Skip navigation

 

 

 

 

ΜΙΑ ΜΗ ΣΚΑΚΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

“Δεν είσαι απλά ο τρελλός μου έρωτας”, της είπε ένα βράδυ, “είσαι, ακόμα,  και κάτι τρομαχτικά παράδοξο (κατά μίαν έννοια) για μένα”,

“Tι;” τον ρώτησε αυτή,

“Ο λόγος”, της απάντησε, “που όταν κάθομαι πια να παίξω κανά σκάκι, καταλήγουν αφεύκτως  οι παρτίδες μου στο μη εύκολα αναστρέψιμο… χάος. “.

Μαζί της, βέβαια, δεν είχε παίξει ποτέ σκάκι, – το τελευταίο που θα σκεφτόταν σε αυτή την περίπτωση θα ήταν κάτι τέτοιο.

Όμως, σίγουρα, πρέπει να ήξερε, και μάλιστα καλό.

Την καρδιά του, ούτως ή άλλως, την έβγαλε ματ.

Η δε  αμοιβαία ύπαρξή τους, έτεινε στην απόδραση από κάθε “σκακιέρα” του κόσμου.  Και συγχρόνως, από κάθε περιττότητα και κάθε αυθεντική ανθρώπινη βλακεία. Προς την ασύγκριτη ομορφιά μιας ασταμάτητης αγκαλιάς σε πύρινη βαθυγονία ενός πεπρωμένου που κατέληγε αιώνια στιγμή, αιέν παρούσα,

αγκαλιά, που δεν θα είχε λόγο να παύσει, ακόμα και αν ο κόσμος έπαυε ξαφνικά να υφίσταται.

Η αγάπη, εξ άλλου, είναι ό,τι δημιούργησε την σκακιέρα του κόσμου. Κυρίως, όμως, ό,τι μέλλει να απομείνει μετά απ’ αυτήν την σκακιέρα.

 

 

 

Advertisements