Skip navigation

 

 

 

 

 

Τα σχετικώς πρόσφατο κρούσμα αντισημιτισμού από την πλευρά του γνωστού σκιτσογράφου Στάθη, καθώς και η σχετική ανακοίνωση του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ελλάδας προς απάντησίν του, έρχονται να μας δείξουν ότι η σχετική εγκεφαλοπάθεια που αφθονεί στην χώρα μας, κοντεύει να γενικευθεί ανάμεσα σε ανθρώπους διαφορετικής συγκρότησης, προσωπικότητας και διανοητικής υπόστασης .

Δεν πάει, άλλωστε, πολύς καιρός που το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας σε έρευνά του διεπίστωσε μια απίστευτη αύξηση της αντισημιτικής προδιάθεσης στην χώρα μας (σαράντα τοις εκατό να δηλώνει πως το “Ολοκαύτωμα ήταν θετικό” ή είχε “θετικές πλευρές”!). Επιπροσθέτως, μάλιστα, αξίζει να αναφερθεί πως η σχετική έρευνα που έχει διενεργήσει η Anti-Defamation League σε παγκόσμιο επίπεδο, παρουσιάζει την Ελλάδα ως την πιο αντισημιτική χώρα στην Ευρώπη, με ένα ποσοστό του 67 %.

Το θέμα είναι το εξής. Ο αντισημιτισμός στην  χώρα μας, κατά μείζονα πλειοψηφικό λόγο, πιστεύω πως είναι λανθάνων και με “δικαιολογίες” (γι’ αγρίους). Συνήθως δεν φανερώνεται άμεσα, καλύπτεται υποκριτικώς και εν μέρει πίσω από διάφορα “κλισέ” που θεωρούνται “ανεκτά” στην Ελλάδα,   ούτως ώστε να μην επισύρει μομφή ρατσισμού, όμως όταν του δοθεί η ευκαιρία …ξεσπαθώνει.

Τα ποσοστά υποκρισίας, βλακείας, ρατσισμού, συμπεριφορικού και πολιτικού φασισμού έχουν αυξηθεί κατακόρυφα στην χώρα μας, και σε συνθήκες πλήρους διάλυσης/αποσύνθεσης. Και ας μην βιαστεί κανείς να πει πως η “κρίση” μπορεί να γεννήσει τέτοια πράγματα, γιατί πάει πια να καταστεί μια πολύ αμήχανη ή “ντροπαλή” , -σίγουρα ανορθολογική-, δικαιολογία αυτό το πράγμα.

Μια κρίση, κατά κύριον λόγον, γεννά ανθρώπους στους δρόμους να διεκδικούν την ζωή, γεννάει κινητοποιήσεις στην έξω πραγματικότητα (και όχι εύκολη παθητική “γκρίνια” στο facebook), όπως, άλλωστε, συνέβη σε άλλες χώρες. Δεν γεννά αρκετούς ηλεκτρονικούς ηλίθιους, και bullies. Προπάντων, δεν μπορεί να γεννήσει αντισημίτες με πλήρως διαλυμένο μυαλό και με συνωμοσιολογίες του ελαχίστου IQ. Καμμία “αναγκαία” σχέση αιτιότητας δεν διαπιστώνεται ανάμεσα σε αυτά τα δυο.

Θα αναδημοσιεύσω εδώ ένα παλαιότερο κείμενό μου στο Century Camera II, που φέρει τον τίτλο “Ο λανθάνων αντισημιτισμός στην Ελλάδα”, και το οποίο εγράφη με αφορμή κάποια κουτοπόνηρα αντισημιτικά καμώματα του Ευάγγελου Βενιζέλου τότε.

 

Ο ΛΑΝΘΑΝΩΝ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, 

18/10/2012

 

 

Και είπε πρόσφατα ο αποτυχημένος πρόεδρος του υπό εξαφάνιση ΠΑΣΟΚ, Βενιζέλος, πως “του έκανε εντύπωση ότι τα τρία πρώτα ονόματα στην λίστα Λαγκάρντ είναι εβραϊκής καταγωγής” (!).
Βέβαια, δεν συμπλήρωσε το “γιατί”· προτίμησε να το αφήσει να αιωρείται ως εάν πονηρό κλείσιμο του ματιού σε ανοιχτομάτηδες και προφανώς με την ελπίδα ότι οι ακροατές και αναγνώστες των ΜΜΕ θα “έπιαναν το υπονοούμενο”.
Λανθάνων αντισημιτισμός από λανθάνοντες πολιτικούς σε ένα κράτος και μια κοινωνία που ναυαγούν δεν είναι κάτι τόσο απίθανο να επισυμβεί και να καθίσταται κάποτε ορατό με περισσή ξεδιαντροπιά.

Όμως, σε κάθε περίπτωση είναι διαφορετικό να είναι αντισημίτης ένας νεοναζί, λόγου χάριν, από το να αφήνει με όλως κουτοπόνηρο τρόπο αντισημιτικά υπονοούμενα ένας mainstream πολιτικός, έστω και ανυπόληπτος πλέον. Το δεύτερο είναι τρομαχτικά επικίνδυνο, όπως εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς, γιατί με τον τρόπο του δείχνει πως οι χειρότερες αντισημιτικές προλήψεις δεν βρίσκουν κανένα εμπόδιο να αναπαραχθούν σε επίπεδο κορυφής της εξουσίας και από εκεί να ανακατευθύνουν με εξαιρετικά ανεύθυνο τρόπο απρόβλεπτες αντιδράσεις προς τα κάτω.

 

 

Στο κάτω κάτω η νεωτερική ευρωπαϊκή κοινωνία χτίστηκε στο έδαφος του αντισημιτισμού: από τους πρώτους κανόνες “καθαρότητας του αίματος” (limpieza de sangre) στην Ισπανία του 16ου αιώνα, μέχρι τα γενικευμένα αντιεβραϊκά πογκρόμ ανά εποχές, περιστάσεις και πολιτικές σκοπιμότητες καθ’ όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο, έως το τραγικό αποκορύφωμα της Shoah, του “Ολοκαυτώματος” από τους Γερμανούς ναζί, το δόγμα της “αποβολής” του ξένου, του ακατανόητου “Εβραίου”  δεν έλειψε ποτέ στις εμπράγματες, τραγικές και ιδιαίτερα απάνθρωπες, εφαρμογές αυτής της κοινωνίας.

Αυτή η “λεπτή” επισήμανση περί “εβραϊκών ονομάτων” που έκανε ο Βενιζέλος σίγουρα δεν είναι κάτι που μπορεί να το προσπεράσει κάποιος εύκολα, παρόλες τις δικαιολογίες που επιστρατεύθηκαν εκ των υστέρων για να “καλύψουν” τα πράγματα.

Σε αυτή την περίπτωση, όπως και σε κάθε τι στη ζωή, οι δικαιολογίες απλά επιβαρύνουν την θέση εκείνου που πράττει ένοχα και καταφέρνουν να μετατρέψουν μια υποψία σε πλήρη βεβαιότητα.

 

 

Οι δύο δημόσιες τοποθετήσεις Ελλήνων Εβραίων (μιλώντας εκ μέρους των εαυτών τους και μόνο και όχι στο όνομα κάποιου μαζικού εβραϊκού φορέα ή κοινότητας) όσον αφορά το ζήτημα, ήτοι, η πρώτη, με την αγανάκτηση που την διαπνέει να ελέγχεται μεν αλλά δύσκολα να κρύβεται, από τον κ.Ζαν Κοέν και η δεύτερη, αρκετά μετριοπαθής και ευγενική -όσο και ιστοριογραφική καθώς έχει να κάνει με τον φανερό κρατικό και όχι λανθάνοντα αντισημιτισμό στην Ελλάδα- από τον κ.Ιακώβ Σιμπή, προσπάθησαν να κάνουν ορατά τα μη ευκόλως εννοούμενα αυτονόητα απέναντι στα ευκόλως υπονοούμενα αδιανόητα του Βενιζέλου.

Αν ήμουν Εβραίος και απευθυνόμουν μέσω των εφημερίδων στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, ομολογώ ότι δεν θα ήμουν τόσον συγκρατημένος. Το λιγότερο, θα ζητούσα την αποπομπή του Βενιζέλου από κάθε δημόσιο και πολιτειακό αξίωμα της χώρας.

Τα λεγόμενά του, ωστόσο, δεν έρχονται εν αιθρία: είναι, θα έλεγε κανείς, πρόβλημα χρόνιο και γενικώτερο στην ελληνική κοινωνία ο λανθάνων αντισημιτισμός.

 

 

Χρόνια ακούμε από εδώ και από εκεί, από τους πλέον ετερόκλητους και απίθανους τύπους ανθρώπων (όχι κατ’ ανάγκην νεοναζί, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι) πως οι “Εβραίοι κυβερνούν τον κόσμο”, “ο …Κίσσινγκερ θέλει να καταστρέψει την ελληνική γλώσσα”(!),  “οι Εβραίοι είναι πίσω απ’όλα και τα κάνουν όλα”, κλπ. κλπ. με λίγα λόγια όλη ΑΚΡΙΒΩΣ η φτηνή χιτλερική παραμυθολογία περί των “κακών Εβραίων” που επιβουλεύονται τις χώρες και τους λαούς του κόσμου με τους οποίους συμβιώνουν, ήταν και δυστυχώς συνεχίζει να είναι παρούσα στα πιο αποπροσανατολισμένα και συγκεχυμένα πληθυσμιακά στρώματα που πάντοτε ψάχνουν τουλάχιστον έναν αποδιοπομπαίο Εβραίο αν όχι τον …ίδιο τον Ιούδα, για να εκτονώσουν είτε τα προσωπικά αδιέξοδά τους , είτε πιο επίκαιρα, την οργή τους από την αιφνίδια και απρόσμενη προλεταριοποίησή τους λόγω της κρίσης.

Είναι σχεδόν αδύνατον να μεταπείσεις έναν πεπεισμένο ηλίθιο να απομακρυνθεί από τις ψευδοϊστοριολογικές παραισθήσεις του σε σχέση με τους “κακούς Εβραίους”. Ο αντισημιτισμός είναι μακροπρόθεσμο δηλητήριο.. Περνάει απρόσκοπτα αλλά και ανεπαίσθητα από γενιά σε γενιά και αυτό είναι στην ουσία το modus operandi του ανορθολογισμού του.

Δεν είναι απλά ότι κάποιος πρέπει να φταίει για την όλη κατάσταση, είναι και ποιος επιλέγεται “να φταίει” δια μέσου των αιώνων.

 

 

Οι Εβραίοι υπήρξαν ανέκαθεν το ιδανικό θύμα για την ρατσιστική και μισανθρωπική κτηνωδία διαφόρων αρχουσών τάξεων της ευρωπαϊκής ηπείρου: ο ιδανικός “εσωτερικός εχθρός”. Και αυτό γιατί η Εβραϊκή Διασπορά, εξ αρχής αποκλείστηκε από τις πιο άμεσες παραγωγικές τάξεις και στράφηκε αναγκαστικά είτε στο εμπόριο είτε στην επιστημονική και καλλιτεχνική ιντελλιγκέντσια” για να επιβιώσει.

Ο λεγόμενος “εβραϊκός διαφωτισμός” (η “haskalah”) των 18ου και 19ου αιώνων από ανθρώπους, ανάμεσα σε άλλους, όπως ο φιλόσοφος Moses Mendelssohn (παππούς του συνθέτη Mendelssohn) που είχε ως σκοπό να αποβάλλει σε σχετικό βαθμό την θρησκευτικότητα από την εβραϊκή κοινότητα και να αφομοιωθούν πλήρως οι Εβραίοι από τις τοπικές ευρωπαϊκές κοινωνίες ώστε, εκτός των άλλων, να μην γίνονται και “στόχος”, κάθε άλλο παρά έλυσε το πρόβλημα:

στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, μεγαλοφυίες όπως ο Richard Wagner μπορούσαν κάλλιστα να γράφουν κατά την ανάπαυλα των συνθετικών προσπαθειών τους απερίγραπτες αντισημιτικές ανοησίες και λιβέλλους (π.χ. “Ο Ιουδαϊσμός στην Μουσική”), ώστε κάποτε να απορεί κανείς αν είναι όντως ο ίδιος άνθρωπος στις δυο αυτές δραστηριότητες.

Όπως και να έχει, και φτάνοντας στον 20ό αιώνα, κατά το τέλος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης οι περισσότεροι γιατροί και δικηγόροι για παράδειγμα (όπως επίσης και σε άλλα επαγγέλματα) στην Γερμανία ήταν Εβραίοι, γεγονός που προκαλούσε την μήνιν του ναζιστικού κόμματος.

Εφ’ όσον συνεπώς οι Εβραίοι κατείχαν θέσεις-κλειδιά στην οικονομική ζωή της χώρας, τότε δεν ήταν τόσο απρόσμενο για τους …παγανιστές ναζί να θυμηθούν ότι “σταυρώσαν τον Χριστό”! Οι πλέον ανορθολογικές προλήψεις και τα πλέον απύθμενα κοιτάσματα φυλετικού μίσους που σιγοκοιμώνταν στα πιο καθυστερημένα στρώματα της γερμανικής μικροαστικής τάξης ξεθάφτηκαν από την ναζιστική βαρβαρότητα για τους σκοπούς της και προετοίμασαν το δρόμο για το Auschwitz-Birkenau.

 

 

Γιατί ο αντισημιτισμός, σε καιρούς σχετικά ήρεμους φαίνεται “γραφικός”, ακίνδυνος ή περιορισμένος, ωστόσο έρχονται κάποτε και οι πιο ταραγμένοι καιροί που μπορεί να οδηγήσει σε πραγματική τραγωδία.

Και από αυτή την άποψη σε αυτήν την χώρα ανέχτηκαμε επί μακρόν όψεις της (καθυστερημένης) νεοελληνικής κοινωνίας, καθαρά φασίζουσες (πράγμα το οποίο σημαίνει: πλήρως φασιστικές που προσωρινώς και μόνον δεν αναγγέλουν “πολιτικό” φασισμό) με το ελαφρυντικό του “γραφικού” και σήμερα βλέπουμε τους κατάμαυρους καρπούς.

Ανεχτήκαμε τον αντισημίτη που “δεν χωνεύει τους Εβραίους” χωρίς να ξέρει το γιατί ή πιστεύοντας ότι το ξέρει χάρις σε τερατωδώς ηλίθιες συνωμοσιολογίες που δεν αντέχουν ούτε σε IQ υπό του μηδενός· ανεχτήκαμε τον “ελληναρά”, τον “μαγκάκο”, τον μισογύνη, τον ομοφοβικό, το “αντράκι” της πλάκας με την παιδιαριώδη σεξιστική φρασεολογία της απωθημένης στέρησης, τον τσογλαναράκο που επιθυμεί να περάσει τις χυδαιολογίες και τα βρισίδια του ως …”ανατροπή”, τον ψυχανώμαλο διαδοσία και συκοφάντη για γέλια, τον “ολίγον” ή …”κατ’ ανάγκην” ρατσιστή που δεν φταίει αυτός αλλά οι ξένοι που τον “αναγκάζουν” να έχει τέτοιες απόψεις, τον ψυχοπαθολογικά εγωληπτικό ψευδοτσαμπουκά, ανέχτηκαμε τον έναν και τον άλλον, ανέχτηκαμε όλη την  γκάμα της γραφικής γελοιότητας και τις παρδαλές ποικιλίες της καθυστέρησης και της διακοινωνικής δεισιδαιμονίας.

Και φτάνει η στιγμή που κατανοεί κανείς πως ο φασισμός δεν προκύπτει έτσι ξαφνικά από την άβυσσο της οικονομικής κρίσης.

Προϋπάρχει ήδη το έδαφος, το ανθρώπινο συμπεριφορικό έδαφος πάνω στο οποίο παρελαύνει εν είδει αγήματος ή έστω συμμοριακού μπουλουκιού. Φαίνονται αμέσως οι “έτοιμοι από καιρό” που θα πουν το “ναι” στο φασισμό και ως πολιτική δύναμη πλέον και όχι απλά και μόνο ως συμπεριφορική νοοτροπία η οποία έτσι κι αλλιώς αφθονεί στην χώρα μας.

Και τότε τα πράγματα δεν είναι καθόλου γραφικά. Τουναντίον, περιγράφουν με ακριβή τρόπο μια συγκεκριμένη πολιτική ψυχολογία ποικίλων πληθυσμιακών στρωμάτων που οδηγούνται από το κακό στο χειρότερο και δείχνουν με τον τρόπο τους πως με αυτού του είδους τον ανορθολογισμό δεν πρέπει να παίζει κανείς:

γιατί ο αντισημιτισμός μπορεί να φαίνεται πως στρέφεται κατά ενός λαού και μόνον, όμως στην ουσία στρέφεται εναντίον όλης της ανθρωπότητας συνολικά. Αφ ης στιγμής η αρχή γίνεται με έναν “αποδιοπομπαίο λαό”, τότε είναι ζήτημα χρόνου και μόνον να κλείσει κανείς ολόκληρη την ανθρωπότητα και όλους τους λαούς του κόσμου σε ένα παγκόσμιο στρατόπεδο συγκέντρωσης.

 

 

 

 

 

Advertisements