Skip navigation

 

 

 

 

 

 

(φωτορυθμική ανάρτηση, –ενδέχεται να εμφανίζεται και  εξαφανίζεται αναλόγως κεφιών)

 

ΑΡ-ΛΟΥΜΠΕΝ ΣΤΑΙΛ ΙΝ ΔΕ ΜΙΝΤΣΤ ΟΦ  ΔΕΚΑ (ΟΡΣΕ!)-ΝΤΑΝΣ

 

Ποιητική θεωρία γραφής σε καιρούς παρακμής και εγκεφαλικής κατολίσθησης, σημαίνει να εκθειάζεις ντροπαλά το στυλ ή την παρωδία στυλ που εσύ έχεις αποφασίσει να ακολουθήσεις, θάβοντας σαν κουτσομπόλα γειτόνισσα όλα τα άλλα.

Κολακεύοντας (ακόμα περισσότερον ντροπαλά ή διακριτικά) τις ανασφάλειες και τις αβεβαιότητές σου, και ζηλεύοντας περισπούδαστα κάτι που θα προτιμούσες να μην υπάρχει, στο βαθμό, βέβαια, που όντως υπάρχει, και δεν το έχεις κάνει “αγνώριστο” πάνω στην (υποσυνειδήτως) λατρευτική συγκίνησή σου.

Αναγκαζόμενος, οπωσδήποτε, να αδειάζεις -χωρίς να το καταλαβαίνεις- κορυφές της λογοτεχνίας (η τέχνη, σίγουρα, έχει θυσίες), επειδή δεν εφάνη ποτέ ότι θα μπορούσαν να πάρουν στα σοβαρά την μονομέρειά σου ή την χοντροκοπιά σου.

Αγνοώντας, κατά το πλείστον, ότι το θέμα δεν είναι το ποιο προσωπικό στυλ ακολουθεί κανείς (προς θεού), αλλά, αν σε αυτό που ακολουθεί, είναι καλός (προς ανθρώπου).

Εν τέλει κάποια μανταμούλα (από συμπεριφορική άποψη και ανεξαρτήτως φύλου) θα τινάζει πάντοτε τα χαλιά στο μπαλκόνι, γεμίζοντας την ατμόσφαιρα με σκόνη και γκρινιάζοντας για “συγκεκριμένους”  γειτόνους, ή λέγοντας η καψερή κακά και βρώμικα λόγια γι’ αυτούς, καθώς ποτίζουν απλά, οι άνθρωποι, τα λουλούδια τους στο μπαλκόνι.

Το θέμα, όμως, πάντα ήτανε και είναι ότι σε ώρες κοινής, ή μερικής, ή ατομικότερης ανησυχίας, βγάλε και κανά σκασμό. Όχι απο ζήλεια όμως.

 

 

 

Advertisements