Skip navigation

 

 

 

 

 

 

Το zeppelin φαντάζει, κάποτε, όχι ως πτητική μηχανή, αλλά ως ένα τρομαχτικά μυστηριακό αντικείμενο με κρυμμένες φωτοβολήσεις σήμανσης επ’ αυτού, ακόμα, του πεπρωμένου των εθνών,

-άλλως, ή μέσα από μια προνομιακότερη θέα, σαν μια παράσταση εξέγερσης του Νου έναντι του Αινίγματος που τον περιβάλλει.

Μα πραγματικά, “κάτι” εντοπίζεται εκεί “πάνω”. Δεν καθίσταται σαφές από ποιο ρήγμα της ανθρώπινης συνείδησης προέκυψε έτσι σχεδιασμένο, ώστε να παραπέμπει σε πλάσμα του ωκεανού, μάλλον, παρά του αέρα.

Επειδή η Λύση είναι “απλή” (τρόπος του λέγειν), αλλά πολύπλοκα κρυμμένη, και το zeppelin είναι τόσον πολύπλοκα απλό, όσον μια οβίδα που δεν εκρηγνύεται και ένα ψάρι που πετάει στον αέρα.

Όσον, τελικώς , το γράμμα Α ως άτρακτος του πουθενά στα χιλιέρημα σκότη του σύμπαντος, όπου η ανθρώπινη φωνή άλλοτε ψελλίζει μιαν έφοδο στα παρασκήνια των θεών, και άλλοτε την εννοεί πιο σοβαρά, και γίνεται η νύχτα ημέρα (illumination) και ο κακός (καλός) χαμός.

 

 

Το zeppelin. 

Μερικές φορές, δεν έχει νόημα να δεις κάτι άλλο πέρα από την “στάση” του στον αέρα. Συγκλονιστικό θέαμα, τουλάχιστον για μένα.

“Στάση”, εξ άλλου, καλείται επίσης, η εξέγερση, η ανταρσία.

Έχει νόημα, λοιπόν, να είσαι περαστικός από τον κόσμο, ή να “σταθείς” σε αυτόν;

Ας το πούμε διαφορετικά.

Υπάρχουν άνθρωποι που λες και γεννήθηκαν με μιαν έτοιμη “διαταγή” στο μυαλό τους να την υπακούν μονίμως, άλλοι που είναι τόσον ηλίθιοι ώστε να τα κάνουν όλα μαντάρα με την ψυχο-νευρωτική απείθειά τους και την πλήρη έλλειψη συνεργασιμότητας που τους διακρίνει,

και ελάχιστοι, ελαχιστότατοι, 

που ξέρουν να “χτυπούν” με ακρίβεια κάθε φορά.

 

 

Το zeppelin, έτσι κι αλλιώς, φαντάζει, κάποτε ακόμα, και σαν μια ακινητοποιημένη σφαίρα στον αέρα.

Επειδή, είναι κάτι περισσότερον από αφανές στην προφάνειά του, πως

κάποιος αφέτης πυροβόλησε, σημαίνοντας την “εκκίνηση” στην  αρχή της δημιουργίας του κόσμου, μια φορά κι έναν καιρό.

Η σφαίρα που έφυγε, κατά τα φαινόμενα,  μας συντροφεύει ακόμα, καθώς οδεύουμε όλοι μαζί για τον τελικό “στόχο” είτε το γνωρίζουμε είτε όχι, ανεξάρτητα, μάλιστα,  από το τι κουβαλάει στο μυαλό του ο καθένας μας και κατά πόσον είναι, ακόμα, μαριονέτα του οποιουδήποτε πεπρωμένου,

ή έχει επιτελέσει την “στάση” του στον αέρα, όπως φυσικά, αυτό το θαυμαστό, πτητικό αντικείμενο που ξέρει,  αλήθεια, να κρύβεται πλήρως φανερωμένο  στα όμματα αμετόχου πλήθους,

 

 

όταν αυτό το τελευταίο μέλλει να ξεβραστεί μια και καλή σε κάποια χρυσή ακτή του μέλλοντος. Σαν να μην έκανε τίποτε άλλο τόσους αιώνες, παρά να ταξιδεύει με  zeppelin κατά το χρονικό μήκος της Ιστορίας,

ταξίδι, ασφαλώς, που ποτέ δεν πήρε χαμπάρι ότι συνέβη.

 

 

 

 

 

Advertisements