Skip navigation

 

 

 

Το σύμπαν διψά για ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΣΗ, υποκείμενο, “εγώ”, συνείδηση, φως!

Αυτό θα πρέπει να το έχουμε υπ’ όψιν μας, όταν συμπεριστρεφόμαστε  εντός των στροβίλων της Ιστορίας και μιας ορισμένης εποχής της, και εξ αυτής της διεγνωσμένης και κατ’ελπίδα πλήρως συνειδητοποιημένης αρχής να βγάζουμε τα αναγκαία πορίσματα, ιδιαίτερα, μάλιστα, αν πρόκειται για εποχή διάλυσης και παρακμής όπως η σημερινή.

Βέβαια, δεν είναι το θέμα μας αυτήν την στιγμή να δούμε καλύτερα το “substratum” αυτού του κόσμου, είτε κρύβεται πίσω από την λέξη “θεός” (με όλο το ιδιαίτερο νόημά της) του Spinoza, είτε, ακόμα ευφυέστερα, πίσω από την λέξη  Brahman ( ब्रह्मन् ) της Ινδικής Φιλοσοφίας και σκέψης (Brahman, από την σανσκριτική ρίζα bṛih – ” εκτείνομαι”). Σημασία έχει, σε κάθε περίπτωση, πως μέσα από το “Ασυνείδητο” κάθε εποχής, εφορμούν δυνάμεις σκοτεινές και ανεπίγνωστες, δυνάμεις που είτε ωθούν σε περισσότερη ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΣΗ, είτε σε μεγαλύτερη διάλυση.

 

wingwalkers-11

 

Υπάρχουν μια φωτεινή και μια σκοτεινή αρχή στην Ιστορία, ένας ακόμα φωτεινότερος Ahura-Mazda που υπερασπίζεται την υλική κτίση (του) και ένας σκοτεινότερος Angra-Mainyus που φθονεί τον κόσμο και προσπαθεί να τον βλάψει όσον μπορεί. Αυτό φυσικά δεν συνεπάγεται καμμία αρχή “δυαδισμού”, όπως συχνά (και αδικαιολόγητα) έχει παρερμηνευθεί στην θρησκεία των αρχαίων Περσών. Ούτε όμως, θα μας επέτρεπε να διαγνώσουμε σε αυτήν τον ακόμα μεγαλύτερο εφιάλτη ενός “μονισμού”.

 

somnath-current_phixr

 

Σε μια πολύ παλαιά σχολή της Ινδικής Φιλοσοφίας, την  Advaita Vedānta, υπάρχει ο όρος advaita ( अद्वैत ) που σημαίνει κυριολεκτικά “όχι δύο”. Αυτό το λεπτό, συμπαντικά διπλωματικό “όχι δύο”, αποφεύγει τόσον την μονιστική δικτατορία, όσον και τον απόλυτο διχασμό του όντος, και  είναι ίσως μια από τις ευγενέστερες και οξυδερκέστερες συλλήψεις της ανθρωπότητας σε επίπεδο αφηρημένης σκέψης συνολικά.

Αυτό το “όχι δύο”,  το οποίο φαίνεται να διαφεύγει την τελευταία στιγμή από την αρχέγονη χαοτική ενότητα της μη διαφοροποίησης, είναι το ελεύθερο πεδίο δράσης της ανθρωπότητας, που μονάχα με τους καλύτερους διαφωτιστικούς όρους μπορεί να υφίσταται.

 

 

Ο,τιδήποτε δεν προάγει την ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΣΗ, και την συνεχή διαφοροποίηση των όντων, αλλά τα καλεί σε μια “συγχώνευση” και διάλυσή τους σε ένα πρωτόγονο, μη διαφοροποιημένο εντός του, “ένα”, δεν μπορεί παρά να τελείται μέσα από τους δρόμους της ιστορικής παρακμής και του εγκλήματος.

Δεν είναι ο κόσμος συνολικώς, και ειδικώτερα, ανθρωπολογικώς, μια περιττή “πολυτέλεια” που  κάποτε θα πρέπει να την “απλοποιήσουμε” στο φερόμενο ως απολύτως “αναγκαίο”, – κάτι σαν ένα πολποτικό πιάτο ρύζι δηλαδή- προκειμένου να “μην πεθάνουμε” μέσα από τους ιστορικούς σπασμούς και τις βίαιες ανακατατάξεις των εποχών.

 

 

Δεν έχει νόημα για να αποφύγεις τον θάνατο, να πεθάνεις μια και καλή! Υπαναχωρώντας σε μιαν τυφλή ισοπέδωση κάθε αξίας, και στις φθηνές, λαϊκιστικές προτροπές της παρακμής

Αντιθέτως, έχει νόημα, να προχωράς μπροστά, με κάθε κόστος, με κάθε τίμημα.

Έχει νόημα να ξεπεράσουμε την Ιστορία, αφού όμως πρώτα την διαβούμε μέχρι το τελευταίο σημείο της, και όχι να την διαλύσουμε κακήν κακώς σε έναν άναρχο φόβο προς την ετερότητα, την ανισομέρεια και εν τέλει την ίδια την ζωή.

 

 

 

Advertisements