Skip navigation

 

 

 

 

 

Επανάσταση, εξέλιξη, προώθηση, σήμερα πια, μπορεί να σημαίνει, απλά, ή και μόνον, το να ερμηνεύουμε τον Κόσμο και το Αίνιγμά του, καθαρά μέσα από τις διαδικασίες και λειτουργίες του Νου ως Αρχέτυπον και ως πρώτη δρώσα ισχύς.

Φαίνεται πως ο κόσμος αυτός δομείται πάνω σε ένα “automate incorporel” (ο συγκεκριμένος όρος που χρησιμοποίησε  ο Leibniz  για τις “Μονάδες” του, παραμένει απαράμιλλος και, σίγουρα, χρηστικός και γι’ αυτήν την περίπτωση), και ακριβώς γι’ αυτό , διενεργείται και τελείται σε “πεπρωμένα” (ατομικά, αλλά και συλλογικά), ή αλλιώς, μερίδια ρόλων, τα οποία, τα “ανδρείκελα” και “γυνείκελα” κατά μίαν έννοια, δηλαδή οι άνθρωποι μέχρι σήμερα, φέρουν εις πέρας, πιστεύοντας, φυσικά, πως οι ίδιοι δημιουργούν την ζωή τους (μόνον ως ένα μικρό, σχετικά, βαθμό, προς το παρόν,  είναι εφικτό αυτό, και μετά απο σκληρή πάλη). Αν δεν είχαν αυτή την ψευδαίσθηση, άλλωστε, δεν θα είχαν όρεξη να συμμετέχουν στο Amphitheatrum που είναι αυτός ο κόσμος.

 

 

Πραγματικά προμηθεϊκή εποχή, αρχίζει, όταν 1) αναγνωρίζεται και κατανοείται το μόλις άνω προλεχθέν και όταν 2) οι σάρκινες μαριονέττες αυτονομούνται από τα σενάρια που τους έχει προ-πλέξει αυτό το automate incorporel, που είτε το αποκαλέσει κανείς “θεό”, είτε  “δαίμονες” ή  “κενότητα”, κλπ., δεν έχει τόσον μεγάλη σημασία.

Φανταστείτε έναν Κύκλο που κάποια στιγμή περιπίπτει στην σχηματική έλλειψη και την ωοειδή μορφή,  και αρχίζει σιγά σιγά να ραγίζει σε ακανόνιστα σχήματα (όπως ένα αυγό), δημιουργώντας θραύσματα στην επιφάνειά του, πλήρως άνισα μεταξύ τους.

Αυτή, λοιπόν, η θραυσμένη επιφάνεια, είναι ακριβώς η Έκρηξη του Υποκειμένου και της Ανισομορφίας. Όμως, το Υποκείμενο  βρίσκεται ήδη εγκλωβισμένο στα δίχτυα των “προκαθορισμένων ρόλων”.  Και αυτό δεν είναι κάτι άλλο παρά η αρχή της ανθρώπινης Ιστορίας, ως χρόνος προ-“ετοιμασμένος”.

Σκοπός, όμως, είναι,  αυτά τα ανισομερή τμήματα να γίνουν το καθένα τους ένας πλήρης κύκλος από και για τον εαυτό του,

και όχι να καταρρεύσουν όλα μαζί στην διάλυση ενός θραυσμένου ωού.

 

 

Υπάρχει πάντα μια Δύναμη που καλεί σε διάλυση, και μια Δύναμη που καλεί σε προώθηση. Αυτή η Πρωταρχική Σχιζοφρένεια του Σύμπαντος, βρίσκεται ακόμα και μέσα σε κάθε άνθρωπο ξεχωριστά.

Και εδώ, άλλωστε, εντοπίζεται το δίλημμα, κάθε δίλημμα, κυρίως, το αρχετυπικό δίλημμα του ανθρώπου, εκείνο το παμφάγο “είτε-είτε”, που δεν είναι κάτι άλλο παρά συμπαράγωγο αυτού του Κουκλόκοσμου.

(σημείωση: επί τη ευκαιρία, ακούστε τον θαυμάσιο “Κουκλόκοσμο” του μεγάλου Έλληνα συνθέτη της αβάν-γκαρντ και ηλεκτρονικής μουσικής, Στέφανου Βασιλειάδη, μόλις κάτω στο βίντεο που παρατίθεται).

 

 

Η Πρώτη Αυτοσυνείδηση και Εξυποκειμενικοποίηση έχει ως “τίμημα”, λοιπόν,  τον εγκλωβισμό στο Πεπρωμένο.

Αυτό ακριβώς το τίμημα πρέπει να αρθεί. Και αυτό, μπορεί να γίνει,  όχι μόνον όταν φανταστούμε έναν κόσμο χωρίς τίμημα πια (χωρίς διλήμματα και είτε-είτε, επίσης) , αλλά πρωτίστως, κατανοήσουμε το ΠΩΣ μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο. Ότι μπορεί να γίνει, είναι σίγουρον, δεν υπάρχει αμφιβολία. Δεν θα σκεφτόμασταν καν αυτές τις λέξεις και έννοιες, αν δεν περίμενε ήδη στην γωνία αυτός ο “νέος κόσμος”.

Ασφαλώς και υπάρχει συγκεκριμένος “μηχανισμός” (όχι νόμος ακριβώς) που προκαλεί αυτόματα αυτόν τον εγκλωβισμό και την τέλεση του Πεπρωμένου. Ο Νους, μπορεί, κάλλιστα, να τον συλλάβει, να τον τροποποιήσει, να τον άρει, να τον κάνει ό,τι θέλει, με λίγα λόγια.

Αυτή είναι όλη κι όλη η ιστορία σε μια (κοσμολογική) Ιστορία που λογικά δεν έχει Τέλος, αλλά, σίγουρα, πάντοτε Αρχή.

 

 

 

Advertisements