Skip navigation

 

 

 

Ο κόσμος δεν είναι απλώς κάτι φαινομενικό, κάτι που ασφαλώς δεν υπάρχει, αλλά, κυρίως, κάτι που ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ να υπάρξει κάποια στιγμή, πέρα από την φαινομενικότητά του.  Ορίζει , συνεπώς, ένα μακροπρομηθεϊκό μαρτύριο απόπειρας αποκόλλησης από την απλή φαινομενικότητα προς ένα, επιτέλους, ΣΤΑΘΕΡΟ Είναι.

Ό,τι αλλάζει, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει.  Δεν έχει νόημα, καν να εντοπίσει κανείς το σταθερό στοιχείο στην “υπόσταση”, στο βαθμό που αυτή η διαπίστωση  ελάχιστα αποδίδει πραγματική  ύπαρξη στον κόσμο.

Το “πραγματικό” Είναι δεν μπορεί παρά να είναι αναλλοίωτο, και κάτι τέτοιο μπορεί να το ελπίζει κανείς μόνο στο μέλλον, όταν οι δυνατότητες του ανθρωπίνου νου, θα έχουνε πλήρως “ξεψαχνιστεί”  εις βάρος, φυσικά, του συλλογικού ασυνειδήτου. Βέβαια, και πάλι, ένα “σχετικώς” αναλλοίωτο Είναι, μπορεί να προσδοκάται τότε, -και ευλόγως-, για να καθίσταται δυνατόν  να υπάρχει ζωή! (ζωή χωρίς ένα σημαντικό ποσοστό φαινομενικότητας μέσα της δεν νοείται).

Κάποιος κερδίζει και κάποιος χάνει σε αυτήν την ανελέητη, οργιαστικότατα φονική μάχη ανάμεσα ανθρωπότητα και θεούς.

Και σε μια τέτοια περίπτωση, αν η πλάστιγγα γείρει υπέρ των ανθρώπων, το Συνειδητό μέλλει να φτιάξει την εποπτεία του πάνω στον τάφο, πιθανώς, του ασυνειδήτου.

Ο άνθρωπος δεν έχει νόημα να παραμένει επί μακρόν μαριονέττα δυνάμεων που δεν κατανοεί ακόμα, χωρίς να αποκτήσει κάποια στιγμή πλήρη έλεγχο στο πεπρωμένο του.  Έχει νόημα, όμως, να κάνει για πρώτη φορά “μαριονέττα” τον κόσμο, στον βαθμό που αποφασίζει να ζήσει ο ίδιος ως άτομο, (όλη, δηλαδή, η ανθρωπότητα να ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΘΕΙ εις βάρος του συλλογικού ασυνειδήτου),

και όχι , φυσικά, να “επιζεί” (φαινομενικά και μόνον) μια “ιστορική” συνανθρώπινη μάζα γενικώς, χωρίς ουσιώδη ή δρώσα ατομικότητα, και σε ένα πεδίο ελεύθερης σκοποβολής του “πεπρωμένου”.

 

 

Advertisements