Skip navigation

 

 

 

 

Αν θα ήθελα να συνοψίσω την όλη μου σκέψη επί του “Μυστηρίου”, από μίαν άποψη και από μίαν οπτική τουλάχιστον, τότε θα προέκυπταν τα κάτωθι εν είδει συμπερασματικής-καταληκτικής υπογράμμισης:

Το Μυστήριο πάντοτε θα προσπαθεί να “καταπιεί” τον άνθρωπο, ο δε άνθρωπος, συνήθως φοβισμένος , πάντοτε θα εκλιπαρεί το Μυστήριο να μην τον σκοτώσει, ή θα το καλοπιάνει, θα ζητάει το ένα και το άλλο κλπ.

Δεν υπάρχει τίποτε περισσότερον στον κόσμο, μέχρι στιγμής, από την πιο αδυσώπητη πάλη ζωής και θανάτου ανάμεσα στον άνθρωπο και κάτι που (ακόμα) δεν κατανοεί.

Όλα τα άλλα, πάντα τα  δευτερεπιγενόμενα φαινόμενα επ’ αυτής της σχέσης σχέσεων καλούνται απλά “Ιστορία της ανθρωπότητας”.

 

 

Σε αυτήν την θανάσιμη πάλη δεν υπάρχει συμβιβασμός. Είτε το Μυστήριο θα καταπιεί πλήρως τον άνθρωπο, αφού θα τον έχει μεταχειριστεί πρώτα σαν κούκλα θανάτου για τους σκοπούς του (ανάπτυξη και διάλυση του κόσμου εν είδει “παιγνίου”), είτε ο άνθρωπος, τελικώς, θα ασκήσει με την σειρά του καθυποταγή και εξουσία στο Μυστήριο και θα χρησιμοποιήσει τον κόσμον προς δικό του όφελος, προς δική του χαρά, ηδονή και δημιουργικότητα.

Σε κάθε περίπτωση, η Λερναία- [LearnΑία] Ύδρα, εξολοθρεύεται μόνον με την καύση της “κεντρικής κεφαλής’ της.

Όλα τα άλλα κεφάλια που ξεφυτρώνουν δεν είναι παρά φυτεία ενός αιεί παρακμάζοντος χρόνου, γιατί ο Χρόνος από την φύση του είναι “φωτεινή” καταρροή ρήξης και εξέγερσης, αλλά και παρακμής που συναρτάται σχεδόν σε κάθε βήμα αυτής της “καταρροής”.

Μια Εναντιοδρομία, λοιπόν.

Το Μυστήριο πάντοτε επιθυμεί κάποια στιγμή να “επαναρροφήσει” πίσω τα πράγματα και να τα διαλύσει σε μια παραδείσια κόλαση “μη υποκειμενικότητας” και αφηρημένης “αγάπης” στους ουρανούς.  Αν δεν είσαι ζωντανός, αναγκαστικά “αγαπάς” μόνον (με αυτόν τον τρόπο: διάλυση υποκειμένου), τουτέστιν, “πονάει χέρι, κόβει χέρι”. Καμμία σχέση, φυσικά, με την ερωτική αγάπη των ανθρώπων. Εδώ πρόκειται για μια θανάσιμη “αγάπη”. Είναι η αγάπη της μη-ζωής και της …ησυχίας στην μακαριότητα.

Μια σατανική ουράνια παραπλάνηση και απάτη (υποτίθεται για καλούς σκοπούς), έναντι της οποίας εμμένει το Έπος της Φυγής μιας ανθρωπότητας που μακελεύεται μέσα στον Χρόνο για να “πληρώσει τας γραφάς”.

Να τις “πληρώσει” δηλαδή και με τις δύο έννοιες.

 

 

Είναι αυτό που λένε, “στοίχισε ο κούκος αηδόνι” (άλλως, το “κάρμα”), όμως ακόμα και η ύπαρξη των φυσικών αηδονιών στον κόσμο δεν είναι, έτσι κι αλλιώς, παρά σημάδι της αποτυχίας κάθε τάσης που σκοπεύει να φονεύσει οποιοδήποτε μέλλον και όχι να το δημιουργήσει. Μεμερισμένως δε, κάθε ανέραστου και ψυχοπαθητικού κύκλωπα-κούκου της παρακμής όταν εμμένει ως όργανο δυνάμεων που δεν κατανοεί και χρησιμοποιείται εξαντλητικώς έως τέλους με αντίτιμο τον ίδιον τον θάνατόν του,–

[εν είδει υποκειμενικοποιημένου, περιττού ίσως, επιμέτρου]

— και  ο οποίος, αμήχανος, δεν μπορεί παρά να ακούγεται μηχανικά στα άδεια εγκεφαλικά σπήλαια των άλλων, εξ ίσου νενεκρωμένων κούκων σε μιαν εποχή, στην οποία σπάνια υπάρχει πλέον “αναγνωστικό υποκείμενο” ,

ψυχορραγώντας δε στην κόψη του χρόνου και φοβούμενος σαν τρελλός το ήδη χιλιάκις τετελεσμένο (και εδώ ας μας συγχωρηθούν τα γέλια).

 

 

 

 

Advertisements