Skip navigation

 

 

 

 

 

Η Ζωή, είναι εξ ορισμού ένα φαινόμενο ανισότητας, και από αυτήν την άποψη, είναι αναμενόμενο να δημιουργούνται  συχνά, μίσος και φθόνος, με όποιαν δικαιολογία, υποκρισία ή άλλοθι και αν επικαλύπτονται κάποτε αυτά τα ιδιαιτέρως μεγαλόψυχα πράγματα.

Σίγουρα, δεν είναι εύκολο να γίνει βιωτή αυτή η αντίφαση, -εννοώ, ασφαλώς,  αντίφαση ανάμεσα ζωή και ανισομέρεια υπαρκτικής έκφανσής της-,  αλλά όχι και ακατόρθωτο. Εκεί άλλωστε βρίσκεται, και ένα από τα πολύ σημαντικά κλειδιά του μέλλοντος. Το πιο σημαντικό πιθανώς όχι, αλλά, όπως και να το κάνουμε, δεν μπορεί να παρακάμπτεται.

Ο χαμηλός νους δεν θα μπορέσει ποτέ να δει άλλη λύση εδώ, παρά μόνον την λύση του Πολ-Ποτ, τουτέστιν, για να είναι όλα τα κεφάλια ίσα, απλά …κόψε τα, για να έχεις … ήσυχο το κεφάλι σου.

Αυτό δεν είναι καν πονάει χέρι, κόβει χέρι, αλλά  ” πονάει που δεν έχει μυαλό, συνεπώς, επιχειρεί να κόψει τον λαιμό του (άλλου)”.

 

 

Η λύση, δεν βρίσκεται, φυσικά, στον ανορθολογισμό και το μίσος, αλλά στην ΙΣΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ. Ισότητα ΔΕΝ  πρόκειται ποτέ να υπάρξει σε αυτήν την γη, παρά μόνον αν μετατρέψεις ολόκληρο το γήινο πεδίο σε “Θρίαμβο του Θανάτου”, Μπρέχελ του Πρεσβύτερου.

Επειδή, ισότητα μπορεί να παρέχει μόνον ο θάνατος. Η Ζωή είναι ανισότητα, εξ ορισμού. Δεν θα αλλάξει αυτό ποτέ, και ευτυχώς. Αν άλλαζε, θα έπαυε να υφίσταται ζωή.

Η ισαξιοπρέπεια (δυνητικώς, τουλάχιστον, γιατί κάποιος άνθρωπος μπορεί να απωλέσει αυτοβούλως την αξιοπρέπειά του), όμως, είναι κάτι διαφορετικό, πολύ πιο ουσιαστικό, και εν τέλει το ζητούμενο.

Είναι άλλο πράγμα ένα ζωντανό πλάσμα, και, άλλο , ένα κομμάτι ξύλο που θα ‘θελες να πριονίσεις και να γεμίσεις με πριονίδια τον κόσμο.

Γκαχ και γκουχ, σαν  βηξίματα από πριονίδια θα ακούγονται τα ανήμπορα λόγια αιμοβόρων προθέσεων, όταν, παρ’ όλ’ αυτά, δεν μπορούν να προκαλέσουνε κανένα πριονίδι.  Το μίσος, όμως, προκαλεί άσθμα.

Το μίσος, εξ άλλου, είναι το άσθμα του μυαλού.

 

 

Τι στο καλό, αν ο Προκρούστης ήξερε ότι ήταν ένας βλαξ και μισός, δεν θα επιχειρούσε να αφήσει μισούς τους άλλους,  κυρίως, δεν θα άφηνε να τον σκοτώσει τόσον εύκολα ο Θησέας!

Ο οποίος Θησέας “περιποιήθηκε” τον Προκρούστη, όχι από την καλή , ούτε και από την ανάποδη, αλλά με τον μόνον τρόπον που συνίστατο για την περίπτωση. 

Τόσον ζωντόβολον που ήταν άλλωστε ο Προκρούστης, δεν θα μπορούσε να καταλάβει διαφορετικά . Εξ άλλου, αυτουνού ειδικά, όχι μόνον του άξιζε, αλλά και του πήγαινε “ασορτί” η ίδια η κλίνη του.

Πράγμα που σημαίνει: άλλο το να είσαι βλαξ και άλλο το να το καταλαβαίνεις!

Το δεύτερο είναι μια ελπίδα, σίγουρα,  η μεγαλύτερη ελπίδα, ίσως , για την ισαξιοπρέπεια στην ανθρωπότητα.

 

 

 

 

 

Advertisements