Skip navigation

 

 

 

 

KØBENHAVNS EVIG UDSIGT

 

 

Όταν, λοιπόν, εκόπασε η μεγάλη ταραχή
Και οι προάνθρωποι – ημιπνεύματα είδαν

από

Τα φινιστρίνια των ουρανών, αυτόν τον
Θρυλούμενο, νεοσχηματισμένο Κόσμον,

κανείς

Δεν ήταν σίγουρο, ωστόσο, πως έβλεπε τη
Φλόγα που μαινότανε  στα εσώτερα των

κέρινων,  ωσεί ανθρώπων,

μορφών,

Οι οποίες και απροσκόπτως τόσον

Πορευόντανε στους δρόμους ωσάν νύχτες
Που κατέπιναν διαρκώς νύχτα μετά νύχτα·

Ιδού ο κόσμος, λέγανε, και έδειχναν, όντως,
Τα τήδε χρωματισμένα σπίτια στο λιμάνι να

Απλώνονται σαν παιδική ζωγραφιά επί της
Μίας πραγματικότητας, αλλά και τις άλλες

Κέρινες μορφές που παρομιλούσανε καθ’ όλην
Την συσκοτισμένη διάρκεια της Δημιουργίας

Και έφτιαχναν με υπνοβατική όρεξη κάθε
Πολιτισμό, θρησκεία και φιλοσοφία, καθώς

και τέχνη,

 

 

Και μετά, βεβαίως, εισήρχοντο ξανά στα
Σπίτια τα χρωματιστά εμμένοντας όμως

οι ίδιες

αχρωμάτιστες·

Σαίρεν, Σαίρεν, ακουγόταν η φωνή
Στα όρια ανάμεσα μνήμη και νύχτα,

Είναι δάνειος ο κόσμος αυτός, έλεγε
Η δριμεία γοργόνα στους περαστικούς

Που είχε ζωντανέψει αλλά παρέμενε
Στην θέση του αγάλματος, είναι σας

λέγω,

δάνειος ο συρφετός του,

όμως θα γίνει κάποτε δικός μας!

Είναι Δανός, δανός και κεκαυμένος
Ηριδανός, Ιορδάνης και ομιλών επί

της πυράς κάθε στιγμή,

 

 

κατέληγε,

Και η ατέρμονη φλόγα του πυρσού
Που σχημάτιζ’ η πλήρης χώρα στον

χάρτη

Πάν’ από τον ηπειρωτικό βωμό της
Ευρώπης, δεν διεπιστώθη ακόμα τι

ακριβώς εφώτιζε·

Ωστόσο,

Ήταν άγρια και υπέροχη η Βόρεια
Θάλασσα, φυσούσε ξανά κόσμους

πάνω σε κόσμους

Που κατέπιπταν σωρηδόν επί των
Δυτικών ακτών της χώρας την μία

Γεωδαιτική φλόγα μεγαλύνοντας

 

 

Έως την ολοένα αύξουσα σπορά
Χρωμοσωμάτων σπινθηραιώνων

Ολοσχερώς μετέχοντας επί παντός
Οι επερχόμενες, απτές, ανθρώπινες

μορφές

Σε μιαν ακόμα, του φωτός,
Πλήρως άγνωστη ταχύτητα·

 

 

 (πρωτοαναρτήθηκε στο THE RETURN blog – ο τίτλος του ποιήματος είναι στην δανική γλώσσα και σημαίνει:

Η Αιώνια Θέα της Κοπεγχάγης” )

 

 

 

 

Advertisements