Skip navigation

 

 

 

 

Ο έρωτας είναι πρωτίστως κοσμολογική “ανάμνηση”, -και σωστά-, είναι όμως και η υπόσχεση μιας νέας ανθρωπότητας, λυμένης από τα δεσμά της πρωτοκαθεδρίας του ονείρου του κόσμου έναντι του “εσώτερου” ονείρου (μέσα σε όνειρο) που περιέχει, τουτέστιν, του ονείρου της ανθρωπότητας.

Ο άνθρωπος έως τώρα ονειρεύεται, κινούμενος μέσα στο όνειρό του, χωρίς να το καταλαβαίνει. Εκλαμβάνει ό,τι βλέπει γύρω του, στην καθημερινή ζωή του, τα πάντα, ως “πραγματικά”. Πιστεύει στα σοβαρά, πως ο κόσμος υπάρχει.

Η λύση φυσικά δεν είναι “να ξυπνήσει” από αυτό το όνειρο, αλλά να το τροποποιήσει και να το αλλάξει, ώστε να περνάει καλά ΕΝΤΟΣ αυτού!

Κυρίως, να αντιλαμβάνεται συνειδητά ότι “ζει” μέσα σε όνειρο, χωρίς γι’ αυτό να νιώθει την επιθυμία να ξυπνήσει. Στην ουσία πάλι “ξυπνάει”, αλλά αλλιώς. Μια τέτοιου ειδους “αφύπνιση”, όμως, που κατορθώνει και διατηρεί το όνειρο του κόσμου και δεν το απολύει, είναι το ζητούμενο, τουλάχιστον για όποιον το επιθυμεί.

 

 

Ο έρωτας δεν υπάρχει για να θυμηθούμε τον “τόπο” απ’ όπου προ-ήλθαμε (συμβαίνει και αυτό), αλλά για να διαφύγουμε πλήρως από αυτόν.

Έως  τώρα η ανθρώπινη πρωταρχική “φυγή” από το μυστικό κέντρο και άξονα- axis mundi, είναι toccata (toccare-αγγίζω) και fuga-“φυγή” από την αρχέτυπη κατάσταση της μη -συνειδητότητας ενός παντοδύναμου “τίποτα” (ο όρος “κενό”, είναι πιο ακριβής ίσως, από ορισμένες απόψεις, τουλάχιστον). Αυτή είναι η Πρώτη Επανάσταση. Η κατ’ εξοχήν τέτοια και “πρότυπη” για κάθε άλλη επανάσταση, ανεξαρτήτως προθέσεων και επιδιώξεων που ακολούθησε εν χρόνω!

Μέλλεται, ακόμα, μια Δεύτερη Επανάσταση, κατ’ αντίστροφην σειρά, τουτέστιν, fuga (συνεχιζόμενη) και, κυρίως, νέο toccare- άγγιγμα ενός πλήρως “νέου κόσμου”,

ενός “ελεγχόμενου”- κατά  βούλησιν “ρυθμιζομένου” ονείρου,

και “δομικώς”, αυτό δεν μπορεί παρά να είναι ό,τι πραγματικά αξίζει στην ανθρώπινη ύπαρξη, αν επιθυμεί να είναι όντως ανθρώπινη και όχι ανακλαστικό μιας άλλης βούλησης “φυτό”, ή μια πρωτύτερη αναίσθητη μακαριότητα.

 

 

 

Advertisements