Skip navigation

 

 

 

 

 

(νοσταλγώντας συχνότατα τον 19ο αιώνα, έναν αιώνα ανεπανάληπτο, πλήρη από δράση, περιπέτεια, και μια πρωτοφανή επέκταση σε κάθε πεδίο της ανθρώπινης γνώσης,

έναν αιώνα, ακόμα, που έχει να παρουσιάσει μιαν ασύλληπτη καλλιτεχνική δημιουργία – αιώνας της βιομηχανικής επανάστασης, αλλά, επίσης, του ρομαντισμού και του πάθους,

αιώνας των τιτάνων και της εξέγερσης,

τον νοσταλγώ, ασφαλώς, σε σύγκριση με μιαν τωρινή εποχή που φαντάζει σαν να έχει πάθει εγκεφαλικό επεισόδιο – στην δε χώρα μας, οι άνθρωποι πεθαίνουν με ηρωικό αυτοματισμό σαν μύγες στα κοινωνικά μέσα, δεν κάνουν καν τον κόπο να ζήσουν στην έξω ζωή)

 

 

ΤΟ ΕΤΟΣ 1848

 

Και ενστικτωδώς είχαν συγκεντρωθεί
Στις μεγάλες πόλεις οι πυράγγελοι της

βιομηχανικής νυκτός

Υφαρπάζοντας την νωχέλεια του βίου
Και συστέλλοντας τον χρόνο έως την

μία σπίθα

της ελευθερίας απ’ο,τιδήποτε

Και τα έθνη της Ευρώπης τίποτε άλλο
Από καραβάνια στην έρημο της Ιστορίας

Αναζητώντας την όαση

εκείνης της ουτοπίας

Που από παλιά οι σοφοί εγνώριζαν πως
Ήτανε  πιο πραγματική από κάθε άλλη

πραγματικότητα,

Ιδού οι πηγές του ύδατος, φωνάζαν από
Παντού ανάμεσα σε σκόνη και οχλοβοή

Που εγένοντο στην πλατεία της Ελευθερίας
Της Μεγάλης Πολιτείας της Γαίας κάτω απ’

τα αλύτρωτα

ακόμα βλέμματα

Του Σαιν-Ζυστ, του Χέγκελ και του Μπετόβεν
Που καίτοι νεκρικά από καιρό έδειξαν ωστόσο

να σαλεύουν

επικίνδυνα

για μια στιγμή·

Την ίδια πάντοτε στιγμή που κάθε εποχή
Φυλάσσει ως βραδυφλεγές ωόν κάτω από

Τις βαρειά βυθισμένες στο έλος του τρόμου
Φτερούγες της που μένουν ακόμη σιωπηλές,

Ωόν ενός μυστηρίου μεγίστου και ερχόμενου
Από πολύ παλαιά, ωόν της αιώνιας αυγής του

Λόγου,

Και που θ’ αρκούσε ένα μόνον οργισμένο
Βλέμμα τυχαίου περαστικού διαβάτη από

τη γέφυρα

του χρόνου αναμονής

Για να το θραύσει προς την γέννησή του·

 

(πρωτοαναρτήθηκε στο THE RETURN blog)

 

 

 

 

Advertisements