Skip navigation

 

 

 

Καθόμασταν χθες το απόγευμα με τον φίλο ποιητή Ιωάννη ΜακΓηη σε μια καφετέρια της Φωκίωνος Νέγρη , απλωμένοι στις καρέκλες σαν βαριεστημένα καραβόσκυλα και αγναντεύοντας ημιστοχαστικώς την κίνηση στον πεζόδρομο.

Ξάφνου, δεν ξέρω πώς μου ήλθε, ανακοίνωσα στον ΜακΓηη την κάτωθι ετυμηγορία:

“Αν η Εύα έτρωγε μηλόπιττα αντί για μήλο, η τύχη του κόσμου θα ήταν πλήρως διαφορετική”.

 

beautiful-statue-eve-apple-10886503_phixr

 

Είναι αλήθεια, πως ο ΜακΓηη έδειχνε μεν να συνέρχεται κάπως από τον λήθαργο της νωχελικής ενατένισης επί του πεζοδρόμου, όμως αυτό δεν θα σήμαινε πως η έκπληξή του, αν και εμφανής, ήταν η αναμενόμενη. Ήπιε μια γουλιά από τον καφέ του και με ρώτησε μετά από μια σχετικώς παρατεταμένη χρονική καθυστέρηση:

“Δεν αποκλείεται. Όμως, πώς ακριβώς το δικαιολογείς;”

“Μα είναι απλό”, του λέω, μισοαστειευόμενος μεν αλλά σοβαρά σκεπτόμενος,”η αυγή της ανθρωπότητας θα εκκινείτο με έναν ήδη ‘έμφυτο’ βαθμό πολιτισμού μέσα στην αρχική, σκοτεινή συνείδησή της. Η μηλόπιττα, ως καταλληλότερο αρχέτυπο έναντι του ωμού μήλου, ασφαλώς θα προοιώνιζε κάτι τέτοιο”.

 

apple-pie-4251_ljpeg_phixr

 

“Πράγματι”, μου απάντησε σχεδόν ανακλαστικώς, “όμως, πού θα έβρισκε η Εύα τον φούρνο για να την φτιάξει;”

“Υποθέτω πως ο όφις δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να της τον προμηθεύσει. Άλλωστε, αρμοδιότητά του θα ήταν ΚΑΙ αυτό. Ο φούρνος, πέραν όλων των άλλων, ανήκει στα κατ’ εξοχήν σύνεργα της κολάσεως”, του απάντησα και άναψα ένα από τα άφιλτρα τσιγάρα μου, πάντα με σπίρτα φυσικά, επειδή λατρεύω την φλόγα του σπίρτου (εκτός αν φυσάει, οπότε, αναγκαστικώς, χρησιμοποιώ αναπτήρα).

Δεν απάντησε, βυθιστήκαμε ξανά στην μακάρια, νωθροτάτη ενατένιση επί των περαστικών της Φωκίωνος. Μετά, ωστόσο, από μερικά λεπτά, ο Ιωάννης ΜακΓηη επανήλθε στην περικείμενη κουβέντα:

“Έπρεπε να της κόψει λίγο της Εύας, ώστε να μην δαγκώσει ωμό το μήλο”, δήλωσε σε απόλυτη πλέον συμφωνία με μένα.

 

 

“Από τότε ίσως, οι γυναίκες διακρίνονται από μιαν έλλειψη ορθολογισμού”, παρετήρησα συμπληρωματικώς, “χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει πως με οποιονδήποτε τρόπο καταντά σεξιστική αυτή η διαπίστωσή μου. Και χωρίς, ακόμα, να μην εννοείται πως οι γυναίκες δεν αναπληρώνουν με άλλες, εξ ίσου σημαντικές, αρετές αυτή την πολύ σχετική έτσι κι αλλιώς έλλειψη”.

“Τώρα …ησύχασα, που μου το λες”, μου είπε ο ΜακΓηη καγχάζοντας ελαφρώς πλην ανιχνευσίμως στην έκφρασή του. “Οι γυναίκες είναι μία τρέλλα, γενικώς, ειδικώς και αδιακρίτως”.

“Ας κάνουμε ένα τεστ”, του πρότεινα, “ας διαπιστώσουμε -ει δυνατόν με επιχειρήματα-, το ποιες είναι οι πιο ωραίες, καλές, καλύτερες, όπως θέλεις πες το, γυναίκες στον κόσμο”.

“Οι Σκανδιναβές”, μου απάντησε  σχεδόν αμέσως και ενθουσιωδώς ο ΜακΓηη, “σοβαρές γυναίκες, ξέρουν τι θέλουν, δεν σε ζαλίζουν με ανοησίες”, συμπλήρωσε.

“Συμφωνώ”, του είπα τότε, “αλλά εν μέρει. Είναι κατά την γνώμη μου υπερτιμημένες και πολυδιαφημισμένες”.

“Εσύ, ποιες θα έλεγες”, με ρωτάει τότε ο ΜακΓηη.

 

198036da84a657175a16b65f2a1d8cba_phixr

 

“Ο θρύλος που θέλει τις Ιρανές γυναίκες τις πιο όμορφες στον κόσμο, είναι κατά τα φαινόμενα αληθινός. Πέραν τούτου πρόκειται για γυναίκες με υψηλή αισθητική και ουσιώδη νοημοσύνη. Οι Ευρωπαίες φαντάζουν λίγο βλάχες μπροστά τους”, του είπα θρασύτατα και προκλητικότατα πλην όμως ειλικρινώς.

“Αναπάντεχη δήλωση, αλλά ενέχει πιθανότατα μια μεγάλη αλήθεια. Αυτό το πράγμα δεν υπάρχει πουθενά αλλού, εννοώ αυτά τα εξωφρενικά γκρι μάτια που μπορείς να δεις σε αρκετές Ιρανές, -είναι, σίγουρα, ένα εντελώς μεθυστικό χρώμα. Μπορείς να περάσεις μιαν ολόκληρη αιωνιότητα χαζεύοντας τα μάτια τους.”, απεφάνθη ο ΜακΓηη.

“Πρόκειται για σχεδόν ανατριχιαστική, εξώκοσμη ομορφιά. Λες και αυτά τα πλάσματα πέσαν από άλλο πλανήτη στον κόσμο μας, από κάποιον δαιμονικό ίσως πλανήτη, και ένας παράξενος καλλιτέχνης δαίμων συνεχίζει να υπάρχει μέσα στις κινήσεις και το ομιλείν τους. Ακόμα και το χιτζάμπ δεν μπορεί να κρύψει την ομορφιά τους, αν δεν την τονίζει ακόμα περισσότερο”, συμπροσέθεσα τότε, και είπα στην σερβιτόρα να φέρει μια μπύρα.

 

greece-santorini-flag_phixr

 

“Για τις δικές μας, τι έχεις να πεις; Τις ρωμιές;;”, ρώτησε τότε ο ΜακΓηη με πραγματική περιέργεια.

“Γκουχ!”,  δήλωσα τότε, “να σου πω,  καλές είναι, και κάποτε πολύ καλές, όταν βέβαια δεν είναι σπ_σ_ρχ_δ_σσ_ς, τότε είναι σίγουρα μια χαρά”, του εξέφερα εν τέλει την γνώμη μου. “Για Ρωσίδες/Ουκρανές κλπ., τι γνώμη έχεις;” τον ρώτησα τότε κι εγώ με την σειρά μου.

“Ωραίες”, μου λέει, “αλλά, ρε παιδί μου, έχουν όλες αυτήν την σλαβική θλίψη σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό στο πρόσωπό τους, και κάπου αυτό είναι στενόχωρο”.

“Πράγματι”, συμφώνησα, “αν και οι ανατολικές γυναίκες ως θέμα χρειάζονται πιθανώς έναν μεγαλύτερο επιμερισμό στην ανάλυση και συμπερασματολογία, εννοώ, περαιτέρω επιμερισμό εθνικότητας κλπ. Κάθε άλλο παρά ομοιογενής προκύπτει εκεί η κατάσταση”.

“Οι Γερμανίδες;” με έκοψε ξαφνικά ο ΜακΓηη.

“Καλές, υπό όρους. Καλύτερες οι Αυστριακές”, έλαβε αμέσως την απάντηση για να πάρω εγώ την σκυτάλη, μεταπηδώντας σε πλήρως διαφορετικό χρώμα ηπείρου:

 

 

“‘Εχεις διαβάσει ποτέ μια νουβέλλα του Eliade, το “Bengal Nights”;  Μονάχα όποιος έχει ερωτευθεί τουλάχιστον μία (1) φορά στην ζωή του Bengali γυναίκα, είτε της Δυτικής Βεγγάλης των Ινδιών είτε του Μπανγκλαντές, μπορεί να καταλάβει πλήρως τον συγγραφέα. Σχεδόν σαν να μιλάει στην δική του καρδιά και σχεδόν σαν ο αναγνώστης να ξαναζεί την δική του προσωπική περίπτωση”.

“Πλήρως διαφορετικές από τις Ευρωπαίες”, συγκατένευσε προκαταβολικώς ο ΜακΓηη παραγγέλοντας και αυτός μια μπύρα.

“Αν οι Ιρανές είναι -ασυζητητί- οι πιο όμορφες γυναίκες στον κόσμο, τότε οι Bengali γυναίκες είναι σίγουρα οι πιο θηλυκές γυναίκες στον κόσμο. Και αν η Εύα μπορούσε να έχει ποτέ αρχετυπική ασφαλώς και όχι φυσική ιθαγένεια, τότε αυτή θα ήταν η Bengali”, κατέληξα, και έρριξα μια ματιά ξανά προς τον πεζόδρομο, όπου συνέρεε υπνωτισμένος κόσμος και κοσμάκης.

 

fokionos1_0_phixr

 

Όντως, οι περαστικοί φάνταζαν ως εάν βάδιζαν σχεδόν βλακωδώς κατά μήκος του προϊόντος απογεύματος. Η ζωή πάντα σε αποβλακώνει λίγο, είναι αλήθεια, όμως με αποζημίωση, ενίοτε ή συχνότερα.  Αν μπορέσουμε ποτέ ως ανθρωπότητα να εξισορροπήσουμε την φυσική μαγεία της ζωής με μιαν εξ ίσου ισχυρή νοητική κατεργασία αυτής της υποβολής που η ίδια μετέρχεται, τότε ίσως  η διάσταση ανάμεσα τυχαίο (ή “πεπρωμένο”)  και θεληματικό μικρύνει.

Συνηθίζουμε να εξηγούμε την ζωή με “εξωτερικό” τρόπο, προβαίνουμε σε κατηγοριοποιήσεις και εφαρμόζουμε πάντα μια συγκεκριμένη “αργκό” επί των φαινομένων της, είτε επιστημονική είτε καλλιτεχνική είτε άλλου είδους. Σπάνια, όμως, κάνουμε τον κόπο να την δούμε από “μέσα”, εννοώ ασφαλώς, το εξής απλό:  ο νους είναι ένα τρομαχτικά δίκοπο πράγμα. Αν πραγματικά εθίζεσαι σε ό,τι έχεις μάθει, πεθαίνεις.

 

 

Αν το παρακάμπτεις, χωρίς φυσικά να το εξορίζεις ή αφανίζεις, ούτως ώστε να ξανακοιτάξεις τον κόσμο πάλι σαν με πρώτο βλέμμα, τότε τα αποτελέσματα μπορεί να είναι από εντυπωσιακά έως μη αγνοήσιμα. Και ως προς αυτόν τον σκοπό, η ομορφιά της γυναίκας συνιστά τρομαχτικά ανατρεπτική δύναμη. Σου υπενθυμίζει, συνεχώς και συνεχώς, το μη κατηγοριοποιήσιμο, το μη δυνάμενο να καταγραφεί πλήρως ή και καθόλου, και σίγουρα το μη υποκείμενο σε παγιωμένες έννοιες.

Η γυναίκα, υπάρχει στον κόσμο, όχι μόνον για να τον ομορφαίνει, αλλά και για να τον “καλύπτει” συνεχώς και συνεχώς. Καλύπτοντάς τον, κατά ένα παράξενο τρόπο αποκαλύπτει τον κόσμο.

Όμως καθώς τα σκεπτόμουν αυτά, έρριξα μια ματιά δίπλα μου. Ο ΜακΓηη μιλούσε στο κινητό.

“Πάω να φύγω”, του είπα, “πάω να παίξω κανά σκάκι και να γράψω”.

‘Έγινε, τα λέμε”, απάντησε κατεβάζοντας για μια στιγμή το κινητό, ενώ εγώ ήδη απομακρυνόμουν προς τους παρακείμενους δρόμους της Φωκίωνος.

Ο κόσμος σκοτείνιαζε σιγά σιγά, σαν να ανέτειλε στον ορίζοντα το γυμνό συμπαντικό σώμα μιας Εύας σε έναν τρελλό οργασμό μέσα στην λευκότητα των άστρων.

Ενώ το σκοτάδι που πέριξ και εγγύς ολοένα πύκνωνε,  σίγουρα, δεν θα μπορούσε να υπάρχει αμφιβολία,  θα έπρεπε κανείς να το κατανοήσει κάποτε πολύ σοβαρά, παρέδιδε ξανά τον κόσμο στην πρωτόγονη, ελκυστική ομίχλη μιας γνώσης που παραμόνευε ανά πάσα στιγμή πέρα από τις συνήθειες, τις λέξεις, γενικώτερα όλες τις διαιωνίως φωτεινές επιγραφές ενός κόσμου που -αν θα θέλαμε να το πούμε με περισσότερη ακρίβεια- “συνυπάρχει” μαζί μας. Δεν υπάρχουμε απλά “σε αυτόν”.

 

 

 

Advertisements