Skip navigation

 

 

 

 

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ LE MANS

 welcome to the human race

 

Κατά την στροφή της Dunlop  και την Tertre Rouge καθίστατο ολοένα πιο φανερό, πως η Γαία πάσα ήρχιζε προοδευτικώς να σχηματίζεται και να μορφοποιείται κατά τους ήχους των εξεγερμένων Τιτάνων που κατέπιπταν στη γη ωσεί πυρ βροντώδες, και μέσα στην λυμένη Νύχτα των επιθετικών προμορφών ενός εν δυνάμει ονειρικού γαλαξία· 

στην μάλιστα ευθεία Μυλσάν, όλες οι γνώριμες από τον έξω κόσμο πολιτείες είχανε ήδη καταλάβει την ορατότητα, και υπερέλαμπαν στο εσπερινό έρεβος με ολάνοιχτους τους προβολείς να φωτίζουνε μονάχα το

Ανθρώπινο Έπος της Λησμονιάς.

 

 

Μια λησμονιά υπερπολύφωτη τόσον, που έως σήμερα δεν ανταλλάσσεται με τίποτε άλλο, παρά μόνον με ένα Μέλλον που πραγματικά αξίζει στο τόσον χυμένο αίμα της ανθρώπινης Ιστορίας.

Δεν είναι ο κόσμος επί ματαίω, δεν είναι κάτι που προορίζεται να καταλήξει σε ένα θεϊκό κακόγουστο ή καλόγουστο αστείο και ένα πισωγύρισμα στην προ-συνειδητή κόλαση ενός “παραδείσου” για μη υποκείμενα.

Έγραφε κάποτε ο Τζόυς :

“History is a nightmare from which I am trying to awake.”

Κρίσιμη διαπίστωση, αλλά δεν μου φαίνεται πως είναι αρκετή, συμφωνώ μόνον εν μέρει. Η διαδικασία του ονειρέματος θα επαναληφθεί έτσι κι αλλιώς μετά την αφύπνιση, και έχει δικαίωμα η ανθρωπότητα να δει ένα “καλό όνειρο” αυτήν την φορά.

 

 

Όπως ακριβώς σε ένα όνειρο κατά την διάρκεια του ύπνου: δεν είναι πραγματικό, με την έννοια ότι δεν παρουσιάζει καμμίαν υπόσταση ανιχνεύσιμη (οι πρωτογονικοί λαοί, από την άλλη, έβλεπαν συνήθως ή κατά κύριον λόγον στις παρουσίες των ονείρων, τις προβολές των ψυχών άλλων ανθρώπων). Το γεγονός, όμως, ότι ένα όνειρο δεν έχει υπόσταση,  δεν σημαίνει γι’ αυτό πως δεν “βιώνεται”, δεν σημαίνει ακόμα, πως δεν θα άξιζε να βιωθεί στην καλύτερη μορφή του. Κυρίως, όμως, εκλαμβάνεται ως κάτι περισσότερον.

Όλοι, πιθανώς, έχουμε δει όνειρα στον ύπνο μας, κατά την (μερική  ή ολικότερη) διάρκεια των οποίων όχι μόνον τηρούμε πλήρως την αυτοσυνείδησή μας, αλλά ενέχουμε και μιαν σημαντική επίγνωση του ονειρικού βιώματος (” σίγουρα είναι όνειρο αυτό που βλέπω τώρα και το ξέρω!”) . Αυτή ακριβώς η αυτεπίγνωση είναι κάθε φορά και σε κάθε άνθρωπον ο εν ατομικότητι προάγγελος ενός μελλοντικού, καθολικότερου βιώματος στην ανθρώπινη κατάσταση. Αν μπορούμε κάποτε να “υπάρχουμε” συνειδητά στο ονείρεμα του κόσμου, τότε η Ελευθερία δεν είναι τίποτε άλλο εκτός απ’ αυτό ακριβώς το πράγμα.

Και σε ένα τέτοιο καθολικό “ονείρεμα” της Γαίας, ακόμα και ο θάνατος μπορεί να παύσει σε νοηματολογική εν προκειμένω εξακρίβωση και επαλήθευση των ποιητικών  διαισθήσεων του  John Donne (“Death, be not proud”, με τον καταληκτικό στίχο: “And death shall be no more; Death, thou shalt die”) και του Dylan Thomas (“And death shall have no dominion”).

Το πρωτοφανέστερο όλων των πειραμάτων, έτσι κι αλλιώς, επικυρούται πάντα από το αδιανόητο του αποτελέσματος.

 

 

 

 

Advertisements