Skip navigation

 

 

 

Chickens-in-1900s

 

ΤΟ ΑΤΕΛΕΣΦΟΡΟΝ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ

 

“στα αποβράσματα δεν πρέπει, επ’ ουδενί, να δίνουμε χώρο, ακόμα και όταν πρόκειται για αρνητική αναφορά σε αυτά. διότι, λαμβάνουν υπόσταση & διαστάσεις, έστω σπόρου – και τις ιδιότητες του σπόρου τις γνωρίζουμε όλοι.”

Χαριτίνη Ξύδη

 

Είναι η μοίρα κάθε παρακμία σ’ αυτήν την ανεμπόδιστη περίοδο κατάρρευσης μιας ολόκληρης (παρ)εθνικής ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΣ και της συνακόλουθης αντιμετώπισης των συνεπειών της πάλαι ποτέ φαεινοτάτης και εθιστικής  ιδέας να στηθεί μια χώρα πρωτίστως πάνω στο “δίκαιον της συμμορίας”,

είναι η μοίρα του λοιπόν να μεταμορφώνεται οβιδιακώς και εν προσλήψει οβίδας-βλήματος στο μυαλό σε διασταύρωση ανάμεσα μοσχαράκι και πουλερικό. Μοσχαράκι από άποψη ευφυίας και πουλερικό από άποψη ανάληψης ευθύνης και πρόσληψης του τρόμου του “με βλέπουν τώρα;”.

Μοσχαράκι-πουλερικό,  ειρήσθω ακόμα εν παρόδω, που κάποτε τσιμπολογεί και …καμμιά ιδεούλα από όσους βρίζει και προσπαθεί να μάθει και καμμιά καινούργια λεξούλα από αυτούς, μιας και το λεξιλόγιό του είναι συρρικνωμένο μόνον στα βασικά (και αυτά εν αμφιβόλω). 

Δεν είναι ένας, δεν είναι δύο, είναι αρκετοί, πάντοτε, ιδιαίτερα στους σημερινούς καιρούς.

 

 

Πράγμα που σημαίνει πως στους τωρινούς καιρούς μιας παρακμιακής Ελλάδας που δεν θέλουμε, και αναμένοντας μιαν Ελλάδα που θα  αξίζει στον εαυτό της και σε μας,  μην περιμένετε ο Ηράκλειτος του “ὁδὸς ἄνω κάτω μία καὶ ὡυτή” να έχει εκπέσει σε τίποτα διαφορετικό από το “κότα και κλεφτοκοτάς είναι έν” .

Η προσωκρατική “διαλεκτική” (διαλεκτική με την πολύ ευρεία έννοια) της αποσύνθεσης και της μπόχας μέσα στον υπόνομο της υποκουλτούρας μπορεί να ταυτίζει αναποφεύκτως και ως εσχάτη λογική συνέπεια το “κότα και κλεφτοκοτάς είναι έν”, αλλά αυτό όμως δεν θα ήταν δυνατόν να συμβεί αν λάσπη και λασπάκος δεν ήταν επίσης έν.

Κάθε ναυαγισμένος παρακμίας, ως γνωστόν, καθρεπτίζεται ο ίδιος νομοτελειακά και κατά πάσα λογική και πραγματιστική ανάγκη στα  ασυνάρτητα λεγόμενά του, μέσα από τα οποία διαγιγνώσκεται ασφαλώς τι τον βασανίζει πάνω στον εαυτό του σε τέτοιο βαθμό μάλιστα ώστε να το “εξορκίζει” προς όπου να’ ναι με ψυχραιμία αφρίζοντος δισκίου.

Λες και θα ενδιαφερόταν κανείς να μάθει τους βαθύτερους τρόμους και αγωνίες μιας διαταραγμένης προσωπικότητας.

Πράγμα τραγικά ασήμαντο και αδιάφορο, έτσι κι αλλιώς, σε μια χώρα που, από ένα σημείο και μετά λόγω βλακείας και παθητικότητας συνεχίζει να βασανίζεται  χωρίς να μπορεί να διαγνώσει,

 

 

πως αν δεν παρατήσει την παθητικότητά της και το πληθωριστικό facebook και δεν βγει στους δρόμους για να σώσει ό,τι μπορεί πλέον από την αποσύνθεση (αλλά με Ratio, με οργάνωση, με ανθρωπιστικές αρχές, με σεβασμό στον διπλανό, και όχι σαν ξαμολυμένα ζωντανά με …εμφυλιοπολεμικά ανακλαστικά και σύνδρομα ψησταριάς!),

τότε τα πουλερικά-προγλωσσικοί νταήδες θα κατακλύσουν αυτούς τους δρόμους, -τους δρόμους όπου θα έπρεπε να υπάρχουν οργανωμένα πλήθη και όχι αυτά τα μεμονωμένα τσογλανοειδή-,  για να τσιμπολογήσουν σαν λιμασμένα ό,τι βρούν μπροστά τους. Ματαίως όμως, δεν υπάρχει πλέον τίποτα για να φάνε σε μια χώρα, όπου συναντάει κανείς κατά κύριον λόγον,

μια αισχρή παθητικότητα, μια τραγική σχεδόν και αυτοματοποιημένη παράδοση άνευ όρων στην μοίρα, μια “διαμαρτυρία” και έναν λαϊκισμό στον γάμο του καραγκιόζη, εν κατακλείδι έναν εσμό ανθρώπων που μην κατανοώντας ψυχολογικά το ιστορικό παρελθόν τους γαυγίζουν προς κάθε μέλλον και κάθε εξέλιξη.

Όμως αν είναι να πεθάνει μια ολόκληρη χώρα (στην ουσία λόγω βλακείας και αδράνειας), τουλάχιστον ας πεθάνει με αξιοπρέπεια και όχι μέσα στην γελοιότητα και την μπόχα.

Κάποιες φορές, αρκεί από μόνο του κάτι τέτοιο για να διαγράψει μια ατυχήσασα πορεία και να κάνει -κατ’ ελπίδα- κάτι νέο να γεννηθεί μέσα από την όλη ιστορική φαρσοτραγωδία.

 

 

 

 

Advertisements