Skip navigation

 

 

 

 

Ας μην παρεξηγούμαστε πια. Θέλω να πω απλώς, και όσον έχει να κάνει με μένα, πως δηλώνω την συμπάθειά μου προς κάθε περιφερόμενη μετριότητα ή εξαιρετικά αδύναμη ευφυία του fb (που ενίσταται, σκίζει ιμάτια, διαμαρτύρεται, ανεκτοξεύεται συνεχώς από το τραμπολίνο, αυτοπυρπολείται, κλπ.). Ιδιαίτερα δε, όταν χάνει τα λόγια σε προφανή αυτοταραχή και σύγχυση, χωρίς να σημαίνει κατ’ ανάγκην γι’ αυτό ότι τα είχε ανεύρει και ποτέ.

Δεν είναι εύκολη υπόθεση να εκφράζεται κανείς στα πρόθυρα εγκεφαλικού, το αναγνωρίζω, και εκφράζω την αμέριστη κατανόησή μου, έστω και αν είναι δύσκολο να προσφέρω κατ’ εκείνη την στιγμή άμεση πρώτη βοήθεια.

Και,  έστω, αν δεν συνιστά αυτό ακριβώς την τέχνη του λόγου, σίγουρα, και αν μη τι άλλο, πρόκειται για την έξιν του α-λόγου. Όμως άλλο πράγμα να κυνηγάς να μαζέψεις τα λόγια σου κάτω από το τραπέζι, και άλλο να κυνηγάς σαν παλαβός άλογα στα λιβάδια.

Και  μάλιστα με τα πόδια,  όταν δεν περνάει έστω και ένα τρόλλεϋ από το λιβάδι, και δεν μπορείς να καταλάβεις τον λόγον που καθυστέρησε.

 

 

 

 

Advertisements