Skip navigation

 

 

 

 

_____________________________

 

Όποιος στοιχειωδώς λογικός άνθρωπος αμφέβαλε μέχρι πρότινος ότι το ελληνικό διαδίκτυο, τουλάχιστον σε ένα όχι αγνοήσιμο μέρος του, όζει πλέον επικίνδυνα από τραγική γελοιότητα,  παράνοια ακόμα και ψυχοπάθεια βαρειάς μορφής, αμφιβάλλω πλέον αν ακόμα …αμφιβάλλει.

Είναι τρελλό, πρωτίστως είναι απρόβλεπτο, αλλά υπαρκτό ως σύμπτωμα το ότι στην χώρα μας προέκυψε το εξής:

“δημιουργήθηκε” στο διαδίκτυο μια “γενιά” όχι νέας ηλικίας, αλλά πάνω από τα 40-45 (που εκτείνεται μέχρι τα …70 και τα …500),  που έμαθε να ζει κυρίως μέσα από τα bytes:

ελπίζει και ονειροπολεί συνεχώς μέσα από αυτά, προσδοκά ματαίως μιαν αναβάθμιση καρριέρας ή οποιασδήποτε “προβολής” (η λογική, έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν πείθει το απελπισμένο όνειρο), “αγαπά” και πιάνει ηλεκτρονικές φιλίες με τον ίδιο τρόπο ,  μισεί τακτικά (ενίοτε σε παροξυσμούς κλινικού μίσους) ανθρώπους που δεν γνωρίζει προσωπικά(!) και ανά περιπτώσεις προβαίνει και σε stalking βαρειάς μορφής ή άλλες εγκληματικές δραστηριότητες.

Η νεά γενιά απορρίπτει (ευτυχώς και υγιώς) αυτή την τραγικότητα. Αν περιγράψετε αυτά τα συμπτώματα σε οποιονδήποτε εικοσάχρονο ή εικοσάχρονη σήμερα, απλά θα γελάει με τις ώρες! (και όχι φυσικά ότι δεν χειρίζονται  και διαδίκτυο και facebook και ό,τι θέλετε με τις ώρες, αλλά οι νέοι μας, στην πλειοψηφία τους, δεν είναι ούτε “πεινάλες” ούτε stalkers!). Το ζήτημα, όμως, είναι πως αυτή η χώρα που ολισθαίνει στην ηλεκτρονική παράνοια στάθηκε ανίκανη να κρατήσει τους νέους της.

Μα πώς να τους κρατήσει, όταν εκτός από την κρίση, όλοι οι μεσήλικες και τα λούμπεν γερόντια (που κάποτε καμώνονται και τους …συγγραφείς) την έχουν πέσει μαζικώς στο διαδίκτυο και το facebook με κατακόκκινα μάτια και με αφρούς στο στόμα;

Ας μην τα συζητάμε καλύτερα. Κλαυσίγελως.

Είναι, βέβαια, δικαίωμα του καθενός να “αυτοκτονεί” ηλεκτρονικώς. Το ζήτημα όμως είναι πως τα κατάφεραν ομού να βουλιάξουν ΚΑΙ την βάρκα μιας ολόκληρης χώρας. Μα τι να σκεφθεί, τι να ενεργήσει, τι να κάνει ένας stalker; ό,τι και να πει, θα είναι πάντα ένας stalker.

 

ΥΓ. Είμαστε πολλοί, ασφαλώς, που έχουμε γίνει στόχοι παρανοϊκών και ψυχανωμάλων. Δεν γνωρίζουμε προσωπικά κανέναν από αυτές τις συμμορίες και απορούμε με το κλινικό μίσος που δείχνουν σε παντελώς αγνώστους ανθρώπους τους. Ούτε είναι δυνατόν, να ασχολούμαστε κάθε φορά με τα εμέσματά τους και τις φαντασιολασποληψίες τους τις οποίες και εκτοξεύουν με τον γνωστό ύπουλο και θηλυπρεπή τρόπο τους. Κυρίως ΑΠΟΡΟΥΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ για το γεγονός ότι “παραφυλάνε” σαν πραγματικοί ψυχοπαθείς (που έτσι κι αλλιώς είναι) για ό,τιδήποτε γράψουμε το οποίο πάνε μετά και το “μεταφράζουν” καθώς θέλει το τρελλό κεφαλάκι τους! 

Όπως και να έχει όμως, έχουν παραπεμφθεί σε αρμοδιότερες αρχές. Κατά τα άλλα η τραγικότητα της ύπαρξής τους είναι αυταπόδεικτη άμα τη (γραπτή) εμφανίσει. Όμως δεν είμαστε οι κηδεμόνες τους. Αν αυτοί που έπρεπε να τους μαζέψουν δεν το έκαναν, τότε δεν είναι άξιο απορίας που τους μαζεύουν πάντα “άλλοι”, ούτε φυσικά είναι απορίας άξια τα παρακάλια και οι κωμικοτραγικές δημόσιες συγγνώμες τους που ακολουθούν.

 

 

 

Advertisements