Skip navigation

 

 

 

 

Ακόμα και αν εκλαμβάναμε τον κόσμο και την  ζωή, sub specie aeternitatis, ως κάτι το “ανώφελον” ή “περιττόν” σε σχέση με την ουράνια αρτιότητα,

τουτέστιν, να τα εκλαμβάναμε ως ένα “πείραμα” επισφαλές, αμφίβολον, ένα πείραμα, την τέλεση του οποίου παρεχώρησαν οι θεοί στην εωσφορική συνείδηση και την κολοσσιαία Δύναμη κάθε Αυγής για μορφή και υποκείμενο δράσης,

ακόμα, λοιπόν, και αν βλέπαμε την ζωή  με αυτόν τον τρόπο, ως ένα πράγμα μάλλον “καταδικασμένο” να διαλυθεί από κάποια “pralaya”, αυτό εν τούτοις, δεν θα μας επέτρεπε να κλείσουμε τα μάτια μπροστά στο αναγκαίο του “περιττού”. Ή στην ομορφιά του.

Η Ζωή, προκύπτει ακριβώς από την αίσθηση του “περιττού”. Τα ουράνια, μπορεί να είναι “τέλεια” μεν, αλλά πιθανώς η απόλυτη ζωή που φημολογείται πως υπάρχει εκεί, να μην διαφέρει από ένα είδος θανατηφόρου ισοπέδωσης.  Η Ζωή χρειάζεται “εγώ”, “αυτοσυνείδηση” για να υπάρξει.

 

eagles-fly_phixr

 

Ο Προμηθεύς στον Καύκασο, έπεσε θύμα μιας θεϊκής παγίδας στην ουσία. Ο Δίας, κατά μίαν έννοια, ήταν πολύ κοντά στο να τελειώνει με το ανθρώπινο είδος συνολικά. Πιθανώς, σε μια διαδικασία μεγάλης διάλυσης (ινδική pralaya, τουτέστιν, διάλυση, συγχώνευση, απορρόφηση). Ο Τιτάνας αντιστάθηκε. Παραήταν εγωιστής (με την καλλίστη έννοια του όρου) για να αφήσει έναν θεό να …αποφασίζει γι’ αυτόν.

Ο εγωισμός του, ακριβώς, τον κατέστησε τον μεγαλύτερο ανθρωπιστή ευεργέτη που θα μπορούσε να φανταστεί ποτέ το ανθρώπινο είδος. Ένα από τα (όχι και τόσον) παράδοξα, άλλωστε, της μυθολογικής ψυχολογίας.

“Δὲ δὴ νόμοις Ζεὺς ἀθέτως κρατύνει. Τὰ πρὶν δὲ πελώρια νῦν ἀιστοῖ.(“Προμηθεύς Δεσμώτης, 150-151).

 

europe_tower_phixr

 

Η μάχη ήταν άνιση, η σύγκρουση σκληρή, -βοηθούντος βεβαίως και του Ηρακλέους, που χωρίς αυτόν ο Προμηθέας θα την είχε μάλλον “άσχημα”-,  όμως, δεν είναι τυχαίο που η μυθολογική ιστορία δικαίωσε τελικώς τον Προμηθέα και όχι τον Δία, ο οποίος, περιχαρής και ανεξέλεγκτος, μόλις είχε αρπάξει την εξουσία από τον Κρόνο. Ο ίδιος αποδείχτηκε, τελικώς, όπως συχνότατα άλλωστε συμβαίνει και στην ανθρώπινη Ιστορία, χειρότερος, κατά πολύ χειρότερος, του προηγουμένου,  θεϊκού αncien régime.

Στο τέλος, δεν μένει φυσικά παρά η αναγκαιότητα και προ-όραση ενός άλλου θεού που θα πάρει την θέση του Δία.

Επειδή, είναι αλήθεια, πως ακόμα και  οι θεοί φαντάζουν κάποτε πιο περιττοί σε σχέση με το οντολογικώς “περιττόν” της ίδιας της Ζωής.

Υπάρχει περιττό και περιττό, λοιπόν. Υπάρχει το περιττό στην ζωή, αλλά και το περιττό της ζωής ως τέτοια! Όμως το δεύτερο περιττό, σημειώστε, μπορεί να είναι πολύ πιο ζητούμενο απο κάθε μακάρια και τρισευτυχισμένη αρτιότητα χωρίς ζωή! 

Όπου δεν υπάρχει θάνατος, είναι αμφίβολον αν υπάρχει ζωή.

 

article-2338928-1A3F8A95000005DC-524_634x503

 

Μπορούμε κάλλιστα, λοιπόν, να θελήσουμε να τελειώνουμε με το “περιττόν” της ζωής, να  ξηλώσουμε τον πολιτισμό και να καταληφθούμε από τυφλές, εγκληματικές δυνάμεις του Χάους, μην επιθυμώντας τίποτε περισσότερον από το να “γίνουν στάχτη όλα” !  Οι δικαιολογίες που μπορεί να επιστρατευθούν σε αυτήν την περίπτωση από αφελείς, ανεύθυνους και όσους δεν φημίζονται ιδιαίτερα για την ευφυία τους (κυρίως δεν φημίζονται για την δύναμη του”συνειδητού” μέρους της ύπαρξής τους σε σχέση με το υποσυνείδητό τους, στα χέρια του οποίου παραδίδονται ως έρμαια, και πάντα είναι πολυπληθείς αυτές οι περιπτώσεις), μπορεί να είναι διάφορες και πολλές.

Μπορούμε, λοιπόν, να αρχίσουμε να ξηλώνουμε τα πατώματα, αλλά μην περιμένει κάποιος να δει τίποτε το καλό εκεί μέσα. Επιθυμεί κανείς να ξηλώσει τα “εξωτερικά” πατώματα, όταν ο ίδιος ποτέ δεν ένιωσε την ανάγκη ή δεν πήρε το ρίσκο να βυθιστεί μέσα στα κατάμαυρα εσωτερικά νερά του δικού του ασυνειδήτου.

Τα “εξωτερικά” πατώματα είναι αλλιώς, όμως, όταν βγουν.

Μονάχα ο Θάνατος παραμονεύει και περιμένει εκεί, κανένας άλλος.

Μονάχα ο Θάνατος, πάντα, ελπίζει στην αυθορμησία της ανθρώπινης βλακείας και την ελλειματική ή ασύστατη έκφραση.

Μονάχα ο θάνατος τελικά, έχει την ικανότητα να πιάνει κορόιδα τους πλέον αβασάνιστους της ύπαρξης. Ο καθένας σήμερα μιλάει για έννοιες και βιώματα που δεν τα έχει νιώσει ούτε από εκατό χιλιόμετρα μακριά. Όλα ανέξοδα, όλα απόπειρες τραυλού εντυπωσιασμού, ειδικά για την χαμένη γενιά του facebook που, αξίζει να σημειωθεί και αυτό,  ολοένα φθίνει προς την ανυπαρξία.

 

20476470

 

Πάντοτε υποτιμήθηκε ο ρόλος του Ασυνειδήτου στην Ιστορία, και κυρίως, πάντοτε οι περισσότεροι ενασχολούμενοι έμεναν με κλειστά τα μάτια όσον αφορά τις “σκοτεινές” δυνάμεις που εισβάλλουν στο ανθρώπινο συλλογικό ασυνείδητο και επιχειρούν να τα κάνουν όλα “μαντάρα”.  Η Αναλυτική Ψυχολογία, επεχείρησε κάποιες πρώτες, και σίγουρα πρώιμες, προσεγγίσεις επ’ αυτού στο απώτερο παρελθόν, αλλά οι περισσότεροι εκ των υπολοίπων παραήταν απησχολημένοι με τις …πολιτικολογίες, για να δώσουν την ευκαιρία στους εαυτούς τους, να σκεφθούν πιο διεξοδικά και βαθύτερα.

Μαντάρα- Μαντάλα.

Αν αλλάξετε το “ρ” με “λ”, έχετε αμέσως τον βουδδιστικό όρο “μαντάλα” (σανσκριτική λέξη), που δηλώνει μια παράσταση του κόσμου φτιαγμένη από ποικιλοτρόπως χρωματισμένους κόκκους άμμου, και την οποία, είθισται να κατασκευάζουν πολλοί βουδδιστές μοναχοί.

Τι κάνουμε λοιπόν; πάμε και φυσάμε την “άμμο” στην μαντάλα του κόσμου και την σκορπάμε;

 

tu39_phixr

 

Μα, ασφαλώς, αυτό, θα είναι θάνατος. Μπορεί η ζωή, ο πολιτισμός, η θέληση για κίνηση προς τα μπροστά, τελικώς να μην συνιστούν μαζί τίποτε περισσότερον από “άμμο”.

Όμως αυτή η τόσον φευγαλέα και επισφαλής “άμμος” μας επιτρέπει να ζούμε, αυτή η άμμος έχει σημασία περισσότερον από κάθε τι πιο “στέρεο”.

Ανήκει στον άνθρωπο, μέσω αυτής ζει, μέσω αυτής στο κάτω κάτω δεν θα είναι ανάγκη κάποτε να βρίσκεται έγκλειστος σε μια “κλεψύδρα”, στο βαθμό που εννοιολογικώς η άμμος δεν συναρτάται κατ’ ανάγκην με αυτόν τον θρυλικό πλέον “μετρητή” του Χρόνου.

 

1

 

Ο οποίος μετρητής, κάποτε και παραστατικώς δίνει την εντύπωση ενός “Χ”, σημείον, πιθανώς, διαγραφής ολόκληρου του κόσμου, κάποια στιγμή.

Όμως οι άνθρωποι θα βρίσκονται κατ’ ελπίδα μακριά. Σε Νέα Γη και στην άμμο μιας Νέας Ακτής, εκεί που ο χρόνος μπορεί να αποκτήσει μιαν άλλη διάσταση βιώματος, ακόμα και όταν ο ίδιος δεν θα “υπάρχει” πλέον.

 

 

 

 

Advertisements