Skip navigation

 

664ed41004ea7190735f007d1382aa26_phixr

 

Η ουσία της ύπαρξης είναι ο φόβος. Το νόημά της, όμως, είναι το θάρρος.

Το παλαιό εκείνο κλισέ που προτρέπει να ζεις την κάθε μέρα σου ως εάν ήταν η τελευταία, είναι φυσικά  ολόσωστο στον βαθμό όμως που εμπροϋποθέτει και το αντίστροφο: να ζεις την κάθε μέρα ως εάν ήταν η πρώτη μέρα σου σε αυτόν τον κόσμο. Όσον πιο πολύ δεν “συνηθίζεις” σε κάτι, τόσον το γνωρίζεις καλύτερα.

Το θάρρος είναι ίλιγγος μεθυστικός, άρπαγμα στο απόλυτο, η μεγίστη ηδονή, κυρίως όμως για όσους νοιώθουν “ξένοι” στον κόσμο. Τόσον “ξένοι” ώστε δεν θα έκαναν ποτέ το σφάλμα να υποτιμήσουν και να κακομεταχειριστούν τόσον πολύ την γη ως εάν ήταν μια φτηνή “πατρίδα” τους.

Η αρχαία Σπάθη της Ανατολής από την μια μεριά,  και από την άλλη στο αντίθετο άκρο, τα Χρυσά Μήλα των Εσπερίδων… Στην ενδιάμεση περιοχή, υπάρχει ένας ένοικος που ρίχνει τα ζάρια και ένας φυγάς στον κόσμο που τα συντρίβει .

Όλα τα πράγματα μπορούν να είναι συναρπαστικά σε οποιοδήποτε υδρογειακό απόγευμα μετά από βροχή, όπου η παντέρημη σιωπή των συμπάντων δεν μεταφράζεται παρά ως απειλή θανάτου.

Η απειλή στον κόσμο δεν υπάρχει για να τρομοκρατεί, -κάτι τέτοιο την δυσφημεί βλακωδώς-, αλλά για να ανθίζει η ασύγκριτη ομορφιά της ζωής.

Και ζωή σημαίνει ανά πάσα στιγμή  “πέρασμα” ανάμεσα σε δύο σημεία.  Η ομορφιά είναι πάντοτε μετάβαση, όχι αποτέλεσμα.

 

 

 

Advertisements