Skip navigation

 

 

 

DARK MUSEUM

 

Wallpapers for Desktop with opera, speaker, background

 

Στην Γαιόπολη τα μουσεία ήταν σπάνια,
Για την ακρίβεια σε όλην την επιφάνεια

της Γαίας

υπήρχε μόνον ένα,

Επρόκειτο για ένα σχετικά μικρό κτίριο
Kτισμένο σε μορφή αναποδογυρισμένης

πυραμίδας·

Οι επισκέπτες που ταξίδευαν παντού στη
Γη, σπάνια προτιμούσαν να περνάνε από

εκεί,

Συνήθως δεν έβλεπες κανέναν στον ένα
Και μοναδικό διάδρομο του μουσείου· το

Πολύ, να εμφανιζόταν κατά το δειλινό την
Ώρα που άνοιγε, ένας ή δύο και ακόμα πιο

Σπάνια μια παρέα από περισσότερα άτομα,
Ή κάποιο εκκεντρικό ζευγάρι που ήθελε να

Κάνει έρωτα ανάμεσα στα εκθέματα· τα οποία
Εκθέματα, αξίζει να σημειωθεί, ήταν εξαιρετικά

ολίγα,

Επρόκειτο για μερικούς χαρταετούς οι οποίοι
Και αιωρούντο ως την οροφή, ενώ καθείς από

αυτούς είχε ένα όνομα γραμμένο πάνω του·

Ολίγα και τα ονόματα, όπως για παράδειγμα,
Αριστοτέλης, Αβικέννας, Γκαίτε, Μπρούκνερ,

Λε Κορμπυζιέ, Μίκυ Μάους και λοιποί·

Οι επισκέπτες κοιτούσαν τότε σε μιαν οθόνη
Κάποια στοιχεία αναφορικά με τα έργα που

συνδέονταν με αυτά τα ονόματα,

και διεπίστωναν συνήθως:

Μας προξενεί εντύπωση που κατά κάποιο
Σκληρό τρόπο όλοι αυτοί παλεύανε για να

Ανέλθουν και να κατακτήσουν ύψος μέσα
Σε μια βαρεία ομίχλη που ‘πνιγε τα πάντα

Και τους πάντες, με αποτέλεσμα να είναι
Όλοι τόσον τυφλοί ώστε θα ‘ταν αδύνατον

να αποφύγουνε την σύγκρουση

μές στην ομίχλη μεταξύ τους,

-έλεγαν και έκλειναν την οθόνη-, μας προξενεί
Ομολογουμένως περισσότερη εντύπωση ακόμα

που

Ό,τι σκεπτόνταν, ακόμα και αν ήτανε λάθος,
Γινόταν αντικείμενο θρησκευτικής λατρείας,

Η ανθρωπότητα κατ’ εκείνους τους μακρινούς
Ζωώδεις καιρούς επίστευε τυφλά όχι αυτό που

άκουγε αλλ’ εκείνον που μιλούσε,

Στην πραγματικότητα όλοι αυτοί δημιούργησαν
Πιθανώς περισσότερους βλάκες απ’ όσους όντως

ωφέλησαν στο

Μυαλό και την ψυχή,

δεν χωρά σύγκριση επ’ αυτού,

Και για πράγματα που σήμερα λίγο πολύ μας
Φαίνονται αυτονόητα,  λες και γεννηθήκαμε

μαζί τους,

Μα κι αν ακόμα δεν είχαμε γεννηθεί μ’ αυτά
Ίσως δεν θα ‘ταν τόσον πια μεγάλη υπόθεση

Ν’ αφαιρέσουμε τον φόβο από κάθε βλακωδώς
Προ-επιλεγμένη δυνατότητα, ώστε τελικώς να

Τηνε συμπροσαρτήσουμε σε άλλην και σε άλλην
Αθροιστικώς σ’ ακολουθία εορτής παρακειμένων

φώτων

επί της Γαίας

σε χρόνο,

Ασφαλώς, μέλλοντα-υπερσυντέλικο ταυτοστιγμεί,
Δίχως να ‘χουμε υποχρέωση να προπληρώσουμε γι’

αυτό

κάποια πανάκριβη μπανάλ συντέλεια

σε τυχόντα εμπορευόμενο θεό,

Μη δυνατότητα, καλώς πια το γνωρίζουμε, δεν
Δύναται να υπάρξει, ο ίδιος ο κόσμος μόνον και

μόνον

Επειδή θα υπήρχε, ή τουλάχιστον, θα φαινόταν
Και εμείς θα τον βλέπαμε, θα μας προ-ιδέαζε για

αυτό,

Στο κάτω κάτω

Δεν υπάρχουν καν άπειρο και πεπερασμένο, οι
Λέξεις αυτές δεν είναι παρά θέμα φωτοσκίασης,

συμπλήρωσαν καταλήγοντας κι έπεσε το

Βλέμμα τους τότε στην προ-ανθρώπινη φώτο
Μιας χορεύτριας,  στον αθηναϊκό βράχο της

Ακροπόλεως,

Την κοίταξαν για λίγο σκεπτικά και τελικώς
Γύρισαν κι είπαν χαμογελαστά μεταξύ τους:

Αυτή η γυναίκα φαίνεται πως είχε να πει κάτι
Πιο επιτυχές από τους προηγούμενους,  είπανε

και παρατήρησαν προσεχτικότερα την φώτο:

Εξ όσων βλέπουμε εδώ, δεν χρειάστηκε καν
Να το σκεφτεί ή μάλλον να διστάσει για να

χυμήξει μ’ ένα άλμα

Τόσον ψηλά προς τα ουράνια, συμπέραναν
και άρχισαν να αποχωρούν από το μουσείο·

Έξω από την αναποδογυρισμένη πυραμίδα του
Μουσείου, το δειλινό της Γαίας έπεφτε ελαφρύ

Σαν πεπλώδης οπτασία, πλήρης από διαιθερικές
Φλόγες φωτιάς στο στερέωμα· η δε φυγόκεντρος

Λεωφόρος της Γαιοπόλεως ήτανε τόσον πλατειά
Όσον ένα μεγάλο λιβάδι, στο οποίο εξ άλλου δεν

θα μπορούσαν πάντοτε παρά να φύονται

εκ των προτέρων

μονάχα επιλογές και όχι ήδη τα αποτελέσματα·

 

 

48974424

 

 

(πρωτοαναρτήθηκε πρόσφατα στο THE RETURN blog, στην σειρά των ποιημάτων που έχουν να κάνουν με το concept της “Γαιοπόλεως”. Εδώ παρουσιάζεται σε  μιαν ανά τόπους πιο “ανεπτυγμένη” εκδοχή).

 

ΥΓ. θα επανέλθω σύντομα στην πρόζα και την δοκιμιακή γραφή σε αυτό το ιστολόγιο. Ένα μικρό “διάλειμμα” το είχα ορισμένως ανάγκη.

 

 

 

Advertisements