Skip navigation

 

 

 

 

 

Πάντοτε οι μισάνθρωποι και οι κυνικοί θα οικτίρουν την ανθρώπινη φύση και θα χιλιοελεεινολογούν την ύπαρξη, επειδή οι ίδιοι είναι ανίκανοι να σκεφθούν κάτι παραπάνω από τις όποιες, όσες, τυχούσες, μικροσυμφεροντολογικές απογοητεύσεις τους. Μην ζητάτε από τον κάθε πικραμένο ή απορριφθέντα να βγάλει και τα πιο αξιόπιστα συμπεράσματα για την ανθρωπότητα. Θα ήταν αστείο κάτι τέτοιο, αν δεν ήταν ήδη τραγικό και εν πολλοίς ανήθικο.

Η αλήθεια όμως είναι, πως δεν μπορούμε να εξάγουμε κανένα πόρισμα, κανένα συμπέρασμα, και κανένα αξίωμα με καθολικό κύρος, κατά μήκος της Ιστορίας, πριν και μετά από αυτήν, συνολικότερα και ειδικότερα για ένα πλάσμα, όπως ο άνθρωπος, που ΑΚΟΜΑ δεν είναι ο εαυτός του!

Ο άνθρωπος μέχρι σήμερα, δεν είναι παρά ένα 5-10% του εαυτού του, όχι παραπάνω. Αυτό είναι το συνειδητό-νοητικό μέρος του . Το υπόλοιπο δεν το ελέγχει, μπορεί να ανήκει στον προγραμματισμό της μοίρας, να ανήκει στον θεό, στους δαίμονες, σε όποιον θέλετε εν πάση περιπτώσει, όμως, σίγουρα,  είναι υποσυνείδητο ή/και ασυνείδητο (αυτοί οι δύο όροι δεν ταυτίζονται μεταξύ τους).

 

 

Συνεπώς, δεν μπορείς να ζητάς λογαριασμό, εν συνόλω, από ένα πλάσμα που ακόμα είναι ένα Φάντασμα και δεν έχει παρά ελάχιστο έλεγχο επί του εαυτού του. Σωφρονέστερο θα ήταν να διερευνάς για το ΠΟΙΟΣ ή ΤΙ ακριβώς ελέγχει αυτό το πλάσμα ως εάν ήταν μαριονέττα! Για ποιον σκοπό, και γιατί σε τόσην σκοτεινότητα και κρυψίνοια (αυτά τα δύο δεν προοιωνίζουν ποτέ κάτι καλό προς όφελος του ανθρώπου).

Βέβαια, μια τέτοια διαπίστωση εν γενικότητι δεν μπορεί να άρει την φυσική αυτοάμυνα εν ειδικότητι. Για παράδειγμα, αν εμένα με απειλήσει στο δρόμο κάποιος με ένα πιστόλι, δεν πρόκειται, φυσικά, να σκεφθώ όλα τα παραπάνω ως παρετέθησαν, ότι, δηλαδή,  ο άνθρωπος αυτός τελεί κατ’ εκείνη την στιγμή άβουλο άθυρμα στα χέρια μιας μαριονεττούχου μοιραίας δύναμης κλπ. κλπ.,  αλλά το πώς θα τον εξουδετερώσω με αποτελεσματικότερο τρόπο!  Πυροβολείς πρώτος , προτού σε πυροβολήσουν.

Έτερον εκάτερον, βέβαια, όπως έτερον  εκάτερον είναι η ανθρώπινη ζωή , γενικώτερα. Έτερον εκάτερον μιας φριχτής ασυνειδητότητας, από την οποία με χίλιους κόπους μπορέσαμε κάποτε να διαφύγουμε, όμως, ακόμα , δεν έχουμε συμπληρώσει το έργο αυτής της φυγής.

Η λέξη “επανάσταση” είναι εδώ το κλειδί. Επανάσταση ουσιαστική, όμως, τουτέστιν, προς κέντρα λακτίζοντας , και όχι εξαντλούμενοι σε θυμικές ανοησίες και ανορθολογικές αποστροφές.

Επανάσταση, σίγουρα, στο κέντρο της ύπαρξης, όχι στις περιφέρειές της.

 

 

Μια πολύ αρχαία, σανσκριτική παροιμία (αν μπορούμε να πούμε ότι είναι παροιμία) λέει :

“Παίρνοντας το πλήρες από το πλήρες, το ίδιο το πλήρες παραμένει”

(pūrṇasya pūrṇam ādāya pūrṇam evāvaśiṣyate –  पूर्णस्य पूर्णम् आदाय पूर्णम् एवावशिष्यते )

Στην συγκεκριμένη περίπτωση, ο άνθρωπος δεν έχει πλήρη συνείδηση του εαυτού του, όμως αυτό δεν σημαίνει πως η ανθρώπινη παρουσία στον κόσμο δεν συνιστά μια τέτοια “μεταφορά πληρότητας”-αν εφαρμόσουμε την παραπάνω σανσκριτική αρχή στην περίπτωση που μας αφορά εδώ-, από το πλήρες πάλι στο πλήρες, μόνο που δεν έχει συντελεστεί ακόμα το “έργο”.

Κάποιος ή κάτι “κηδεμονεύει” το ανθρώπινο ον, “εν κρυπτώ” (αν δεν συνέβαινε αυτό, ο άνθρωπος θα ήταν εξ αρχής “πλήρως” συνειδητός), και αυτό από μόνο του, όπως καταλαβαίνετε, συνιστά κάτι αποκρουστικό. Σε αυτήν την περίπτωση, δεν έχει νόημα να κόβεις συνεχώς τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας που ξεπηδούν το ένα μετά το άλλο σαν τρελλά αυτόματα θανάτου, αλλά να στοχεύεις απευθείας στην “κεντρική κεφαλή”.

Προς κέντρα λακτίζειν, πάντοτε, όλα τα άλλα είναι χαμένος χρόνος.

Το Αίνιγμα του Κόσμου, δεν χρειάζεται μόνον γερά μυαλά για να το κατανοήσουν, αλλά και καλή κλωτσοπατινάδα (μερικές φορές). Επειδή δεν υπάρχει Αίνιγμα τέτοιο  που να μην είναι θανάσιμα εχθρικό προς τον άνθρωπο. Μια ανηλεής πάλη για εξουσία εντοπίζεται εδώ. Είτε ο άνθρωπος θα καθυποτάξει το Αίνιγμα είτε το Αίνιγμα θα τον συντρίψει, στην κυριολεξία. Όποιαδήποτε άλλη οπτική είναι για χαζοχαρούμενα προσκοπάκια που προβάλλουν στο σύμπαν, την επιθυμία μιας “οικογενειακής στοργής”. Αυταπάτες φυσικά. Τίποτε δεν προχωρεί χωρίς την μυθική σπάθη του Περσέως ή το ρόπαλο του Ηρακλέους.

 

 

Στην λουριανική Kabbalah, η έννοια της tikkun olam ( תיקון עולם  – επιδιόρθωση, επισκευή του κόσμου ) είναι κεφαλαιώδους και κρίσιμης σημασίας. Ο υλικός κόσμος, εν αρχή δεν μπορεί να υποδεχθεί το “εξεγερμένο” ή “δημιουργούν” (όπως το πάρει κανείς, ο Λούρια φυσικά αναφέρεται σε “δημιουργία”) φως και κατασυντρίβονται τα “κελύφη”. Κατά συνέπεια, η όλη συνειδητή κίνηση της ανθρωπότητας, από ένα σημείο και μετά, δεν μπορεί παρά να έχει ως σκοπό την “επιδιόρθωση” του κόσμου και την αποφυγή μιας έσχατης κοσμικής καταστροφής.

Επειδή το ζητούμενο (τουλάχιστον, για κάθε άνθρωπο που αγαπάει την ζωή), δεν μπορεί να είναι η επιστροφή στην ασυνειδησία, παραδεχόμενοι μέσα από ένα δαιμονικό παιγνίδι εξαπάτησης ότι ο άνθρωπος είναι αυτοκαταστροφικό ον, όπως τόσον εύκολα και αστόχαστα οι μισάνθρωποι και οι υπαρξιακοί γκρινιάρηδες μονολογούν, αλλά ζητούμενη, εν τέλει, είναι η καλύτερη ορατότητα της Sekhinah (שכינה), τουτέστιν η ορατότητα της “θεϊκής παρουσίας”, αλλά ως “νύμφη” αυτήν την φορά,  άλλως, ο Κόσμος ως το πεδίο και η κληρονομιά της Κόρης ( בת – bath).

Μένει, βέβαια,  τόση σαβούρα στο μυαλό και τις νοοτροπίες για να καθαριστεί, ώσπου να φτάσουμε εκεί (μην το θεωρεί κανείς, όμως,  και μια υπόθεση για το απώτατο μέλλον…  ξαφνικά έρχονται αυτά τα πράγματα πάντα, όπως το κάθε τι στην ανθρώπινη Ιστορία), που πραγματικά, οποιοσδήποτε (insect-) “exterminator” του  Αμερικανού συγγραφέα William S. Burroughs , θα θεωρούσε πιθανώς μάταιη την όλη δουλειά.

 

 

Αλλά το “ματαιότης ματαιοτήτων”, το ξέρουμε καλά πια, είναι ένα …μάταιο σλόγκαν. Κανείς, εν τη πράξει, δεν το ακολούθησε μέχρι σήμερα, πέρα από τους αυτόχειρες και τους καταθλιπτικούς, και υπάρχει λόγος γι’ αυτό.

Θέλω να πω, πως η ζωή είναι προτιμώτερη από την γκρίνια και την μισανθρωπία, και σίγουρα, κάτι τέτοιο, προκαλεί ανησυχίες και φόβους, σε όσους έχουν καλοσυνηθίσει στο ρόλο της “μαριονέττας” και στο να σκέφτονται άλλοι για λογαριασμό τους και ποτέ οι ίδιοι,

πέρα από τα τετριμμένα σύνορα μιας νόησης που οφείλει να μην  έχει άλλο νόημα και ρόλο στον κόσμο, ει μη εκείνον της διαρκούς ανατροπής και της πάση θυσία προωθητικής διεξόδου,

στα πάντα που αφορούν την ολοσχερή χειραφέτηση του ανθρωπίνου όντος πάνω σε αυτήν την Γαία .

 

 

 

 

Advertisements