Skip navigation

 

 

 

 

 

Η επιτυχής ποίηση είναι όπως ο φθόγγος ड़  στην Hindi γλώσσα (prakrit φθόγγος που διαφέρει από το σανσκριτικό ड).

Πρόκειται για έναν φθόγγο που ακούγεται ως κάτι ανάμεσα d και r, με μια πολύ “σκληρή” χροιά στην εκφορά του! (ένα απλό παράδειγμα: η Hindi λέξη बड़ा – baṛa, που σημαίνει “μεγάλος”).

Σχεδόν αδιανόητος φθόγγος, ώστε καθίσταται αδύνατον για έναν δυτικό να φανταστεί στην ακοή κάτι τέτοιο, και αδύνατον εξ ίσου να τον προφέρει, αν βέβαια, δεν εξασκηθεί καταλλήλως επ’ αυτού και δεν μάθει μετ’ εμπειρίας να τον προφέρει άνετα.

Οι δύο φθόγγοι, εξαιρετικά ανόμοιοι και άσχετοι μεταξύ τους, ο d και ο r ακούγονται ομού ως ΕΝΑΣ καινούργιος φθόγγος σε αυτήν την περίπτωση.

Αυτό θα μπορούσε να είναι μια μίνι αλληγορία για το ποιητικό φαινόμενο, αν δεν ήταν και κάτι ακόμα -στην ουσία- ελαφρώς διαφορετικό.

 

 

Θέλω να πω, ότι η ποίηση είναι coincidentia oppositorum, άνευ των αντιθέτων δεν υπάρχει ζωή, πόσον μάλλον δεν θα μπορούσε άνευ αυτών να υπάρξει η ποίηση, η οποία προκύπτει μεν από την ζωή, όμως δεν τελείται ή εξαντλείται σε έναν αναπαραγωγικό ρόλο αυτής, αλλά η ίδια, και με την σειρά της, εμμένει ως μια ανώτερη συνείδηση της ζωής, όπως επίσης και ως ο δυνητικός αναμορφωτής της (τουλάχιστον, εν μέρει και για τους αντιληπτικώς πιο προικισμένους αναγνώστες).

Τουτέστιν, η ποίηση είναι πάντα κάτι το υπαρξιακώς απρόσμενο.

Δεν είναι, ακριβώς, ένα ταξίδι, αυτό είναι σίγουρα η ζωή. Η ποίηση, απλά, σου αφαιρεί τους “σταθμούς” από την θέα, και στη θέση τους παρουσιάζει κάτι άλλο, ούτε καν σταθμούς κατ’ ανάγκην, – κάτι, σίγουρα, μη οριζόμενο εκ των προτέρων. Η ποίηση κυμαίνεται συνεχώς ως μια ερημική-μαγική παραλληλία της ζωής, απ’ όπου μπορεί να προκύψει ή να μην προκύψει ο,τιδήποτε.

 

 

Συνενώνει και υπερβαίνει δυο εξαιρετικώς ανόμοια πράγματα μεταξύ τους, ήτοι την τελουμένη ζωή και την γραφή , όχι όμως με σκοπό η δεύτερη να αναπαράγει αδιεξόδως και μιμητικώς την πρώτη, αλλά, βαθύνοντας στοχαστικώς την εμπειρία της και αναπλάθοντάς την σε μια καθολικότερη κλίμακα προσληπτικής εμπειρίας. Από αυτήν και μόνον την άποψη, μιαν ειδική άποψη, η ποίηση είναι ανώτερη της ζωής, γιατί την εμπεριέχει και την μεταμορφώνει.

Όπως, άλλωστε,  έλεγε και η Αμερικανίδα ποιήτρια Ann Sexton: “Suicide is, after all, the opposite of the poem”, ανακηρύσσοντας έτσι ως πρωταρχικό ή ουσιαστικό αντίθετο του θανάτου, όχι την ζωή, αλλά την ποίηση!

 

 

Αν δε, προσέξετε την μορφή του γράμματος ड़  θα διαπιστώσετε, ασφαλώς, πως είναι κατά κάποιο τρόπο “οφιοειδής”, κάπου δηλαδή, ο ποιητικός όφις παρίσταται ανάμεσα ζωή και γραφή, και ελίσσεται μεταξύ τους.

Υπάρχει βέβαια και το μήλο.

Όμως στο τέλος, το ποίημα αποβαίνει μηλόπιττα, όχι μήλο.

Η δε κακή ποίηση, είναι μάλλον χυλόπιττα. 

Και όπως δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από χυλοπιττά που επιμένει, κλαίει, βρίζει και παρακαλάει, ώσπου να γίνεται διαρκώς ρεζίλι των σκυλιών και των γατιών, έτσι και η κακή ποίηση, ομοίως ή αναλόγως επιμένει.

Στο κάτω κάτω αν δεν υπήρχε κακή ποίηση, δεν θα γελούσαμε ειδικώτερα και επί συγκεκριμένου. Δεν είναι υποτιμητικό αυτό. Είναι ρεαλιστικό. Σκληρός ρεαλισμός, σίγουρα, απάνθρωπος εν μέρει, πιθανότατα, αλλά δεν βαριέστε, κάποιος πάντα καίγεται στο χυλό που μόνος του φτιάχνει, και τρώει μετά τα γιαούρτια (στη μάπα) που δεν προλαβαίνει καν να φυσήξει.

 

 

 

 

 

 

Advertisements