Skip navigation

 

 

 

 

 

της Χαριτίνης Ξύδη

 

Δεν θυμάμαι πολλά καλοκαίρια με βροχή. Ζήτημα να έχω συγκρατήσει δύο τρία. Αντίθετα, θυμάμαι πολλές ακίνητες καλοκαιρίες στο δωμάτιο. Καρφωμένες στο κρεβάτι, στους τοίχους, στα σκαλοπάτια, στο ταβάνι. Απρόθυμα ανακαλώ, με θυμικό καπνίσματος, περιβάλλον αντικουνουπικό, φιλμ φυσικής ποιότητας, ταμπλέτες, κεριά, ντρινκς, καυγάς, σιωπή, μονοσύλλαβες απαντήσεις. Όλα αυτά τα αστεία πράγματα. Ό, τι κρατάς από τέτοιες πολυδύναμες ακινησίες, το χειμώνα μπαίνει στην άκρη του μολυβιού, εκτίθεται ως ασήμαντη σημείωση, προσποιείται παράσιτα ραδιοφώνου και σχετίζεται με τη θέση που έχει λάβει το σώμα στο ημίφως. Ενισχύοντας προθέσεις μερικής άγνοιας και ολικής νευρικής κατάρρευσης.
Σύνεργα: θ’ αστειεύεστε. Πλην αν, στο μεταξύ, νοσήσω από διπλωπία.

 

“Ενοικιαζόμενα” , Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2015

 

 

 

Advertisements