Skip navigation

 

 

 

raymond_fig_21-ome-12-sea

 

Δεν υπάρχουν σκοποί πιο “άμεσοι” από εκείνους της τεχνολογίας, και εν ταυτώ, δεν υπάρχει μεγαλύτερη “εμμεσότητα” που να επιφέρεται στον κόσμο, εξ αιτίας ακριβώς αυτών των “αμέσων” σκοπών!

Αυτή, άλλωστε, είναι ίσως και η πιο γοητευτική αντίφαση που διαπνέει την τεχνολογία, και ως γνωστόν, πράγμα που δεν ενέχει αντίφαση στερείται ζωής, ή το λιγότερο, ενδιαφέροντος.

(όπου, αντίφαση, σημαίνει, και εξηγείται εδώ ξανά, για τους δύσμοιρους των εννοιολογιών και των κρισίμων σημασιών: ό,τι καταφέρνει να ενοποιήσει τα αντίθετα, και όχι να τα κρατάει χωριστά, όπως στην απλή αντίθεση, – η ζωή, εξ άλλου, είναι αντίφαση από μόνη της!).

Για παράδειγμα: ένα υπερανεπτυγμένο κινητό τηλέφωνο  καθιστά, ασφαλώς, πολύ πιο “άμεσες” τις επικοινωνίες στο βαθμό που μια απλή κλήση κατορθώνει και καταργεί πολύπλοκες, αλλιώς, διαμεσολαβήσεις, όμως η τεχνο-“γέφυρα” προς αυτόν τον σκοπό, παρουσιάζει έναν απίστευτο βαθμό “εμμεσότητας” και απομάκρυνσης από το δεδομένο πλαίσιο χρηστικότητας των πραγμάτων κάθε φορά. Τόσον, ώστε, τελικά, να χρειάζεται να μεταμορφωθεί ολόκληρος ο κόσμος σε μιαν απέραντη “γέφυρα”, προκειμένου να φτάσει από το σημείο Α πάλι στο σημείο Α !

 

 

Μέσω της τεχνολογίας γινόμαστε λοιπόν όσον το δυνατόν πιο “έμμεσοι”, ώστε να μπορέσουμε να φτάσουμε σε μια προσδοκίμως μεγαλύτερη αμεσότητα ζωής , ενοποιώντας σε μια τρομαχτικά παράδοξη αντίφαση αυτό το προσδόκιμο της απόλυτης αμεσότητας (κατάργηση πολυπλόκων ή περιττών διαμεσολαβήσεων) με το άφευκτο, σκανδαλιστικό συνεπακόλουθο μιας απόλυτης εμμεσότητας να συνοδεύει αυτή την αμεσότητα.

Κάτι τέτοιο, τηρουμένων των αναλογιών, δεν διαφέρει και πολύ από μία όψη του ιδίου του αινίγματος του κόσμου-  το έκκεντρον εκ του άξονος του κόσμου προς τα πού;

Είναι, κυρίως, που βρίσκουμε ένα  ακόμα, συμπαράπλευρο “αίνιγμα” στην τεχνολογία, ισχυρότερο από εκείνα που λύει η ίδια, επειδή  στην πραγματικότητα κάθε τεχνολογική εξέλιξη βαθύνει κατά μίαν έννοια την άγνοιά μας , και δεν την απαλύνει μόνον. Μας επιτρέπει σίγουρα μια ανετότερη και πιο εκλεπτυσμένη αίσθηση της “εμμεσότητας”, ωστόσο μας παρουσιάζει αυτήν την “εμμεσότητα” ως εννοιολογικό γόρδιο αίνιγμα, που σίγουρα δεν λύεται δια της σπάθης, αλλά δια του νοός και της σχοινοβατικής ισορροπίας αυτού ανάμεσα σε λαμπρές αντιφάσεις ζωής.

 

img0_phixr

 

Είναι λοιπόν η τεχνολογία, πέρα από “απομάκρυνση”, εν ταυτώ “άπειρη εγγύτητα” προς τον μεγάλο Κρατήρα των Μυστικών απ’ όπου και η επιστήμη δανείζεται την ορολογία της, χωρίς να έχει την υποχρέωση γι’ αυτό να τον αντιλαμβάνεται άμεσα και να χρωστάει κατ’ ανάγκην έναν γυρισμό σε αυτόν.

Δεν είναι σίγουρο, σε αυτές τις περιπτώσεις ότι κάποιος θα γίνει στήλη άλατος αν κοιτάξει προς τα πίσω (δεν είναι απίθανον, πάντως). Δεν αποκλείεται, όμως, να γίνει ποιητής, άλας της γης.

 

 

 

 

Advertisements