Skip navigation

 

 

 

 

Συμπαθούμε πάντα εκείνες τις ζηλόφθονες ποιητικές μετριότητες που κάποτε, -και νομοτελειακά-, δεν καταλήγουν παρά να περιφέρονται εδώ κι εκεί, περιφέροντας εν ταυτώ την πικρία τους για τον κακό και άσπλαγχνο λογοτεχνικό κόσμο που δεν έστεψε με δάφνες την μάλλον βαρετή ή ανούσια πεζολογία τους.

Θέλει, πράγματι, πολύ μυαλό, για να νομίζεις ότι ρίχνεις δηλητήριο προς κάποιους ανθρώπους (δεν είναι ένας ούτε δύο), περιγράφοντας εν είδει αποστροφής  (παραμορφώνοντας λόγω βλακείας και ποιητικής αμάθειας) κάποιες γενικώτερες και έγκυρες πλέον συνισταμένες της ποίησης των δυο τελευταίων αιώνων, ανεξάρτητα φυσικά από τον προσωπικό δρόμο, στυλ και θεματολογία που επέλεξε κατ’ αυτήν την χρονική διάρκεια κάθε σημαντικός ποιητής, σύμφωνα, φυσικά, με την ατομικότητα και ιδιοσυστασία του.

Λες και η γκαιμπελικού είδους “περιγραφή” συνιστά και “κατάδειξη”,  σε μια “συνταγή” εκ της κουτοπονηριάς της οποίας, μπορεί να σκαρφιστεί κανείς τουλάχιστον 500 κείμενα να βάλλουν κατά ποικίλων κατευθύνσεων, ακόμα και αντιθέτων μεταξύ τους!

Θέλει πραγματικά …σπουδαίο άι κιού, για να βάλλεις  εναντίον ελαχίστων ή μερικών ανθρώπων, και να τα κάνεις γυαλιά καρφιά σε ολόκληρο το σύμπαν σαν κωμικοδραματικός πατατάς, αφήνοντας όμως τους πρώτους …άθικτους. Δεν είναι θέμα αστοχίας, είναι πρωτίστως θέμα “πρόθεσης” και “φθόνου” (κακά τα ψέμματα).

Φυσικά, δεν είναι οι μόνες περιπτώσεις.

Κάποιοι πάντοτε, θα βγαίνουν από τα ρούχα τους από κλινική αμάθεια και κλινικό μίσος, εφ’ όσον δεν μπορούν να βγουν …αλλιώς.

Το μόνο που θα μπορούσε να συστήσει κανείς σε υπερπικραμένους αυθαιρεσιολόγους αλλά και cyber- crap του είδους που παριστάνουν και τους -αμαθέστατους- ειδήμονες από πάνω, είναι να κάνουν updated τα υπογλώσσιά τους, για να μην τους τρέχουν μέρες που είναι για εγχείρηση ανοιχτής μητρικής πλακέτας.

Περαστικά, με κατανόηση, καταλαβαίνουμε, δεν είμαστε αναίσθητοι.

 

 

 

Advertisements