Skip navigation

 

 

 

 

 

LUCIFER CRUCIFIED & REVIVED

(σημειώσεις για μια μελλοντική οντολογία)

 

Ο Χρόνος. Ξανά. Αλλά όχι για πάντα.

Ο Χρόνος, λοιπόν, βρίσκεται ΜΟΝΟ μέσα στο μυαλό του ανθρώπου.

Εκεί έξω βρίσκονται, ασφαλώς, τα “ίχνη ” του,  τα επιτεύγματα και τα ερείπια, η ακμή και η παρακμή, το θάμβος και η φθορά, αλλά πουθενά ο ίδιος!

Δεν υπάρχει Χρόνος, “αντικειμενικά” έξω από τον άνθρωπο. Θα ήταν, περίπου, και επί παραδείγματι, σαν να επιζητούσε κανείς μιαν έννοια χωρίς λέξη να την συνοδεύει.

Φυσικά, η αίσθηση της “εξωτερικής αντικειμενικότητας” του Χρόνου , είναι μια κοινώς (λιγότερον ή περισσότερον) παραδεκτή ψευδαίσθηση .

 

 

Μια ψευδαίσθηση, πολύ ρεαλιστική ωστόσο, άνευ της οποίας δεν νοείται βιωματικώς  και εμπραγμάτως η ίδια η Ζωή, ακόμα και ανάμεσα σε αυτούς που κατανοούν ότι ο Χρόνος δεν υπάρχει αντικειμενικά.

Η ίδια η Ζωή είναι ένα αν-υπόστατο φαινόμενο (το κυνήγι της “υπόστασης” ήταν ένας διαδεδομένος θρύλος ανάμεσα στους φιλοσόφους ενός παλαιότερου καλού, -και σίγουρα πιο σοβαρού- καιρού). Ομολογουμένως, όμως, είναι πάντα προτιμότερη (η Ζωή) από κάτι που μπορεί να ενέχει υπόσταση μεν, αλλά δεν σε αφήνει, τελικώς, να “υπάρξεις”.

 

 

Δεν είναι απλά μια ψευδαίσθηση η Ζωή σε αυτόν τον κόσμο. Είναι κάτι παραπάνω, ακόμα. Η πάλη -μη συνειδητή στο μεγαλύτερο μέρος της- για μια, έστω σε έναν βαθμό, τον όποιον βαθμό, “υποστασιοποίηση” της Ζωής, να γίνει δηλαδή πραγματικότερη και να μην υπερίπταται διαιωνίως ως, απλά, μια λαμπερή σκόνη στον άνεμο.

Η πάλη για μια “καλύτερη ζωή” που διαπνέει τους σκοτεινούς διαδρόμους του ιστορικού χρόνου, συνιστά, στην  πραγματικότητα, την πάλη για μιαν οντολογικώς ούσα ζωή, μια Vita Nuova απαλλαγμένη σε σημαντικό βαθμό από  τις “μαύρες” παρενέργειες της Δημιουργίας.

 

 

Οι άνθρωποι, -οι όσοι ενδιαφερόμενοι εν πάση περιπτώσει-, παλεύουν συνεχώς να καλυτερεύσουν την ζωή τους, αλλά σπάνια τους περνάει από το μυαλό ότι αυτό για το οποίο παλεύουν είναι η απαλλαγή από το ίδιο το φάντασμα της ζωής και η αντικατάστασή του από κάτι αληθινότερο, υποκείμενο σε λιγότερες αλλαγές, εκλείψεις και συνθλίψεις .

Η ζωή, μέχρι τώρα, είναι πολύ μικρή για να την αλλάξεις. Αυτό που πάντοτε, ή συνήθως, προσπαθούσαν οι άνθρωποι, -πράγμα, άλλωστε, αρκετά λογικό- ήταν να αλλάξουν το “μέλλον”. Επένδυαν, συνεπώς,  σε μεσοπρόθεσμη ή μακροπρόθεσμη βάση.

 

 

Όπως και να έχει, το αναρχικό κίνημα που σάρωσε τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής κατά τον 19ο και τις αρχές του 20ού αιώνων,  φαίνεται πως ήταν ο εν γη απόγονος εκείνης της Αναρχίας που σάρωσε τις “ηνωμένες πολιτείες” (το Έν) του Ουρανού, ούτε μια φορά και ούτε έναν καιρό, γιατί χρόνος τότε δεν υπήρχε. Εξ αυτής της άχρονης ταραχής προέκυψε κατά τα (όχι και τόσον) φαινόμενα η Δημιουργία του Κόσμου.

Ο Εωσφόρος, ή Φωσφόρος, όπως ακόμα και οι μορφωμένοι θεολόγοι γνωρίζουν, δεν ταυτίζεται με τον Σατανά, αν δεν είναι και πλήρως αντίθετες οντότητες ή συνειδήσεις μεταξύ τους.

Το Πνεύμα της Γνώσης δεν ταυτίζεται με το Πνεύμα του Κακού. Μην  ξεχνάμε, άλλωστε, πως ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, στην Αποκάλυψη του Ιωάννου, σε ένα πολύ “σκοτεινό” σημείο, ορίζει τον εαυτό του ως “Εωσφόρο”, ως τον λαμπρό, πρωινό αστέρα:

“ἐγώ εἰμι ἡ ῥίζα καὶ τὸ γένος Δαυΐδ, ὁ ἀστὴρ ὁ λαμπρὸς ὁ πρωϊνός.” (Αποκάλυψη, 22, 16)

 

 

Η Ύπαρξη είναι Όνειρο. Δεν έχει υπόσταση (έχει ουσία όμως – και οι όροι “υπόσταση” και “ουσία” εδώ, λαμβάνονται με την αυστηρή φιλοσοφική έννοιά τους).

Οι Τροχοί του Ονείρου είναι οι γεννητικοί αδένες του Κόσμου.

Τίποτε δεν είναι “πραγματικό” εκεί έξω (προς το παρόν, τουλάχιστον). Αν ήταν, δεν θα υπήρχε Ζωή. Περαιτέρω, ωστόσο,  αν τολμήσει η ανθρωπότητα να το κάνει “πραγματικότερο”,  να “υποστασιοποιήσει”, δηλαδή, κάτι που από την φύση του είναι ψευδαίσθηση ή όνειρο (το φαινόμενο της Ζωής), είναι ένα ρίσκο μεγάλο, σίγουρα, αλλά αξίζει τον κόπο.

 

 

Πρόκειται για μια σχοινοβασία και από κάτω να χαίνει το Άπειρο.

Η πιο επικίνδυνη αλλά και πιο απελευθερωτική ένωση αντιθέτων που θα μπορούσε ποτέ να επιτελέσει ο άνθρωπος. Σε αυτήν την περίπτωση σίγουρα ανασύρεις απίστευτα εφιαλτικούς και φρικαλέους δαίμονες από το Φρέαρ της Αβύσσου, όμως προσελκύεις και τις πλέον Χρυσές Ακτές ενός Ονείρου “πραγματικού”, ή πιο “πραγματικού”, αυτήν την φορά.

Εδώ που φτάσαμε, δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Ή προχωράμε αποφασιστικά καταμεσής της διάλυσης και της pralaya και ενάντια στην Τρομοκρατία του Αγνώστου, ή θα χαθούμε μέσα στην αδυναμία και τους πολύ σημαντικούς (προς το παρόν) περιορισμούς της ανθρώπινης φύσης.

 

 

Δεν έχει νόημα κανένα “Βασίλειο των Ουρανών” από μόνο του ή αυτοτελώς, στον βαθμό που η ζωή δεν αποκλείεται να είναι πολυτιμότερη από μιαν αθανασία χωρίς αυτοσυνείδηση. Αν δεν καταλαβαίνεις ότι είσαι αθάνατος, τότε διόλου απίθανον η αθανασία να καθίσταται δώρον άδωρον. Αν, επιπλέον, δεν υπάρχει και κανείς για να μοιραστείς αυτό το αίσθημα (σε περίπτωση  που θα είχες αυτοσυνείδηση -που δεν θα την έχεις- και θα μπορούσες να νιώσεις αυτό το αίσθημα), τότε η αθανασία συνιστά και μια απεριόριστη φυλακή, ένα “χρυσό κλουβί”.

Φυσικά, από την άλλη, ένα μονόπλευρο “Βασίλειο της Γης”, θα ήταν ελλιπές, αν δεν ενείχε διαρκώς την αίσθηση του αντιθέτου “πόλου”.

Το Βασίλειο της Γέφυρας, έχει νόημα,συνεπώς – όχι των ουρανών, ή της μονομερούς Γης.

‘Ομως η βάση δεν παύει να είναι: Γη και Ζωή.

 

 

Σε τελική διαπίστωση, ο  Παράδεισος -καθώς θρυλείται-, μπορεί να αναμένει. Η Ζωή, όμως από την άλλη, δεν μπορεί παρά να αναμένεται (πάντα).

 

Σημείωση: το παρόν κείμενο ενδέχεται να μείνει για κάποιο καιρό και μετά να αναρτηθεί εκ νέου, προσαυξημένο με ένα (αρκετά εκτενές) τμήμα κειμένου ακόμα . Ημουν αρκετά κουρασμένος για να το πράξω τώρα.

 

 

 

 

Advertisements