Skip navigation

 

 

 

 

 

ΟΙ ΔΥΟ ΚΡ-ΑΥΓΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ / B(O)EING OF FREEDOM

 

Ολόκληρος ο κόσμος είναι ένα (παρ)ωοειδές κύκλωμα, ένα oval circuit, εντός του οποίου τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα τα ανθρώπινα μονοθέσια, όταν μάχονται, είτε το συνειδητοποιούν είτε όχι , με το Πεπρωμένο. Ο καθένας σε αυτήν την μάχη είναι, συνήθως ή κυρίως, μόνος του. Ο άνθρωπος είναι το (δυνητικό) Έπος του εαυτού του.

Δεν πρόκειται, φυσικά, για ξέμπαρκο πεπρωμένο. Έχει και συγκεκριμένο μηχανισμό λειτουργίας και “νόμο” για άλλοθι (νόμος, τρόπος του λέγειν). Και τα δύο δεν είναι άμεσα ορατά στον νου.  Γενικώτερα, ο νους δεν βλέπει την τύφλα του ακόμη, βρίσκεται σε πολύ πρωτόλειο στάδιο ανθρωπολογικής ανάπτυξης.

Στο μέλλον, μεγάλο μέρος της σημερινής κουλτούρας θα φαντάζει ως  πλήρως αστεία, ή σε μεγάλο βαθμό, ως συλλογή παραληρημάτων αρρώστων ή ελαφρών ανθρώπων.

 

 

Το πρώτο Ωόν της Δημουργίας, ο Φάνης Ηρικεπαίος στους Ορφικούς Ύμνους -άλλως, ο “μικροπρόσωπος θεός” της Kabbalah, ο Zeir Anpin ( זעיר אמפין )-,

ο Φάνης  (Μήτις, Έρως) απεικονίζεται συχνά είτε ως ωόν (το “ωόν αργυφέον” που τον εκκόλαψε) είτε, κάποτε,  με ανθρώπινη μορφή να περισφίγγεται από έναν όφι.

Αυτός ο όφις είναι η συνείδηση του ανθρώπου, μπορεί τελικώς να καταθραύσει το ωόν, μπορεί όμως και να λύσει τον Ηρικεπαίο, αρκεί βέβαια να λυθεί ο ίδιος.

Όλα είναι ζητήματα του μυαλού. Ο Νους είναι ο ερχόμενος Θεός στον κόσμο. Ό, τι  ελευθερώνει ο Διόνυσος Ελευθερεύς δεν είναι παρά αυτό ακριβώς.

Τίποτε δεν είναι, και δεν μπορεί να είναι,  ελεύθερο αν ο νους δεν “λυθεί” και αν δεν λειτουργήσει επιτέλους στις πολλαπλάσιες στροφές απ’ όσον σήμερα.

Ο Νους είναι ο καταζητούμενος διάδοχος.

Μια μαύρη σύγχυση διαδέχεται στην ουσία, τίποτε περισσότερον.

 

 

Με μια Κρ/αυγή προέβαλε η πρώτη αυγή του κόσμου, ένα σκιώδες ωοειδές οβάλ, από το οποίο δεν έχουν παύσει να ακούγονται συνεχώς έως σήμερα, και με μεγάλη ηχητική ένταση, οι κινητήρες της Ιστορίας.

Μια δεύτερη Κρ/αυγή  που θα συμπληρώσει, περαιώσει και υπερβεί την πρώτη, μέλλει να έλθει στον κόσμο.

Και θα έλθει.

 

 

Βέβαια, δεν είναι εύκολο να προσπεράσεις, να νικήσεις το Πεπρωμένο.

Αλλά μόνο με το προσπέρασμά του, το oval track μπορεί να μεταμορφωθεί σε διάδρομο απογείωσης του πρώτου B(o)eing  της Ελευθερίας. Το πρώτον Όντως Όν του κόσμου, κατά πολύ πιο πραγματικό από τον κόσμο των (κατά μίαν έννοια) “τηλεκατευθυνομένων” φαντασμάτων  που βιώνουμε έως τώρα.

Τα οποία ανθρώπινα φαντάσματα έρχονται και θερίζονται και παρέρχονται χωρίς να ξέρουν καν από “πού τους έρχεται”. Τους κάνει το Πεπρωμένο ό,τι θέλει στην κυριολεξία, και σπάνια τους περνά από το μυαλό η ιδέα της ανακατανομής του κόσμου κατά την ανθρώπινη προτεραιότητα βούλησης.

 

 

Δεν υπάρχει έννοια και πραγματικότητα που από μόνες τους να μην ορίζουν το αντίθετό τους. Δεν θα ήταν δυνατόν να ζούμε υπό το κράτος της Αναγκαιότητας, αν δεν υπήρχε μέσα μας η ορμή προς την Ελευθερία. Δεν θα συνειδητοποιούσαμε καν σε αυτήν την περίπτωση ότι πρόκειται για Αναγκαιότητα! Και από την άλλη , δεν θα μπορούσε να υπάρχει μέσα μας εκείνη, η ίδια, η παλαιά, η αρχέγονη ορμή για Ελευθερία, αν δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρξει πραγματικά η Ελευθερία κάποτε στον κόσμο.

Ο,τιδήποτε νιώθει μέσα του ο άνθρωπος, είτε ήδη υπάρχει είτε προ-υπάρχει σε αυτό το αίσθημα, επειδή τον περιμένει σε πλήρη εξωτερική εκδήλωση ύπαρξης, σε ένα μέλλον.

Επιπροσθέτως, η Ελευθερία δεν είναι το “ουτοπικό” (λέξη παρωχημένη σήμερα, μιας παλαιάς μόδας – δεν αναζητείται καμμιά ουτοπία, αλλά ο πρώτος ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ τόπος του “κόσμου”!) αντίθετο της Αναγκαιότητας, αλλά η ίδια η ΑΙΤΙΑ  της Αναγκαιότητας!

 

 

Εννοείται, ότι τα πάντα είναι δυνατά.  Από πού κι ως πού θα κόψουμε και θα ράψουμε μέτρα του εφικτού και του προβλέψιμου στην ανθρώπινη εξέλιξη, επί της προκρούστειας κλίνης μιας μονοπλεύρως τοτεμοποιημένης Αναγκαιότητας;

Εξ άλλου, ό,τι είναι αναγκαίο, δεν είναι αναγκαίο για τον εαυτό του, αλλά ως δρόμος προς την Ελευθερία.

Και Ελευθερία, φυσικά,  δεν είναι να κάνεις ό,τι θέλεις (αυτό είναι διάλυση στο αρχέγονο χάος), αλλά, να ξέρεις τι θέλεις.

Πράγμα, πολύ σπάνιο σήμερα, όταν οι περισσότεροι θέλουν ό,τι (νομίζουν πως) ξέρουν μόνον, την μαύρη τύφλα τους δηλαδή.

 

 

 

 

Advertisements