Skip navigation

 

 

 

 

Δεν είναι πλέον εφικτό, μα πάνω απ’ όλα δεν θα ήταν επιτρεπτό, να επιστρέψουμε σε μια “ναίφ” αντίληψη και αντιμετώπιση των πραγμάτων, έναντι των περιπλοκών, ασυνεχειών και φρικαλεοτήτων της Ιστορίας, και πιστεύοντας έτσι ότι βρίσκουμε μια παρηγοριά στην μακάρια απλότητα καθώς και την αξιέπαινη, καλή καρδούλα μας.

Δεν θα υπήρχε παγίδα πιο θανάσιμη από κάτι τέτοιο. Το ίδιο, εξ άλλου, σύνδρομο επιστροφής στην θανάσιμη μητρική αγκαλιά,  ήταν που έφαγε και την χώρα μας, όντας εξαιρετικά εθισμένη σε αυτό. Και δεν υπάρχει πράγμα που να μπορεί να μηδενίσει τόσον την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, όσον η άρνηση της προόδου και του μέλλοντος.

Ο μεγάλος μπολσεβίκος επαναστάτης, Λέων Τρότσκι, το εξέφρασε μια φορά κι έναν καιρό, πολύ καλά, έστω και αν η προκείμενη ρήση του είναι εκ των προτέρων κυμαινόμενη στο δικό του, και σήμερα, βέβαια,  περιορισμένο, όραμα για το μέλλον:

“η υπέρτατη ευτυχία είναι η προετοιμασία του μέλλοντος”.

Μα, σίγουρα.

Έτσι κι αλλιώς, αν δεν προετοιμάζεις το μέλλον, το μόνο που σου μένει να κάνεις, είναι να ρημάζεις το παρόν.

 

 

Φυσικά, -αλλά όχι τόσον αυτονόητα-, το κυριαρχικότερο αιτούμενο για το ανθρώπινο είδος είναι (πρέπει να θεωρείται), ιδιαίτερα σήμερα,  ο πλήρης απογαλακτισμός από κάθε “πρωταρχικότητα” (η κατανόηση και μεταστροφή της προς το μέλλον έχει, ασφαλώς, νόημα) και, σίγουρα,  από κάθε μη-ιστορική/ιστοριομορφική απειλή πισωγυρίσματος είτε στην ελεεινή ανημπόρια της παιδικής ηλικίας, είτε  στο “όνομα του πατρός”. Κάποτε,  και οι δυο αυτές παγίδες, τουτέστιν η τρόπον τινά οιδιπόδεια από την μια,  και ή τρόπον τινά μετατόπιση της προσωπικής ευθύνης σε ένα φαντασιωμένο ισχυρότερο υποκείμενο από την άλλη, θα προκαλούν μόνο γέλια.

Όμως, το πρώτο πραγματικά Αναρχικό Υπερκείμενο της Ιστορίας (και κυρίως πέραν της Ιστορίας), είναι το ζητούμενο. Όπου ο όρος “αναρχικός” όχι με την στενή πολιτικο-κοινωνική έννοια της ιστορικής Αναρχίας, καίτοι ασφαλώς, την εγκλείει και υπερβαίνει εκλεκτικώς, αλλά, πρωτίστως, με μια προμηθεϊκή-περσεϊκή έννοια.

 

 

Το Κήτος της Ύπαρξης, στήνει χίλιες δυο παγίδες για να ανακόψει και να αναστρέψει την ανθρώπινη πορεία. Δεν γνωρίζει από ιδανικά, ιδέες, όνειρα, δεν καταλαβαίνει μία από ανθρώπινο πόνο. Γνωρίζει μόνο να καταπίνει και να καταπίνει κατά τα “γραπτά του πεπρωμένου”. Η πιο τυφλή, αυτοματική μηχανή θανάτου που παίρνει ζωές και ζωές, από αίσθηση “υπαλληλικού” καθήκοντος και μόνον.

Οι άνθρωποι με πολύ χαλαρό υποσυνείδητο και με εξαιρετικά αδύναμη θέληση, ιδιαίτερως δε, εξ αιτίας των συνθηματολογικών ανακλαστικών και των μιμητικών συνηθειών αναπαραγωγής ποικίλων ιδεομορφημάτων, όταν αισθάνονται πως μέσα σ’ αυτά εντοπίζουν είτε την μητρική αγκάλη είτε τελούν το χρέος τους “στο όνομα του πατρός”,

οι άνθρωποι αυτοί, λοιπόν, ανιχνευόμενοι σε υπερπληθώρα κατά τις περιόδους παρακμής, πάντα θα πέφτουν σε τέτοιες θανάσιμες παγίδες. Δεν πουλάνε την ψυχή τους στο διάβολο ακριβώς. Πάνε στο διάβολο, κατ’ ευθείαν οδόν, μάλλον, για να αποφύγουν να ζαλίζονται στις “στροφές’ του Χρόνου.

Ο κόσμος εξ άλλου, δεν είναι τίποτε άλλο από ένα Κήτος- Παγίδα. Με την διαφορά ωστόσο, πως ο  αιώνιος Ιωνάς δεν θα είχε νόημα να μπαίνει και να ξαναβγαίνει τριήμερα στην κοιλιά του κήτους, αν βέβαια αποφάσιζε κάποια στιγμή να το εξολοθρεύσει, όπως ο Περσεύς. Τζάμπα ο κόπος, από ένα σημείο και μετά να καταπίνεσαι και να σε εκβάλλουν ξανά και ξανά. Τα μαχαίρια, εξ άλλου, δεν είναι μόνον για να κόβουν το ψωμί, αλλά και τα τέρατα.

 

 

Επειδή η Μεγάλη Μάχαιρα του Μυαλού, είναι για τους εκλεκτούς του μέλλοντος. Όλα τα άλλα, δεν είναι παρά προφάσεις δειλίας και άνευ όρων παράδοση στην θαλπωρή της Μη- υποκειμενικότητας.

Ένα χάσμα εμφανίζεται στην εποχή μας, και με καμμία, ορατή τουλάχιστον, γέφυρα να συνενώνει τα δύο αντικρυστά μέρη του. Αυτό το χάσμα είναι η μεγάλη σιαγόνα του Κήτους. Αυτό το χάσμα, δεν ξορκίζεται, δεν αποφεύγεται, δεν καλύπτεται.

Είτε αποφασίζεις, λοιπόν, να κάνεις το άλμα, είτε το σφάλμα.

Όλα τα άλλα, είναι ιστορίες για αγρίους της παρακμής.

 

 

 

 

Advertisements