Skip navigation

 

 

84f518f413ce9fc28dda9d6018e9d723

 

η φωνή του έρωτα

 

Η φωνή της ακουγόταν κάποτε ως μια ενδόθυμη, επίμονη αναδιασάλευση κεντρομόλων αισθημάτων προς φωτεινότερες αιωρήσεις του πραγματικού, και άλλοτε ως ένας σωματικός λυγμός που εξωθείτο βαθέως από το κάθυγρο στήθος της προς το σκιώδες φάσμα ενός χρόνου καθημερινού,  αλλά λιωμένου τόσον, από το ποδοβολητό της καρδιάς σε στιγμές οριακές. Θα έλεγες, πως, είχε το σπάνιο χάρισμα να ομιλεί ευθέως προς τα προσδοκώντα ή διαφυγόντα όνειρα των ανθρώπων, πως τα ανέτεμνε επιμελώς και συνέλεγε το νέκταρ τους το οποίο και εναπέθετε ευλαβικά στην ίδια την ψυχή της. Εκεί και το κρατούσε ως φυλαχτό για  τις απότομες στροφές και τις ξανά ευθείες της ζωής. Εκεί και έκανε πάντα τις υπέροχες, γραπτές αυτή την φορά, προσευχές της προς την αγάπη.  ‘Εστρεφε ακόμα τις εξίσου υπέροχες μικροβαθείες ανάσες της ανάμεσα στις ομιλούμενες προτάσεις, τις έστρεφε προς μίαν ανείπωτη πρόταση, εκείνη που το είναι της ομολογούσε κάθε φορά ολόκληρη, και την άφηνε να αιωρείται στο δάπεδο, ως λικνιζόμενο κύμα του πόθου,

σ’ εκείνο το δάπεδο, το παλαιόθεν θρυλούμενο να φλέγεται ακόμα μέχρι σήμερα απαρχής μη χρόνου,

όταν οι θεοί αποφασίζουν κάποτε να διαγράψουν τα χρέη των ανθρώπων, και οι άνθρωποι ροβολάνε μισοαφυπνισμένοι-μισουπνωτισμένοι ακόμα, προς ένα νωρίτερα ελθόν Ιωβηλαίο της λυτής ψυχής στα κράσπεδα ενός ανακαινισμένου Νοός.

 

black-and-white-waves-close-up-view-circle

 

Οι δε ένρινοι ανατονισμοί της ομιλίας της, τόσον θερμοί, υγροί, τόσον θηλυκοί, όταν εμφανίζονταν σε τακτικό ρυθμό ανά μεσοπεριόδους, συνιστούσαν, εκτός των άλλων, και μια συνεχόμενη φωνητική αποστασιοποίηση και απομάκρυνση από την συσσωρευμένη φύρα και λέρα παρακμιακών καιρών. Γυναίκα που ήξερε, σε αντίθεση με την γενικευμένη συναισθηματική λοβοτομή μιας εποχής, να αγαπάει βαθειά, και γι’ αυτό, πέρα από όλα τα άλλα,  θα ήταν αδύνατον να μην την λατρέψεις. Γυναίκα, που ήξερες, πως ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να σε περιμένει στην γωνία για να την κοπανήσετε μαζί προς τις εξόδους του κόσμου, είτε στην ερημική ομορφιά της ελληνικής επαρχίας είτε  σε οποιαδήποτε άλλη χώρα στο εξωτερικό.

Ο έρωτας, ο πιο πραγματικός έρωτας, εκείνος που από την αρχή καταλαβαίνεις πως είναι αυτός και δεν θα μπορούσε να είναι άλλος, είναι μια φορά. Όπως η ζωή εξ άλλου.

Μία φορά συμβαίνουν αυτά, μα κυρίως, μια φορά, εκείνη την αναπάντεχη φορά, ακούς την φωνή που έκτοτε σε κάνει να βλέπεις τον κόσμο σαν μια παντέρημη, βωβή σκηνή στην οποία θα μπορούσε να αναφανεί ένα και μόνον πρόσωπο,

τρελλό, όμορφο κορίτσι μέσα στους αιώνες να βογγάει στο πρόσωπό σου “σ αγαπώ”, κι εσύ να την αγαπάς ολοένα πιο τρελλά, αφήνοντας τις πόρτες του Χρόνου στο βάθος να λυσσοκτυπούνε μόνες τους από τον αέρα.

 

 

 

 

Advertisements