Skip navigation

 

 

 

tim-birkin-le-mans_2586767c

 

Τι θα μπορούσε να είναι ένα ποίημα;

ίσως τα φώτα θαλάμου στον σκοτεινό εγκέφαλό μας, εκεί όπου η συνείδηση παλεύει να πάρει τα ηνία από την βαθύτερη άβυσσο αιώνων και αιώνων,

ένα μαγικό σπίτι στην άκρη του δρόμου που δεν θυμάσαι να το είδες την προηγούμενη φορά σε αυτήν την θέση,

ή το χαμόγελο μιας όμορφης γυναίκας όταν σε κοιτάει από τον εξώστη του χρόνου ερημώνοντας ευτυχέστερα τον κόσμο,

κάποτε ένα λουλούδι στον κενό χώρο του απογεύματος που είσαι και δεν είσαι σίγουρος ότι το άκουσες για μια στιγμή να μιλάει σε ανθρώπινη γλώσσα,

μια γέφυρα χωρίς αρχή και τέλος που -κατά συνέπεια- δεν ενώνει δύο μέρη αλλά μόνο τον εαυτό της,

θα μπορούσε ασφαλώς να είναι και ένα στιχικό σώμα γραφής, εκεί που ο ποιητής αν είναι βαθειά συνειδητός νοιώθει τις συστοιχίες (και όχι απλά στίχους) των λέξεων να πάλλουν με ένα είδος στατικού ηλεκτρισμού στα χέρια του,

πιθανότατα, ακόμα, κάτι σαν την αγωνία ενός υποκειμενικού ιδεαλιστή φιλοσόφου της baroque περιόδου, ο οποίος μην αίροντας έτσι κι αλλιώς τον κόσμο  αφήνει παρ’ όλ’ αυτά τα ίχνη μιας μεγάλης φυγής από το κατεστημένο της εμπειριοκρατίας, 

fuga σαν και αυτές του Buxtehude όταν πυροδοτούσε ηχητικώς τους ναούς λες και ήταν ο τρομοκράτης του παραδείσου, χωρίς ωστόσο οι συγκεντρωμένοι να αντιλαμβάνονται κατ’ ανάγκην εύκολα μια σπίθα,

και σίγουρα,

ένα ποίημα απλώνεται εννοιολογικώς όπως η μεγάλη ευθεία Mulsanne στο Circuit de la Sarthe κατά τον 24ωρο αγώνα του Le Mans, εκεί όπου τα (σημερινά) LM prototypes λίγο θέλουν για να … απογειωθούν, και χρειάστηκε γι’ αυτό κατεπειγόντως κάποτε  η κατασκευή δύο chicanes για να μην κινδυνεύουν να καταλήξουν τα αυτοκίνητα …ιπτάμενα σε κάποιο παρακείμενο δένδρο (συνέβη μια χρονιά! -ευτυχώς χωρίς θύμα)

είναι, τέλος πάντων, ένα ποίημα,

μπορείς να το χρησιμοποιήσεις ως neon λαμπτήρα, ως ντιβάνι για συνουσία, ως μια βαθύτερη νύχτα ευτυχώς χωρίς άστρα, ως υδρογειοφόρο άσφαλτο της επιθυμίας, ως πρωτότυπο συλλογισμό που δικαιωματικώς  παρακάμπτει την φιλοσοφία, ως άπαυστο πυρ στο νερό, ως πάγο που πετάει σπίθες και, ασφαλώς, ως πολλά ακόμη.

Ένα ποίημα.

Ευτυχώς δεν ήλθε για να σώσει τον κόσμο, -δεν θα ενδιαφερόταν για κάτι τόσον ανόητο-,

αλλά για να τον προσπεράσει,

μην αφήνοντάς τον ωστόσο στιγμή από το βλέμμα του.

 

(παλαιότερο κείμενο που αναρτάται εκ νέου)

 

 

 

Advertisements