Skip navigation

 

 

 

 

“παγκόσμια” ημέρα της ποίησης ή για μιαν όντως “εγκόσμια” ημέρα της ποίησης;

 

Λέγει η εβραϊκή Βίβλος πως “εν αρχή εποίησαν τα Ελοχίμ (ο Ελοχίμ) τον ουρανό και την γη” κλπ. -όπου “Ελοχίμ” η πρώτη προσωνυμία του “θεού”, μαζί και κύριο όνομα, φυσικά, που εμφανίζεται στην Βίβλο. Λέξη που εκφέρεται μεν στον ενικό, αλλά είναι σχηματισμένη ως εάν ήταν σε πληθυντικό αριθμό (“-ιμ”, η πληθυντική κατάληξη στα εβραϊκά ονόματα αρσενικού γένους).

Γιατί “πληθυντικός” ο (οι, τα) Ελοχίμ; (όπου το “χ”, εκφέρεται εν είδει ελαφράς πνοής, “Ελο’ίμ”  ίσως ακριβέστερο ως σήμανση προφοράς).

Θα μπορούσαν, ας πούμε, να δηλώνουν διάφορες και διαφορετικές μεταξύ τους προθέσεις (αλλά και ιδιότητες) του θεού; Όπως και να ‘χει, είναι ένα “σύνθεμα” το όλο πράγμα, σε κάθε περίπτωση.

 

 

Φαντάζει φυσικά η πρώτη στιγμή της δημιουργίας του Κόσμου σαν έκρηξη βαριεστημάρας, τσαντίλας, θυμού, θέλησης για “ποίηση”(δημιουργία), αγάπης κλπ., όμως είναι “σύνθεση”. Το μόνον αναμφισβήτητο. Σύνθεση ως πρόθεση, σύνθεση και ως αποτέλεσμα.

Η ποίηση, συνεπώς, όπως φαίνεται εκ της πρώτης μακροκοσμικής εκδήλωσής της, είναι μια κίνηση από το (υποτιθέμενο ή εικαζόμενο) “απλούστερο” προς την “σύνθεση”. Δεν είναι κάποια ναίφ δοξολογία προς το “άσπρο και παχύ αρνάκι” που γίνεται σουβλιστό κατά το εβραϊκό Πέσαχ (εξ αυτού πέρασε το έθιμο και στον χριστιανικό κόσμο).

 

 

Η υποχρέωση (αλλά και ηδονή κάποτε) της σύνθεσης εμμένει έκτοτε στους ανθρώπους, αν πολύ απλά θα ήθελαν να συνεχίσουν να ζουν, ακόμα και από μια πλέον στοιχειώδη βιολογική άποψη του φαινομένου της ζωής.

Ζούμε συνεχώς, σε κάθε λεπτό, “συνθέτοντας”, είτε το συνειδητοποιούμε αυτό πάντα είτε όχι, και είμαστε κατά μίαν έννοιαν υποχρεωμένοι να το κάνουμε, αν θα θέλαμε την επόμενη στιγμή να αναπνέουμε και όχι να πέσουμε νεκροί.

 

 

Εκφέρουμε τον όρο “απο-σύνθεση” κατά μείζονα λόγο για τα πτώματα.  Δεν διαφέρει σε τίποτα και από το πτώμα μιας εποχής που αποσυντίθεται και, πλέον, όζει. Εδώ η ποίηση με την πρωταρχική και πλήρως δρώσα έννοια της λέξης, συχνά εγκαταλείπεται προς όφελος ενός “πατσαβουριού” προθέσεων και προ- ή ημι-γλωσσικής απεύθυνσης, ενώ ειδικώτερα, όσον τουλάχιστον έχει να κάνει με την μορφή εμφάνισης και την κριτική επιχειρηματολογία της, απολήγει  σε ένα πολυτραβεστί μείγμα αφέλειας, σύμβασης,χιλιομάσησης/χιλιοκατάποσης των ιδίων πραγμάτων, απλότητας (με την ιδεοψυχαναγκαστική, αυταπατηλή και όχι με οποιανδήποτε αναγκαία εκ περιστάσεων έννοια), γνωμολογικής αυθαιρεσίας, έξαλλης και μανιακής προπαγάνδας με άι κιού ταραγμένου κοτόπουλου, “πλαγίου” θηλυπρεπούς σχολιαστικού (παρα)λόγου και σε εξαιρετικά κραγμένες ή γνωστές περιπτώσεις ψυχικώς πασχόντων, κουκουλοφορία για γέλια, κλινικό μίσος, αλλεπάλληλα ονλάιν εγκεφαλικά κλπ., τα γνωστά.

Όμως δεν είναι για γέλια, όλα αυτά, αλλά δεν είναι για τίποτα, γενικώτερα.

Πρόκειται απλά για νεκρό χρόνο.

 

 

Πτώματα λόγου, αλλά και προ-πεθαμένοι άνθρωποι που περιμένουν να αποσυντεθούν πλήρως.

Ο χρόνος όλος, εξ άλλου, παραμένει σε καιρούς “pralaya” μια δυνατότητα εξ αντιστρόφου.  Επειδή σε μιαν αποσύνθεση, μην περιμένει κανείς στο τέλος να εντοπίσει κάτι σαν τις απλές “μονάδες” του Leibniz  (πού τέτοια τύχη, ας είναι καλά οι φιλόσοφοι, που δεν χάνουν  ποτέ την διαύγειά τους μέσα σε όλο αυτό το παρδαλό καζάνι του μέχρι τούδε κόσμου). Μάλλον, μέσα σε όλη αυτή την μπόχα και τον παραλογισμό, -φαινόμενα αδυναμίας και απελπισίας έτσι κι αλλιώς-, ας του είναι αρκετό να διαπιστώνει, εν είδει προ-μελέτης και προ-όρασης εξ αντιθέτου,  μόνον την υπόσχεση μιας χρυσής, ηδονιστικής “ερημιάς” που αναμένει στο μέλλον την ποίηση, αλλά και την ίδιαν την ζωή.

 

 

Γιατί το “σύνθετον” έχει και άλλο σκοπό, εκτός της πρώτης δημουργίας.  Να καταλήξουμε κάποια στιγμή σε έναν όντως όντα “ποιητικό” κόσμο: την μετατροπή/υπέρβαση της ζωώδους “αγοράς”, του πρωτόγονου “δήμου”,  σε πανυδρογειακό “σελφ-σέρβις” των ελεύθερων υποκειμένων της μη-Ιστορίας (ή ακριβεστέρα, της υπερ-Ιστορίας) πια.

Εκεί, ναι, μπορούμε να μιλάμε πλέον για πλήρη χειραφέτηση του ανθρωπίνου υποκειμένου (περισσότερον ως “αντικείμενο” φέρεται έτσι κι αλλιώς μέσα στους διαδρόμους του “ιστορικού” μέχρι τώρα). Όμως, αυτό, είναι μια άλλη ιστορία μέσα στην Ιστορία, με την οποία, έτσι κι αλλιώς, συχνά καταπιανόμαστε και από εδώ, και, σίγουρα, θα ξαναασχοληθούμε.

 

 

 

 

 

 

Advertisements