Skip navigation

 

 

 

 

 

Το σώμα δεν είναι η φυλακή της ψυχής, ως είθισται κάποτε να λέγεται, αλλά η έκφραση της ψυχής, η δυνητική ευτυχία της.

Ο,τιδήποτε από το Αίνιγμα του Κόσμου δεν σωματοποιείται και δεν λαμβάνει “υλική” μορφή (έστω και αν η “ύλη” δεν υπάρχει, – πρόκειται, δηλαδή, για ψευδαίσθηση, μια ψευδαίσθηση ωστόσο που προσφέρει Ζωή!), είναι κάτι το φονικό έναντι της υπόλοιπης “υλοποίησης”.

Φυσικά, ο κόσμος αυτός, μπορεί να εκληφθεί, και είναι με την σειρά του, μια “φυλακή”. Όχι κατ’ ανάγκην όμως για πάντα. Τουλάχιστον, τα κάγκελα είναι απτά ή προφανή, και μπορεί να “πριονισθούν” κάποτε.

 

 

Το “τίποτα” όμως δεν έχει κάγκελα. Είναι απέραντο, άπειρο, και χωρίς καμμία δυνατότητα διαφυγής. Πρόκειται για το πλέον εφιαλτικό “χρυσό κλουβί” που μπορεί να φανταστεί κανείς.

Εκείνο,  από το οποίο μια φορά κι έναν καιρό, παίξαμε την (μη) ύπαρξή μας κορώνα-γράμματα ως ανθρωπότητα για να τα καταφέρουμε να αποδράσουμε και να διαφύγουμε, δεν υπάρχει λόγος να το “αναπαριστούμε” καμμία φορά ως ζωντανή  imago mundi , και σε καμμία εποχιακή παρακμή- διάλυση.

Επειδή το ζητούμενο μιας παρακμής δεν είναι απλά ο εκβαρβαρισμός της συνείδησης, όπως επίσης η πτώχεια και το χοντροκομμένο της σκέψης και της έκφρασης, αλλά ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ, ως προ-δι-αιώνιο “κρυμμένο αίτημα” που δεν συνειδητοποιείται φυσικά,  η οπισθοχώρηση στο μακάριο τίποτα της α-μορφίας και του προ-συνειδητού.

 

 

Σε οριακές εποχές, σε εποχές διάλυσης, στις οποίες αναζητούνται τα άλματα και οι υπερβάσεις, “ένας” στους “δύο” πεθαίνει.  Το “τίποτα” δεν μπορεί να πεθάνει, έτσι κι αλλιώς, γιατί δεν “ζει”.  Εκείνο που κινδυνεύει να πεθάνει: ο μελλούμενος κόσμος,

-αυτός,  ακριβώς, προορίζεται και να ζήσει!


 

 

 

 

Advertisements