Skip navigation

 

 

 

machines_1960_08012

 

Το διαδίκτυο, γενικώς μιλώντας, συνιστά εκτός των άλλων και ένα πεδίο θετικώς διανοιγομένων δυνατοτήτων, δεν είναι εξ ορισμού ή per se  αρρωστημένο πράγμα·  οι άνθρωποι, ως συνήθως, είναι ή έχουν την τάση να γίνονται αρρωστημένοι.

Ιδιαίτερα, όταν συνηθίζουν να ασχολούνται με  τα πάντα “in real time”, ως εάν, δηλαδή, κάθε ανάρτηση που τυγχάνει να διαβάσουν εδώ κι εκεί συνιστούσε, επιπροσθέτως και κατ’ ανάγκην, μιαν έμμεση πλην συγχρονική αντανάκλαση της εκάστοτε παροντικής ψυχικής κατάστασης ή διάθεσης ενός γράφοντος. Με άλλα λόγια, και για να το πούμε με κάπως όχι κομψό πλην απολύτως ρεαλιστικής διάγνωσης τρόπο, δεν έχουμε σε αυτή την περίπτωση κάτι παραπάνω από  γνωστές φαιδρότητες και ψυχοπαθολογίες απελπισμένων (για χίλιους δυο πιθανούς λόγους) ατόμων με επιλεκτικώς ή αναγκαστικώς περιορισμένες δυνατότητες ζωής, όταν προσπαθούν να προσαρμοστούν σε μια “κατ’ ελπίδα” πραγματικότητα, δική τους και των άλλων.

 

c4a21d6844d5e4be01a8d7d80e3076a1

 

Πρέπει να θεωρείται εξ άλλου βέβαιον πως θα περάσουν πολλά χρόνια, ίσως και δεκαετίες, για να απεγκλωβιστεί το ελληνικό διαδίκτυο από την  γελοιότητα των χρηστών του. Και σε κάθε περίπτωση, κάτι τέτοιο πρέπει να αναμένεται ευλόγως,  όταν καταστεί δυνατόν να διαμεριστεί πλήρως η ανθρώπινη διακοινωνικότητα από την σημαντική χρηστική πλευρά του διαδικτύου και οι όποιες ψυχαναγκαστικές “συγχρονικότητες” ή “εκτιμήσεις” αυτών, καταλήξουν, κατ’ ευχήν στα γραφεία των ψυχιάτρων. Επειδή, κατά τα άλλα, και  από καθαρά αξιολογική σκοπιά, τα πλείστα όσα γραφόμενα που διαπνέονται από τέτοιες “νοοτροπίες”,  νομοτελειακά δεν θα μπορούσαν να καταλήγουν αλλού εκτός από τον “κάδο ανακύκλωσης”  σε μακροπρόθεσμη, ασφαλώς, βάση.

 

early-internet

 

Θέλω να πω, συνοπτικότερα, πως όταν ως ανθρώπινο είδος, ή μάλλον, ως κάτοικοι αυτής της χώρας (επειδή σε άλλες χώρες δεν παρουσιάζεται ο ίδιος βαθμός ηλεκτρονικής νοσηρότητας) κατορθώσουμε να ορίσουμε αυτή την ρημάδα την διακοινωνικότητα ως κάτι που μπορεί να αφορά μονάχα την ΕΞΩ ζωή, τότε ακόμα και το ελληνικό διαδίκτυο θα λάμψει σε άλλην, σαφώς πιο “ανθρώπινη” και ψυχολογικά ισορροπημένη, προοπτική.

Τώρα, το ελληνικό διαδίκτυο, ανά ιστότοπους και περιοχές “κοινωνικών μέσων”, είναι ένα μικρό, ψυχοπαθολογικό, κακό χωριό, μέσα σε παρερμηνείες, κακοήθειες, κλινικές εξάρσεις, και ονλάιν εγκεφαλικά επεισόδια χωρίς κατ’ ανάγκην διαθέσιμο, υπαρκτό εγκέφαλο.

Τότε, σε μια σαφώς πιο ώριμη κατάσταση, μπορεί από χωριό να μην γίνει πόλη (τι εννοιολογικό νόημα θα είχε εξ άλλου για το διαδίκτυο μια τέτοια κλιμάκωση;), αλλά, σίγουρα, μια ερημιά που θα άξιζε να την μετέρχεται κανείς ονλάιν για χίλιους δυο λόγους ενδιαφέροντος και δημιουργικότητας.

 

 

Έρημος, εξ άλλου, και γενικώτερα, σημαίνει Ζωή (επιφυλάσσομαι να γράψω κάποια στιγμή ένα δοκίμιο για μιαν αρχετυπική-ανθρωπολογική-ποιητική έννοια της “ερήμου”, η οποία δεν πρέπει, φυσικά, να συγχέεται με την ανθρώπινη μοναχικότητα).

Υπάρχει, λοιπόν,  η “ερημιά” του έρωτα,  η πλέον πρέπουσα και αναγκαία γι’ αυτόν ώστε να μπορεί να υπάρχει,  και η ερημιά του facebook.

Δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κάποιος, το τι θα έπρεπε να προτιμάται.

Αν και με την τόσην τρέλλα και απελπισία που κυκλοφορούν, δεν θα πρέπει να θεωρείται απίθανη η επιλογή της δεύτερης προαναφερθείσης ερημιάς, και μάλιστα …ενθουσιωδώς (λάικ).

 

 

 

 

Advertisements