Skip navigation

 

 

 

 

 

Κάποιες δουλειές, κυρίως όμως, οφείλω να πω, το θερμό κλίμα των τρεχουσών προ-θερινών ημερών που δεν αφήνει εύκολα διάθεση για γράψιμο. Όλα αυτά, λοιπόν.

Βέβαια, θα επανέλθω συντόμως.

Η ποιητική νουβέλα  ” Ο Μεταμφιεσμένος Θεός” (διαλέγω τον νεόδμητο όρο “ποιητική νουβέλα” για το συγκεκριμένο έργο, έχοντας συγκεκριμένους λόγους γι’ αυτό ), φυσικά θα συνεχιστεί.

Κατά το απόγευμα, χθες, βρισκόμουν στην λεωφόρο Αλεξάνδρας, και, δεν ξέρω, μου φάνηκε ξαφνικά ολόκληρο το γύρω μου πεδίο σαν μια ατέλειωτη “waste land”. Ελιοτικού τίτλου, σίγουρα, εν προκειμένω, όχι όμως κατ’ ανάγκην ελιοτικού σημασιολογικού περιεχομένου, μιας και η ιδιομορφία, εδώ, είναι καθαρά “νεοελληνική”.

Θέλω να πω, δηλαδή, ότι, αναπαντέχως, και παρά την πλήρη από διερχόμενα τροχοφόρα και πεζούς διαβάτες ορατότητα, συνειδητοποιούσα πως αυτή η χώρα έχει “αδειάσει”.  Σε κάθε επίπεδο. Το αίσθημα αυτό που προσελάμβανα, δεν μπορώ να πω, ότι ήταν ακριβώς το αποτέλεσμα μιας δεδομένης, περιστασιακής “αιτιότητας” καθώς και της συνακόλουθης αισθητηριακής-νοητικής πρόσληψής της, αλλά καθαρά εξω-αιτιατό,

τουτέστιν, και ακριβώς γι’ αυτό,

συνολικότερο.

Έχω την εντύπωση ότι η χώρα μας “αυτοκτονεί” πλέον, και αυτό, πολύ απλά, το προσλαμβάνει κανείς αμέσως στην οποιαδήποτε τυχαία ατμόσφαιρα ανά πάσα στιγμή.

Αυτή η αποχαύνωση και η παθητικότητα. Αυτός ο νοητικός αποσυντονισμός ακόμα και σε στοιχειώδη. Εγκεφαλική αποσύνθεση.

Μοιάζει σαν οι περισσότεροι να έχουν “παραιτηθεί” πλέον,  και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο  απ’ όλα.

 

 

 

 

Advertisements