οράματα και τις  φαντασιώσεις λαϊκομαγκιάς του, σαν …poète maudit (όχι ότι δεν παρουσιάζει στοιχεία “maudit” σε κάποια πρωτο-μορφή τους, όπως όμως θα παρουσίαζε και οποιοσδήποτε άλλος άνθρωπος σε οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα!), αυτό σημαίνει πως είτε δεν ξέρεις τι σου γίνεται, είτε απλά θέλεις να δημαγωγήσεις για να κερδίσεις την συμπάθεια από όσους τον ακούν.

Ούτε είναι το θέμα η καλλιτεχνική αξιολόγηση του Άκη Πάνου. Σε όσους αρέσει ο Άκης Πάνου, καλά κάνουν και τον ακούν. Εγώ προσωπικά δεν ακούω αυτό το είδος της μουσικής, και δεν μου πέφτει λόγος.

Αν όμως, στο όνομα της γραφικοποίησης επιχειρούν να περάσουν ή διαιωνίσουν και άλλες “νοοτροπίες”, τότε αυτό είναι επικίνδυνο.

10. Ο Καζαντζίδης μια φορά ξέσπασε σε ένα ΕΜΕΤΙΚΟ και ΧΥΔΑΙΟ αντισημιτικό παραλήρημα στο δικαστήριο.

Ο ένας καθάρισε τον εραστή της κόρης του, γιατί ήταν …”άντρας” (όχι δεν είναι αντρισμός αυτός, καραμπινάτη “πουστιά” είναι όταν αποφασίζεις να σκοτώσεις κάποιον στα τέλη του βίου σου, με την λογική του “πόσο θα ζήσω ακόμα;”). Ο άλλος …του την έδωσε ξαφνικά, πάτησε μια τρελλή υστερία, και άρχισε να κυνηγά τους …Εβραίους.

11. Μην απορείτε. Αυτή ήταν η Ελλάδα, τέτοιες κωμικοτραγικές φιγούρες της άξιζαν. Αυτούς και επιχειρούν να κάνουν θρησκεία μέσα από το χειρότερο μίγμα ειδωλολατρείας-φθηνής δημαγωγίας.

12. “Τι είσαι εσύ;” του είπα,  “εγώ είμαι” μου λέει, “γραφιάς της …πουστιάς, ακολουθώ την φύση που έχει κάνει τους ανθρώπους …πισώπλατους, δεν έχουμε την πλάτη  μπροστά αλλά πίσω μας”. Μόνο στην Ελλάδα (δυστυχώς!) θα διεπίστωνε κανείς τέτοια χαμέρπεια.

13. Άλλο αυτό. Χρόνια είχα να διαβάσω τέτοιο εμετικό κειμενάκι, που όζει από ήθος βόθρου και σεξιστική ορολογία κομπλεξικού ελληνάκου σε χιούμορ επιπέδου Τραμπάκουλα-wannabe Χάρρυ Κλινν.

Από άνθρωπο που στα σοβαρά πιστεύει ότι ο Σολωμός ήταν κάτι σαν …αστρολόγος .

14. Δεν βαριέσαι. Ο ιδιοφυής Παπατσώνης, άλλωστε, είχε γράψει και ολόκληρη …ωδή στον υδροχόο.

 

 

 

 

 

167354188

 

 

1.  “Μοοο;; Μο.”

Η “διαλεκτική” του μόσχου συνίσταται πάντα στην αυτόκλητη και αιφνίδια εκφορά ενός ερωτηματικού και στην βεβαιότητα της μη εκφοράς του που ακολουθεί. Ενδιάμεσα το περιεχόμενο είναι …αυτοπεριεχόμενο.

2.  Πρώτη φορά είδαμε κουλό χασάπη να καταλήγει σε …κουλό γκολκήπερ και σαν να μην φτάνει αυτό, με πλήρως διαλυμένα, σχισμένα δίκτυα από πίσω του. Απευθυνόμενος ο πρώην χασάπης-νυν γκολκήπερ εντρόμως με γουρλωμένα μάτια προς τις μπάλες που μπαινοβγαίναν ανενόχλητα μέσα στο τέρμα του: “πού πάτε ρε;; περιμένετε να’ρθω κι εγώ!”.

3. “Και τι δουλειά έχει βρε μοσχαράκο ένα κείμενο άσχετο  με το “ό,τι θυμάσαι χαίρεσαι”;

“Άσε με. Μο.”

“Δηλαδή;”

“Μα δες τι κάνω τόσα χρόνια”, ομίλησε τότε ο μοσχαράκος, “σχεδόν όλα μου τα παραμιλητά δεν είναι ει μη καφενές, διαστρεβλώσεις, παραμορφώσεις, συκοφαντίες, bullying. Σάματις έγραψα ποτέ κι εγώ πραγματικά κείμενα με υπόσταση για να ανέχομαι να τα βλέπω στους άλλους; Προσπαθώ λοιπόν να τους πλαστογραφήσω όσον μπορώ. Να τους περιλάβω με τόσες χοντροκοπιές και ψέμματα που λέω, όσα μπορούν να ευφράνουν την ζηλιάρα μοσχαροκεφαλή μου. Και σάματις ανέλαβα ποτέ την ευθύνη των γραφομένων μου;”

“Πλαστογράφος κανονικός, αλλά κακά τα ψέμματα, στο τέλος πια των …αγαθών δραστηριοτήτων του”.

“Εμ, πού θα μου πείτε εμένα ρε. Και που θα μου πουν οι φιλοσόφοι. Πραγματικός φιλόσοφος ρε, ήταν ο Άκης Πάνου ρε. Είπε πως η ζωή του όλη ήταν ένα τσιγάρο που δεν γούσταρε, και έκανε πράξη τα λόγια του ρε. Πήγε και σκότωσε τον …εραστή της κόρης του  (σ.σ.: στραβομάρα!). Αυτός ήταν άντρας ρε”.

“Τι … κι αυτός, άσε καλύτερα μην βρίσω άνθρωπο που δεν είναι πια στην ζωή”.

“Έχω γράψει κι άλλες απερίγραπτες αηδίες αλλά …ντρέπομαι και τις …κρύβω”, είπε τότε ο μοσχαράκος, σεμνυνόμενος ωσεί παστεριωμένη μεγαλοκοπέλα.

“Όντως εσύ μόνον θα τα έγραφες αυτά, όχι άλλος.”.

“Τι εννοείς;”

“Την αντιμετατόπιση της τελείας με το ερωτηματικό”.

“α;”

“Τι δεν κατάλαβες;”

“Δεν κατάλαβα”

“Κουλαμάρα”.

“Ορίστε;”

“ΚΟΥΛΑΜΑΡΑ ΛΕΩ !”

 

 

 

 

images (2)

 

Ομολογώ ότι ως άνθρωπος δεν είμαι ιδιαίτερα σαδιστής (είπα “ιδιαίτερα”), αλλά αυτή την φορά λέω να απολαύσω λίγο περισσότερο τον πανικό σεσημασμένων και  γνωστών ως προς τις “δραστηριότητές” τους λασπαδοαπατεώνων του διαδικτύου (που έχουνε οφθαλμοφανώς ξεπεράσει τα όρια της απελπισίας…).

Ειλικρινά, ποτέ δεν πίστευα ότι μία περίοδο παρακμής τέτοια, σαν και αυτή που ταλαιπωρεί με δυστυχώς μη αναστρέψιμο τρόπο την χώρα μας, θα μπορούσε να προσφέρει επιπλέον τόσον γέλιο. Φυσικά, το γέλιο δεν αίρει σε αυτήν την περίσταση τις σοβαρές διαστάσεις ζητημάτων  που έχουν καταστεί “χρόνια” πια μέσα στην απύθμενη γελοιότητά τους.

Γιατί η αλήθεια είναι πως ΟΥΤΕ παιδί πρώτης δημοτικού δεν θα είχε τέτοια “σκεπτικά” (πέρα από τα χοντροκομμένα ψέμματα και το τυπικό γκρηκ λασπαλίκι) και ακόμα, ούτε ο θρασυδειλομαγκάκος της γειτονιάς που παραφυλάει κάθε στιγμή στην γωνία, δεν θα τολμούσε μια τέτοια καταρράκωση της προσωπικότητάς του σε τόσον συγκινητικά ακατάσχετες κρίσεις lumpen “παρομιλίας”.

Αν το δούμε από άλλη, σαφώς ευρύτερη, οπτική γωνία, και πέρα από τις ακραίες εκφάνσεις, παρόμοια θέματα δεν φανερώνουν τίποτε περισσότερο ει μη την ατυχεστάτη συνάντηση Ελλάδας- Facebook.

 

1920x1080-photography_landscape_foggy_road_landscape_road_foggy-10464

 

Έχω ξαναπεί πως για την τωρινή κατάσταση στην οποία ευρίσκεται η χώρα μας, η “συνάντησή” της με το facebook υπήρξε ό,τι πιο τραγικό. Ό,τι ακριβώς θα έπρεπε να αποφύγει! Και τουναντίον, τα κατάφερε, -όπως εξ άλλου αναμενόταν-, να πέσει με τα μούτρα σε αυτό.  Δεν μπορεί ο ρωμηός, κακά τα ψέμματα, να χειριστεί ώριμα και μετρημένα ένα ήδη βεβαρυμένο από την λουμπενιά και την αναξιοπιστία κοινωνικό μέσο.

Πέφτει σαν λιμασμένος και με ευγενείς προθέσεις …τέτοιες του στυλ “τώρα θα δεις!”.  Επιπροσθέτως, μέσα στην σύνολη πείνα για “θεαθήναι”, κατεργαριά, λουμπενιά και τυφλό ξεσπάθωμα, ελάχιστοι έχουν την ωριμότητα να καταλάβουν το πιο ΒΑΣΙΚΟ.

Η ζωή, αριθμητικώς, είναι μία. Δεν μπορείς να την αντικαταστήσεις με μιαν ελεεινά “γραπτή” καθημερινότητα! Το 24ωρο, θέλουμε δεν θέλουμε, δεν επαρκεί ΚΑΙ για τα δύο!

Δεν είναι πια το …”ομιλόν” (“ομιλόν!” – από την χιλιεπαναλαμβανομένη τραγική χρήση τέτοιων τύπων καταλαβαίνεις πάντα την πραγματική αγραμματοσύνη, – εδώ δεν πρόκειται για παραδρομή ή τυχαίο λάθος…), αλλά, φυσικά το ΟΜΙΛούΝ εν γραπτώ! (και καμμία σχέση,  φυσικά, με το ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΏΣ “ομιλούν” εν γραπτώ – εδώ το ομιλούν είναι τουρλού-τουρλού και καφενόβιου τύπου).

Όσοι δεν μπορείτε να συνάγετε από αυτή την ελάχιστη ως προς το μάκρος διατύπωσης αλλά πλήρη διαγνωστικής ουσίας διαπίστωση, ΠΟΣΗ ΝΟΗΤΙΚΗ ΔΥΣΤΥΧΙΑ σε συλλογικό επίπεδο συνεπάγεται, είναι γιατί σας έχει ήδη καταπιεί αυτή η δυστυχία και έχετε αρχίσει να εθίζεστε στην ιδέα ότι η καθημερινή, πολύωρη παρουσία σε τέτοιους διαδικτυακούς “βόθρους” όπως το facebook, είναι σχεδόν φυσιολογική.

Δεν είναι όμως. Και αυτό, ευτυχώς, ακόμα και στην χώρα μας, αρχίζουν να το καταλαβαίνουν ολοένα και περισσότεροι, αλλά μάλλον αργά. Για έξω, μην το συζητάτε. Κοντεύουμε, ως Ελλάδα, να γίνουμε περίγελως ακόμα και για τον “λιμασμένο” φεϊσμπουκισμό.

 

images (4)

 

Εξ αυτής ακριβώς της πλήρως “μεταλλαγμένης” ταύτισης ενός “χαμηλού” δικτύου με το σύνολο φαινόμενο της ζωής, ποτέ άλλοτε δεν είχαμε τόσες “εκκλήσεις” προς την ΖΩΗ, αλλά και τόσους “ύμνους” προς αυτήν, από ανθρώπους ακριβώς που αν μη τι άλλο δίνουν την εντύπωση πως ζουν σαν φαντάσματα μέσα στα σπήλαια της υποκουλτούρας και του κατά φαντασίαν “μικροθεαθήναι”… (έχετε υπ’όψιν σας πως οι είκοσι νοματαίοι-“λάϊκ”που αναλογούν στον καθένα, σπάνια διαβάζουν -τουλάχιστον με προσοχή- τι γράφει αυτός ο καθένας, και ακόμα, αν ακούσετε “παραπλεύρως” όλα τα δημοσίως “επαινετικά”  ή “αγαπουλίστικα” σχόλια σε τι ΟΧΕΤΟ μπορεί [εν ταυτή μεν στιγμή, όμως εν ιδιωτικώ ή chatoλέκτως] να μετατραπούν, θα πάθετε, αν όχι την πλάκα της ζωής σας, τότε σίγουρα την πλάκα του facebook σας.

Αφήστε δε που αυτό είναι το μόνιμο κόμπλεξ του νεοέλληνα. Θέλει να αποδείξει ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ, ότι “τα λεφτά του πιάσαν τόπο”. Θέλει να αποδείξει ότι “ζει” (τρομάρα του ). Θεωρεί, για να πιάσουμε ένα παράδειγμα, κάτι σαν …ομηρικό έπος τα μεθύσια και τα ξεράσματά του, με τέτοιον μάλιστα απλοϊκό ως προς την πρόχειρη “μυθοποίηση” που επιχειρεί τρόπο, ώστε θα προκαλούσε, πέραν κάθε αμφιβολίας την σκωπτική διάθεση και του …Jack Kerouac. Ο οποίος Kerouac μπορεί μεν να ήταν “γερό ποτήρι”, αλλά καθόλου τυχαίως όμως διακρινόταν από παραδειγματική ευσυνειδησία και ήξερε τι έλεγε πριν ανοίξει το στόμα του για πράγματα που κάθε άλλο παρά είχαν σχέση με το ποτό…

 

 

Όσον για μένα, η ζωή μου δεν έχει τίποτε από εκείνα που θα μπορούσαν να τραβήξουν την πεινασμένη φαντασία του νεοέλληνα. Πρόκειται για μάλλον απλή, απλούστατη ζωή. Η διασκέδαση-αναψυχή μου συνίσταται σε βόλτες (αρκετές), πολύ διάβασμα και γράψιμο, σκάκι. Καταλαβαίνω πως αυτά για κάποιους εκλαμβάνονται ως “βαρετά” πράγματα. Δεκτόν ως εκφορά προτίμησης, μην ζείτε αναλόγως λοιπόν. Ο καθένας, όμως,-και εγώ συνεπώς-, έχει δικαίωμα να ζει όπως θέλει.

Όλοι όσοι βαλλόμαστε συχνά από συμμορίες τραυλών, κομπλεξικών  και ασυστάτων, με τόνους και τόνους λάσπης (ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο και με όλην την ψυχανωμαλία που χαρακτηρίζει τους γκρηκ υπονόμους …), κατά μίαν έννοια ή κατά ουσιώδη λόγο,  αυτό συμβαίνει επειδή δεν “συμμορφωνόμαστε” με τα “μέσα” κριτήρια διεξαγωγής μιας διαδικτυακής λογοτεχνικής παρουσίας, έτσι όπως θα την ήθελε ο μέσος παρακμίας του facebook.

Ή αλλιώς:

“Γιατί ‘χαλάς’ την πιάτσα ρε;”,

“υπάρχουν ‘ισορροπίες’ εδώ, δεν θα τις χαλάσεις εσύ”,

“ποιος σου είπε ότι μπορείς να γράψεις ό,τι εσύ θέλεις;”

“τι λέει ρε το άτομο, ‘βρίζει’ και το…facebook! Θέλεις να βάλεις φωτιά να μας κάψεις;!”

“γιατί δεν γράφεις για τα θερινά σινεμά, τα ρεμπέτικα, καθημερινές  ανοησίες για τον Τσίπρα και τον Σύριζα, ή για το καφεζαχαροπλαστείο του κυρ-Τάσου στη γωνία;  α; γιατί δεν γράφεις τέτοια ρε;”

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ!

Γράψ’τε εσείς γι’ αυτά, δεν σας το απαγόρευσε κανείς.

 

download

 

Επιχειρούμε να παρουσιάσουμε κάτι “διαφορετικό”, όχι για άλλον λόγον, αλλά επειδή αυτό μας εκφράζει και με αυτό ασχολούμαστε -από τις προδιαδικτυακές εποχές ακόμα- για χρόνια και χρόνια με πολλά κείμενα, εκατοντάδες αναρτήσεις επί μακρόν στα ιστολόγιά μας, δημοσιεύσεις, μα ακόμα και με πανεπιστημιακή έκδοση.

Θεωρώ αυτονόητο, λοιπόν, (καθόλου αυτονόητο για την χώρα της “συμμορίας”…), δικαίωμα ενός ποιητή/συγγραφέα ΝΑ ΜΗΝ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ με τα τετριμμένα κλισέ που μαστίζουν το συνειδησιακό του μέσου μεταλλαγμένου στο facebook νεοέλληνα “κουλτουράκου”, και ΝΑ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΜΕ Ο,ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ!

Εάν δεν γουστάρετε αυτόν τον τρόπο σκέψης, τότε μην έρχεστε με εκατοντάδες επισκέψεις σε αυτόν τον ιστότοπο (εννοώ τους κακοήθεις, όχι τους καλοήθεις που θέλουν να εμβαθύνουν σε κάτι), και μερικοί,  θυμηθείτε ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα στην ζωή εκτός από το να παραφυλάτε 24 ώρες το 24ωρο στο feed σας για το καινούργιο κείμενο που θα παρουσιαστεί εδώ! Μα πραγματικά, δίνετε την εντύπωση πως feed και ζωή είναι ένα για σας. Εδώ φτάσανε οι τρελλοί να κάνουν εικασίες για την ζωή μου (λες και θα είχαν δικαίωμα να τους ενδιαφέρει κάτι τέτοιο) από τις …φωτογραφίες με τις οποίες συνοδεύω τα …θεωρητικά κείμενά μου στο “Moments”(!), και να διαβάζουν τα …ποιήματά μου λες και είναι  καθημερινό “ημερολόγιο” ή προσωπικά σημειώματα! 

Αυτή η ΒΛΑΚΕΙΑ και η ΨΥΧΟΠΑΘΕΙΑ, έχετε υπ’όψιν σας πως μόνον στην χώρα μας ευδοκιμεί με αυτό τον αμέριμνο, βοδινό τρόπο. Και αυτά τα ΓΕΛΟΙΑ ΜΥΑΛΑ με ιδιόλεκτο κουλού χασάπη που μεταφράζει πάντα τα ορατά σε αυτόν τον κόσμο σε μπριζολίτσες και παϊδάκια, μονάχα στο ελληνικό facebook θα δείτε να προσποιούνται την “κουλτουρίτσα”!

Καταντήσατε ψυχακίστικο “παράρτημά” μας πλέον.

 

2122876186mini_phixr

 

Και επειδή, ποτέ δεν έχετε  επιχειρήματα, θεμελιωμένες απόψεις , τεκμηριωμένες ιδέες ει μη μόνον έξαλλη, υβριστική και λασπώδη θυμικότητα, αλλά και ακραία νοοτροπία “συμμορίας” που φοβάται την διασπορά “καινών δαιμονίων”, δεν μπορούμε να σας πούμε τίποτε άλλο για την γνωστή αθεράπευτη περίπτωσή σας.

Ή αναλαμβάνετε ΟΡΑΤΩΣ το θάρρος της υπογραφής σας και το “θάρρος” της λάσπης σας (γιατί ούτε καν “λούμπεν γνώμη” καλείται αυτό το psycho-γκαιμπελίστικο πράγμα!), ή συνεχίστε την τραγική πτώση σας. Είναι γνωστόν πού καταλήγουν πάντοτε αυτά τα πράγματα.