Skip navigation

 

 

 

 

της Χαριτίνης Ξύδη

 

Στα βάθη-βάθη του ανθρώπου τόσοι προμαχώνες. Τόσοι σπασμοί. Και αίμα. Πετιμέζι αίμα που χύνεται στα παρανοϊκά νερά του Ευρίπου. Και παιδεύεται πάνω-κάτω γυρίζοντας. Και ξανά. Νηστεύοντας χρόνια από τα φλόγιστρα έγινε μενεξεδένιο. Ένα μενεξεδένιο φως στο αεράκι πάνω από τις γέφυρες.

 

 

Advertisements