Skip navigation

 

 

 

 

της Χαριτίνης Ξύδη

 

Ήταν ένα όνειρο που δεν συγκράτησα

Είναι πιθανό να συναντηθήκαμε
στην αποβάθρα ενός τραίνου
με προορισμό τις Ινδίες
γιατί φορούσα σάρι και εσύ
κρατούσες από το χέρι
ένα μελαψό αγόρι
που χαμογελούσε.

 

 

Είναι ακόμη πιο πιθανό
να επιστρέφαμε από το Κάιρο
γιατί ήσουν ολόκληρος
σαν κήπος της Μοντάζα
και εγώ επιθυμούσα να αλλάξω
τη λύπη από τα μάτια σου σε χαρά
και να τη μεταλάβω.

Πάντως, δεν άνοιξα τον φροϋδικό ονειροκρίτη.
Δεν μ’ ενδιαφέρει τι θα δείξει ο καφές
τα χαρτιά
οι γραμμές στο χέρι.

 

 

Να ‘ρθω πάνω σου να πέσω ξαφνικά, λέει
1ης Ιουλίου και Πηγάσου
που έμαθα ότι συχνάζεις.

 

(από την υπό έκδοσιν ποιητική ενότητα “Λαϊκά & Μπλουζ”)

 

 

 

 

Advertisements