Skip navigation

 

 

 

 

 

 

Το κόλπο είναι τόσον παλιό, όσον και ο λαϊκισμός διαιωνίως. Συμφέρει, έστω και αν δεν ειναι πάντοτε οικονομικό.

Για παράδειγμα, ο Χίτλερ τάιζε κάποτε με εκατομμύρια λουκάνικα και πότιζε με τόννους μπύρας τους άπορους/άνεργους/κατεστραμμένους από την εποχή της  Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, Γερμανούς , σε φιέστες που διοργανώνονταν γι’ αυτόν τον σκοπό.

Στον Πολ-Ποτ, του ήλθε οικονομικότερα, ομολογουμένως, και δεν παραξοδεύτηκε, μιας και του ήρκεσε να προσφέρει ένα πιάτο ρύζι στους άμοιρους Καμποτζιανούς, αλλά και να εκτελεί, φυσικά,  όσους φορούσαν γυαλιά, γιατί κάτι τέτοιο ήταν ατράνταχτη απόδειξη πως ήταν “διανοούμενοι”,  και κατά συνέπεια, δεν υπήρχε περίπτωση να τους αρέσει το ρύζι σκέτο χωρίς αμερικάνικο κέτσαπ.

Μην ξεχνάμε, ακόμα, πως στην χώρα μας εδώ και χρόνια, η Χρυσή Αυγή έχει γίνει υποδειγματική στον τρόπο που μοιράζει τρόφιμα σε απόρους ή τους “εξυπηρετεί” σε χίλια δυο.

 

 

Το κόλπο του να “πονάς για τον λαό” (τάχα), φωναχτά, επιδεικτικά, ή/και “αγανακτισμένα”, όπως καταλαβαίνει κανείς, ήταν διιστορικώς ίδιον των καθαρμάτων και των ψυχανωμάλων και όποιου, φυσικά, το είδε ως μια καλή δικαιολογία για να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με την ενοχλητική “διανόηση”.

Στις μέρες μας, λοιπόν, το κάθε πυροβολημένο που δεν μπορεί καν να γράψει σωστά το όνομά του, ή ακόμα και το κάθε κατακάθι της (υποτίθεται μιας) διανόησης που μισεί ωστόσο στην πραγματικότητα τους δημιουργούς ή όσους μοχθούν επί του πνεύματος, επανέρχεται σε αυτήν την λαϊκιστικώς τεχνητή σύγκρουση ανάμεσα βιωτική ανάγκη και πνεύμα, σύγκρουση τόσον υπαρκτή κατά τα άλλα, όσον ανύπαρκτο είναι και το σχετικό άι κιού εκείνων που προστρέχουν σε αυτή την γελοιότητα.

Μα, προς θεού, εδώ η πρώιμη μετεπαναστατική Ρωσία, εν τω μέσω απίστευτου λιμού και εμφυλίου πολέμου, ΜΕΓΑΛΟΥΡΓΗΣΕ στην πνευματική/καλλιτεχνική/επιστημονική δραστηριότητα, όταν φυσικά, οι σημερινοί “φίλοι του λαού”, σκίζουν τα ιμάτιά τους για την “δυστυχία”, περνώντας όλο τον καιρό και  την ζωή τους στο …facebook.

Θέλω να πω, δηλαδή, και επιπροσθέτως, το αυτονόητο. Ότι δεν αρκεί να δείχνει κάποιος τον “πόνο του για τον λαό”. Σημασία έχει, πάνω απ’ όλα, το ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΚΑΝΕΙ.  Τα πιο άκυρα, ανυπόληπτα και ατάλαντα άτομα, είναι φυσικό να προσπαθούν να προσροφήσουν  μιαν τσάτρα πάτρα ευκαιριακή αξία, εκμεταλλευόμενα δυσμενείς ιστορικές κατάστασεις.

 

 

Δεν μας ενδιαφέρει, για παράδειγμα, το τι λέει σχετικώς ένας ναζιστής ή απλός συμπεριφορικός φασίστας (αφθονεί το δεύτερο είδος στην Ελλάδα) όταν σκίζει τα ιμάτιά του για τον “λαό”.  Ούτε αυτός που κοπροσκυλιάζει από το πρωί ως το βράδυ στο facebook, αναρτώντας σαν τρελλός ρεψίματα λόγου .Ή εκείνος, του οποίου η μανούλα ή ο μπαμπάς του πέθανε σχιζοφρενής στο τρελλάδικο, και ο ίδιος κατέληξε από κληρονομικότητα αλλά και δική του κακοήθεια,  ψυχοπαθής και bully στο διαδίκτυο.

Ή ο γέρος χυλοπιττάς που τρίζει τα δόντια από το μίσος και το ρίχνει στο λαϊκιλίκι, ο τραβεστί στην συμπεριφορά του τσογλανάκος που γράφει γελοιότητες καθώς το ρίχνει και αυτός στο λαϊκιστικό χιτλεροπολποτιλίκι και την προπαγάνδα για να “εκδικηθεί” όσους και όσες μισεί, χωρίς φυσικά να γνωρίζει κανέναν, μόνον και μόνον επειδή δεν μπορεί να σταυρώσει ο ίδιος μοίρα ως δικτατορίσκος της υποκουλτούρας.

Ανάπηροι, κουτσοί, στραβοί, τρελλοί,  το έχουν ρίξει όλοι στην εύκολη λύση σήμερα και “πονάνε για την κρίση, για τον λαό, κλπ”. Και αυτοί, όπως ο Γκαίμπελς, θέλουν να τραβήξουν το πιστόλι τους, όταν ακούν την λέξη “διανοούμενος”, έστω και αν δεν κρατούν παρά νεροπιστολάκι.

Λοιπόν, όπως καταλαβαίνει κανείς,  παραέχει γίνει για γέλια η υπόθεση.

 

 

Θα συνέλθει η Ελλάδα, σίγουρα, όσος καιρός και αν χρειαστεί να περάσει, αλλά εν τω μεταξύ είναι τόσον  αυξημένη η κόπρος του Αυγείου που έχει ήδη συσσωρευθεί, που, ειλικρινά, θα χρειαζόμασταν εκατοντάδες Ηρακλείς, και όχι έναν, για να τα στείλει όλα αυτά εκεί που ανήκουν.

Στον βόθρο της Ιστορίας,  επιτέλους, μιας και ο βόθρος του διαδικτύου (για παράδειγμα), ομολογουμένως έχει φρακάρει πλήρως πλέον από την υπερσυσσώρευση σχετικού (παρα)”λόγου”.

 

 

 

 

Advertisements