Skip navigation

 

 

ballerina1920

 

Η Ζωή είναι ένα αυτοκινούμενο πέπλο με την μορφή μιας χορεύτριας που έχει σταλεί από μακριά, πολύ μακριά, για να υπνωτίζει και να μαγεύει τα πλήθη υποτάσσοντάς τα και συσσωματώνοντάς τα στις χορευτικές πτυχές του.

Κάτι σαν μια αυτόματη σπαστική κούκλα που κινείται ωστόσο με άφθαστη χάρη και ακρίβεια γύρω από τους ανθρώπους, οι οποίοι, συνήθως, αδυνατούν να πάρουν έστω για λίγο το βλέμμα τους από πάνω της, με αποτέλεσμα να προσδένονται σε ένα “πεπρωμένο” χωρίς καν να καταλάβουν πώς και πότε επισυνέβη κάτι τέτοιο .

Ολόκληρος ο κόσμος δεν είναι παρά το πανόραμα αμέτρητων ανθρώπων που χορεύουν σαν μαριονέττες γύρω από την Ζωή, ενόσω η ίδια χορεύει ασταμάτητα γύρω από αυτούς.

Εκείνος όμως που θέλει πραγματικά να ζήσει, θα πρέπει συχνά και ανά διαστήματα να αποτραβά το βλέμμα του από τον χορό, ώστε να μην “μαγεύεται” και να μπορεί να “χορεύει” πλέον όχι ο ίδιος αλλά το μυαλό του. Με ακρίβεια, τουλάχιστον, ίση με εκείνη των κινήσεων της Ζωής.

 

images (2)

 

Στην πραγματικότητα Ζωή και Άνθρωπος είναι “αντίπαλοι”,  καθώς ασταμάτητα προσπαθεί ο ένας να λεηλατήσει τον άλλον, όμως σε αυτήν την μάχη ο δεύτερος υποτάσσεται πολύ εύκολα από “ψιχία” που του πετάει η πρώτη για να τον αλυσοδέσει σε μια ακολουθία αιτιών-αιτιατών, από την οποία, και μετά από την παρέλευση κάποιου χρόνου, δύσκολα βγαίνει ή δραπετεύει κανείς.

Γιατί η Ζωή επιτρέπει στους ανθρώπους να ζήσουν από αυτήν, όσον και όπως θέλει η ίδια, καθώς ενδιαφέρεται μόνο να τους χρησιμοποιήσει για τους σκοπούς της και όχι όσον και όπως θέλουν αυτοί. Αυτό το πράγμα, φυσικά, δεν πρέπει να μένει αναπάντητο ή να γίνεται αποδεκτό, ασχέτως αν και τα δύο συμβαίνουν από την “μαγεμένη” πλειοψηφία.

 

uss-akron-blimp-manhattan

 

Κατά συνέπεια, ο κόσμος αυτός δεν θα μπορούσε παρά να ανήκει στους Ευγενείς Υβριστές (όπου “Ύβρις” στην ηρωική και πιο “δικαιωμένη” εκδοχή της αρχαιοελληνικής έννοιάς της, και δεν έχει σχέση, φυσικά, με οποιαδήποτε “χύμα”  λεκτική έκφραση εξώθυμης ανοησίας), εκείνους που δεν καταδέχονται καμμία θεότητα και μοίρα να τους καθορίζει, που δεν δέχονται ακόμα κανένα περιορισμό “σκοπιμότητας” (μεταφυσικό, ιστορικό, πολιτικό ή άλλον) να τους ορίσει το ποσόν και το ποιόν της ζωής που θα έχουν.

Amor Fati θα πούνε αργότερα οι Ρωμαίοι, κάτι που από μόνο του θα ήταν ικανό να προκαλέσει γέλια στον Ηρακλή καθώς καθυποτάσσει τον Λέοντα του Πεπρωμένου στο δάσος της Νεμέας – λάφυρον μέγα. Φορώντας την λεοντή του ζώου που κατέβαλε, μπορεί να ορίζει πλέον ο ίδιος το πεπρωμένο του.

Για την Μυθολογία των Ελλήνων, λοιπόν, υπάρχει μόνον Bellum Fati .

 

hraklis-kerveros-2_phixr1

 

Αν ο Οδυσσεύς, ο Ηρακλής, ο Βελλεροφόντης, ο Περσεύς, ο Προμηθεύς και άλλοι, υπήρχε περίπτωση να είναι “ευλαβείς” και όχι ατομιστές έως εσχάτων, τότε η Μυθολογία των Ελλήνων θα ήταν μια νερόβραστη λαογραφία και όχι το Πνεύμα του Κόσμου.

Επειδή  είναι το Άτομο, το Εγώ, που κάνει νόστιμο τον κόσμο. Ποτέ τα πλήθη, ποτέ το “εμείς”.

Επειδή είναι επίσης αλήθεια πως σε αυτόν τον κόσμο είτε θα κυκλοφορείς “υπνωτισμένος”και “μαγεμένος” διεκδικώντας ψίχουλα (ακόμα και αν αυτά τα ψίχουλα σου φαντάζουν κάτι σημαντικό ή κάτι “πολύ”), είτε με καθαρό το μυαλό, θα διεκδικείς την πραγματική, δική σου ζωή που δεν καθορίζεται από καμμία “μέση” μοίρα.

Το πρώτο είναι απλά βαρετό και κατά κανόνα έχει μια τετριμμένη κατάληξη.

Για το δεύτερο, ωστόσο, οφείλει να μας σώζει την μαρτυρία η ποίηση των ποιητών του κόσμου, όταν, βέβαια, νιώθουν την ανάγκη  να βγαίνουν “έξω” από όποιονδήποτε βαρετό λογοτεχνικό ρόλο και να αναλαμβάνουν οι ίδιοι την ευθύνη του πεπρωμένου τους, αφήνοντας την ποίηση, αν όχι στην ησυχία της, τουλάχιστον μέσα στον πρέποντα και φυσικό γι’ αυτήν “ιχνηλατικό” δυναμισμό της.

 

 

 

 

Advertisements