Skip navigation

 

 

 

Σχετικώς παλαβή ημέρα η κυριακάτικη απελθούσα, δεν ξέρω αν οφείλεται στην πανσέληνο, όμως ο ήλιος το πρωί στην Φωκίωνος Νέγρη, ήταν κάτι άλλο, κάτι, ας πούμε, το δεόντως “αποκαλυπτικό”.

Σαν να σου υπενθύμιζε για χιλιοστή -και πάντοτε, ως εάν ήταν πρωτοφανέρωτη-  φορά, την σκληρή αλλά και μεταβατική μεταφυσική των πραγμάτων, ή αλλιώς, και ειδικώτερα, ένα πέρασμα από την ύπνωση του Χρόνου προς μίαν άλλη, ονειρική και ονειρεμένη, ανθρωπότητα που περιμένει αγέννητη ακόμα να κάνει πραγματικότητα το γέλιο του  Ισαάκ (“Γιτζχάκ”, στα εβραϊκά, σημαίνει “αυτός που θα γελάσει”).

 

 

Τα αποκαλυπτήρια στον σκοτεινό διάδρομο της Ιστορίας.

Αλλά με όρους, και με επικίνδυνες ισορροπίες, κυρίως εκεί που η τέχνη του πνευματικού ξιφιστή δεν αρκεί, και ζητείται πρωτίστως η τέχνη της αναρρίχησης στις πλαγιές του Ολύμπου, …εννοώ, ασφαλώς, το (φαινομενικό) πισωγύρισμα σε εποχές πολύ παλαιές, όταν ο Μύθος ήταν ακόμα μια πολύ ισχυρή χαραυγή στην εγκεφαλική νύχτα του ανθρώπου και όχι ένα απλό “σουβενίρ” από τον χρόνο.

Ο Βελλεροφόντης, από μία άποψη ασύγκριτο μυαλό, τσακώθηκε άσχημα με τους θεούς.

“Τις ει;”, άκουσε από τον Όλυμπο και ακολούθησε μάχη πραγματική.

 

greek-myths_phixr

 

Γυρίζουμε προς τα πίσω, κάποτε, προς τους Μύθους, τις πρωτογονικές και αρχαϊκές κουλτούρες, χρησιμοποιούμε τα εθνολογικά και εθνογραφικά πορίσματα με ποιητική-φιλοσοφική σκοπιμότητα, όχι φυσικά για να εμβολίσουμε το παρόν με κάποια ακίνητη εικόνα του παρελθόντος, αλλά για να αποκαλύψουμε στους εαυτούς μας μια σκιά του μέλλοντος.

Ο πρωτογονικός, ο μυθικός, ο ηρωικός της βαρβαρικής εποχής άνθρωπος, δεν είναι κάτι οριστικώς αφημένο οπίσω μας, αλλά εκείνο το κρίσιμο μεταίχμιο που μέλλεται να  ξαναβρούμε μπροστά (και τώρα φυσικά), αλλά με τελείως διαφορετικούς και αλλαγμένους όρους συνείδησης και αυτοσυνειδησίας. Όπως και να έχει όμως, η Ιστορία είναι ένα επικίνδυνο μεσοδιάστημα και δεν μπορείς να ξέρεις ποτέ με ακρίβεια ή και καθόλου πού θα οδηγήσει.

 

fokionos1

 

“Τι ζώδιο είσαι;”, με ρώτησε αίφνης η μικρή κόρη ενός φιλικού ζευγαριού με το οποίο καθόμασταν στα τραπέζια της Φωκίωνος. “Υδροχόος με ωροσκόπο Κριό”, της απάντησα. “Γουάου”, είπε, “εγώ είμαι κριάρι”.

Σκέφτηκα προς στιγμήν, -και με δεδομένη την χαριτωμένη κουβεντούλα εν προκειμένω- τα κριάρια. Μου αρέσει, πραγματικά, έτσι όπως ορμάνε με το κεφάλι μπροστά.  Αυτό, εννοείται, μπορεί να μεταφραστεί “νοητικώς” προς το καλύτερο και ανθρωπινότερο.

Ο νους ορμάει, ο νους ξεκλειδώνεται και ξεκλειδώνει.

 

latest

 

Γυρνώ το μεσημέρι, λοιπόν, και αφού τρώω αναπαντέχως κάτι …θεότρελλα, υπερρεαλιστικότατα καντήλια και αστροπελέκια από συμπαθεστάτη θηλυκή φιγούρα (άγνωστή μου κατά τα άλλα) -λόγω παρεξήγησης προφανώς, η οποία, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν είναι εύκολο να αρθεί εξ αιτίας μιας μάλλον επιπρόσθετης δυσπιστίας και καχυποψίας ως προς τις “προθέσεις”, αλλά και εξ αιτίας, ακόμα,  διαφόρων περιρρεόντων- “περιβαλλοντικών”φεϊσμπουκικών trashαριών -,  ρίχνω μια ματιά στο διαδίκτυο,  σε διάφορα αναρτήματα από διαφόρους ανθρώπους.

Οι ίδιες Trump-ολογίες κλπ. Ο Trump, σκέφτηκα, μπορεί να είναι ένας σκέτος χάλιας, όμως η όλη ιστορία έχει και ένα καλό.

Είναι λιγότερο πιθανή μια παγκόσμια πολεμική σύρραξη με αυτόν, ενώ με την Χίλαρυ, αντίθετα δεν θα ήταν και τόσον απίθανη. Κάποτε ο φαιδρός είναι περισσότερον ακίνδυνος από ένα υπερφιλόδοξο succubus, δεν χωρεί αμφιβολία επ’ αυτού, ιδιαίτερα στην πολιτική.

 

surreal_chess_by_pinstripechris-d5lrbso

 

Νωρίς το βραδάκι, σκάκι στο διαδίκτυο, με την σχεδόν μόνιμη παρτεναίρ μου στην σκακιέρα εδώ και πολύ καιρό, μια Ταμίλ νέα γυναίκα, ένα πραγματικά πανέξυπνο πλάσμα ( σίγουρα ο πιο παθιασμένος για σκάκι άνθρωπος που έχω δει στον κόσμο, εξαιρετική ως παίκτρια, καταφέρνει άλλωστε κάποιες φορές να με κερδίζει). Δεν ήξερε καν πού βρίσκεται η Ελλάδα, όταν πρωτοπαίξαμε.

“Τελικά”, με ρώτησε καθώς προέβαινε σε ένα όχι εύκολα αντιμετωπίσιμο σαχ, “Πού βρίσκεται η Ελλάδα;”,

“Στο …facebook”, της απάντησα, σχεδόν ακαριαία.

 

facebook-status

 

“Και τι κάνει στο facebook;”, με ξαναρώτησε, ενώ χωρίς να το πολυσκεφθώ, σχεδόν ασυναίσθητα,  έκανα την πλέον σωστική κίνηση, εκείνη που όχι μόνο με γλύτωνε από ματ σε τρεις κινήσεις, αλλά κατ’ ένα τρόπο κατόρθωνε να ισορροπήσει κάπως την παρτίδα. Παρτίδα που, ομολογουμένως, δεν ξεκίνησε ιδιαίτερα ευοίωνα για μένα, εξ αιτίας κυρίως, μιας “ποζισιονέλ” αβλεψίας στο άνοιγμα.

“Προσπαθεί να παίξει σκάκι με την πραγματικότητα”, της είπα τότε, “αλλά εκτός αυτής”.

“Δηλαδή;”, ήλθε με φυσικότερο του αναμενομένου τρόπο η νέα ερώτηση.

“Είναι ας πούμε, σαν να προσπαθείς να ανταπεξέλθεις στην Σικελική Άμυνα με νοοτροπία παιδιάστικου “ναπολεόντειου” κόλπου, ξέρεις , αξιωματικός στο c4, βασίλισσα στο f3 και χαιρετίσματα. Δεν θα έπαιζε κανείς τέτοιο πράγμα σήμερα σε σοβαρή παρτίδα”.

 

surreal-photo-manipulations-by-erik-johansson-9

 

“Είναι ωραία χώρα;” με ρωτάει.

“Μια χαρά”, της απαντώ, “έχει πολύ ωραία νησιά, εκτός των άλλων”.

“Εν πάση περιπτώσει”, της λέω, “υπάρχει εδώ πέρα κάτι σαν ρητό που λέει πως η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει”,

“αρκεί φυσικά”, δεν παρέλειψα να συμπληρώσω ακόμα, “να μην χρειαστεί πρώτα γι’ αυτό να μας  … εξοντώσει όλους μας”.

Μετά από αυτά, συνεχίσαμε βέβαια να παίζουμε. Η παρτίδα τελικώς βγήκε ισοπαλία.

 

 

 

 

Advertisements