Skip navigation

 

 

 

 

ΤΑ “ΛΑΙΚΑ & ΜΠΛΟΥΖ” ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΙΝΗΣ ΞΥΔΗ

 
Το παρόν σημείωμα πάνω στην υπό έκδοσιν ποιητική συλλογή της Χαριτίνης Ξύδη, “Λαϊκά & Μπλουζ”, δεν ενέχει κριτική υπόσταση και ανάλογο ρόλο, στον βαθμό που τα ποιήματα έχουν παρουσιαστεί κατά το πλείστον στην προσωπική σελίδα της ποιήτριας στο facebook (όπως, επίσης, κάποια εξ αυτών σε διαδικτυακούς ιστότοπους και έντυπα λογοτεχνικά περιοδικά) και αναμένεται η έκδοση.

Αυτό το σημείωμα, κατά συνέπεια και εξ ανάγκης, συνιστά, λοιπόν, ένα είδος προ-εισαγωγικής σκέψης πάνω στην πλέον πρόσφατη δουλειά της ποιήτριας.

Εξ αρχής, αξίζει να λεχθεί πως αυτό που προκαλεί ιδιαίτερη θαυμαστική εντύπωση διαβάζοντας κανείς τα ποιήματα στην εν λόγω ενότητα, είναι η επιτυχής εννοιολογική ισορροπία εν είδει “σχοινοβασίας”, επί της συγκεκριμένης, “ειδικότερης” θεματολογίας και σε αρμονική αντιστοιχία, βέβαια, με τον “κατάλληλο” ποιητικό λόγο.

Τα “Λαϊκά και Μπλουζ”,  δεν είναι σε καμμία περίπτωση μια μηχανιστική, ευθέως αναλογική μεταφορά της θεματολογίας και της γενικώτερης νοοτροπίας/τεχνοτροπίας των δύο αυτών ειδών της μουσικής τέχνης στον γραπτό λόγο και την ποίηση.

Πρόκειται για ποιήματα, και μάλιστα ποιήματα άρτια, μιας άψογης αισθητικής ποιότητας, δημιουργημένα κάτω από πάσα νομοτέλεια της ποιητικής τέχνης.

Δεν είναι, λοιπόν, “τραγούδια”, ούτε συναποτελούν στιχουργικό υλικό για τραγούδια, με την αφορμή της ποίησης ή όχι. Όμως, από την άλλη, κρατούν την εννοιολογική/εντυπωσιομορφική ατμόσφαιρα του “τραγουδιού”, προσδίδοντας την πλήρη “αίσθηση” αυτών μέσα από την ούσα ποίηση, και αυτή η  επιτευχθείσα “ενότητα αντιθέτων” θα πρέπει να θεωρηθεί ως μια προσωπική επιτυχία της Χαριτίνης Ξύδη σε αυτήν την πολύ ιδιάζουσα περίσταση του γραπτού λόγου.

Εδώ η Χαριτίνη Ξύδη ωθείται σε έναν λόγο, που προσωπικά θα τον χαρακτήριζα ως πλήρη μιας ανθηρής αυστηρότητας, πράγμα που σημαίνει, πως η έκφραση της ποιήτριας είναι μεν λιτή και σύντομη, αλλά, χάρις στην δεξιοτεχνία της, πλήρης και από εικονοποιητική/συναισθηματική έκφραση και θυμική ευρυθμία.

 

 

Έντονα “ατμοσφαιρικές” και εν ταυτώ βιωματοληπτικώς ισχυρές ποιητικές εικόνες σε μιαν απόδραση προς την μυθολογία των λαϊκών τραγουδιών και του μπλουζ (δύο είδη, άλλωστε, που παρουσιάζουν, ορισμένως, “εκλεκτικές” συγγένειες). Αμεσότητα έκφρασης και αναδραστική στοχαστικότητα σε διακριτικότερο, υπαινικτικό πλάνο. Λόγος καλλίρροος και ενδοανατρεπτικός μαζί. Ο έρωτας, φυσικά, πανταχού παρών στα ποιήματα σε όλην την γκάμα των συναισθημάτων και των εντάσεών του. Κτύπος και χάδι μαζί οι ανθισμένοι στίχοι της. Ένα πανόραμα της καρδιάς.

Η Χαριτίνη Ξύδη, αρθρώνει εδώ έναν λόγο καρδιάς, ο οποίος, όμως, δομείται πάνω σε πολύ προσεγμένες,  έξυπνες εκκλήσεις και αποστροφές του στιχικού λόγου, και κατορθώνει να μας συγκινεί στο έπακρον ως αναγνώστες, τόσον με το βάθος του συναισθήματος όσον και με τον υποβλητικό ρόλο του νου που κατεργάζεται το θαύμα της ποίησης μέσα από το πρωτογενές συναίσθημα.

Σε μιαν εποχή στην οποία η εύκολη, αβασάνιστη και αδιεξόδως πρόχειρη ποίηση συσσωρεύεται στα ράφια των βιβλιοπωλείων και τους ιστότοπους του διαδικτύου, ως μνημεία παρακμής της  εποχής μας, εξαιρετικά επιτυχημένες ποιητικές συγγραφές, όπως αυτή η πλέον  πρόσφατη της Χαριτίνης Ξύδη, που κατορθώνουν να συγκεράζουν πράγματα, τα οποία  απαιτούν ικανότατη και λεπτή αίσθηση χειρισμού του λόγου, δεν μπορεί παρά να προσφέρουν, αν όχι ακριβώς αισιοδοξία εν συνόλω για μιαν ολόκληρη εποχή, τότε, τουλάχιστον μιαν ανάσα πρόσληψης δημιουργικότητας, κυρίως δε, μιαν αίσθηση ότι η πραγματική ποίηση δεν είναι μόνη της σε αυτόν τον καιρό, και ας φαίνεται έτσι.

 

 

 

 

 

 

Advertisements