Skip navigation

 

fokionos

 

Κυριακή πρωί, ευλογία θεού έξω. Η Φωκίωνος, ένα σκέτο ποίημα που ευτυχώς δεν κατέληξε νεοελληνικό “χάι-κου” (ακόμα).

Θα έλεγε κάποιος πως υπάρχει πάντα κάτι στην ανθρώπινη ύπαρξη που επιμένει,  ιδιαίτερα σήμερα, σε πείσμα των αδιεξόδων καιρών στον κόσμο, μακριά φυσικά από την κατάθλιψη και την τρέλλα των ηλεκτρονικών σπηλαίων, σε τελική ανάλυση ένα βήμα πολύ πιο μπροστά από τον κίνδυνο θανάτου του γραπτού λόγου, 

μα κυρίως, κάτι,  που τελικώς θα επιτρέψει στον άνθρωπο το “πέρασμα” στην απέναντι μεριά του Χρόνου:

Ο Ήλιος.

Ο Ήλιος είναι ζήτημα “ακινησίας”, όχι κίνησης.

“Φτάνουν” μονάχα όσοι είναι “ήδη” εκεί.

 

Advertisements