Skip navigation

 

 

 

historic_england_s_3353933k

 

(ενδιάμεσα, μερικές παρατηρήσεις ώσπου να αναρτηθεί επόμενο κείμενο)

 

1 . Αρκεί να το κάνετε πρώτα …εσείς. Ειλικρινά, δεν μπορώ να ασχολούμαι άλλο.

2 . Η ευκολία με την οποία διάφοροι ορίζουν και περιχαρακώνουν εννοιολογικώς την ποίηση κατά πώς τους αρέσει ή κατά πώς βολεύει την όποια φοβία τους, είναι πράγματι …(αυτο)αφοπλιστική.

Φτάσαμε στο σημείο πλέον να υμνούνται κάποτε οι …μη αρετές του γραπτού λόγου προς όφελος μιας …μυστικώς θρυλουμένης “αξίας” που δήθεν ενέχει η “προτιμητέα” φόρμα. Δεν είναι πάντως “ορατή” αυτή η αξία. Δεν υπάρχουν καν ορατά κριτικά επιχειρήματα υπέρ αυτής της αξίας. Σε κάθε περίπτωση, είναι καλύτερον να βλέπουμε κάτι (εφ’ όσον αυτό δεν είναι εκ προοιμίου …αδύνατον στην  φύση του ζητήματος που πραγματευόμαστε) παρά να το  μαντεύουμε. Έστω και αν το “προσφερόμενο” στην όραση είναι κατατεθειμένο μεν, αλλά …τζάμπα ο κόπος δε!

Άλλωστε, η  “μαντεία” της αξίας είναι μάλλον ταλαιπωρία.

3. Το θέμα του νοοτροπικού “φασισμού” είναι τεράστιο και στην τέχνη. Θέλει πολύ μυαλό άραγε για να καταλάβουμε κάποτε πως η ποίηση δεν είναι μία μόνον φόρμα, μία νοοτροπία, ένα ύφος, μία τάση, μία συγκεκριμένη προτίμηση περιεχομένου κλπ;

Προσωπικά, από τους σημερινούς ποιητές αρέσκομαι να διαβάζω (όποτε διαβάζω) περισσότερον αυτούς που βρίσκονται πλήρως μακριά από το δικό μου στυλ και τις δικές μου προτιμήσεις. Για τον ίδιον λόγον, που ο κάτοικος μιας νήσου θα ήθελε να επισκεφθεί μιαν ηπειρωτική χώρα και το αντίστροφο. Η φοβία του “ετέρου” ήταν πάντοτε μεγάλο πρόβλημα σε αυτήν την χώρα. Γι’ αυτό και δεν είχαμε ποτέ δημιουργικές συγκλίσεις και “συνθετικές” νοοτροπίες. Το πρόβλημα της Ελλάδας, πέρα από το “δίκαιον της συμμορίας” ήταν και αυτό (και μάλλον στενά συναρτώμενο): η αλλεργία στην διάσταση/διαφωνία/διχογνωμία.

4. Ολοκληρωτικοί, ολοκληρωτικότατοι στις νοοτροπίες μόνον, επειδή κατά τα άλλα σε αυτόν τον τόπο, πολύ απλά, τίποτα δεν ολοκληρώθηκε.

5. Κάθε διαφωνία σ’ έναν νορμάλ άνθρωπο είναι επιθυμητή, όχι υποκριτικά (ως είθισται πολλές φορές), αλλά για τον εξής  απλό λόγο: η διαφωνία είναι το οξυγόνο του μυαλού, αρκετές φορές το ενεργοποιεί σε απρόβλεπτο βαθμό και όχι σπάνια εμφανίζει πολλές κρυμμένες δυνατότητές του. Η συμφωνία από την άλλη δεν είναι τίποτε περισσότερον από μιαν ευχάριστη αδράνεια του μυαλού.

Κάθε διαφωνία σ’ έναν νεοέλληνα, όμως, είναι κρυμμένη επιθυμία δολοφονίας.

6. Όχι άλλες παλαβομάρες για την φιλοσοφία, έλεος. Αν δεν σας αρέσει (ή μάλλον μισείτε “ετερανακλαστικώς”) κάτι, μην ασχολείστε. Μην γελοιοποιείστε όμως.

7. Πλήρως διαφορετική περίπτωση από την μόλις παραπάνω: ο καλός λόγιος ή χρονογράφος που είναι ανύπαρκτος ως φιλόσοφος ή βαθύτερος στοχαστής (και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό), δεν χρειάζεται να καταφεύγει στο λογοτεχνικό stalking για να …οξύνει το μυαλό του. Έτσι μόνον τα νεύρα του μπορεί  να (παρ)οξύνει. Το μυαλό όμως είναι άλλη υπόθεση, ιδίως όταν δεν πρέπει να είναι κολλημένο σε βαλτοτόπια και λασπώδεις επικράτειες.

 

 

 

 

Advertisements