Skip navigation

 

 

 

 

Όταν ο απλοποιημένος νους αποπειράται μέσα στην αφέλειά του και σε ρόλο ανοίκειο να γίνει πιο “αναλυτικός” παράγει το ίδιο απλοποιημένο αποτέλεσμα: η  θυμική  ad hominem μπουρδομαντεία και δίκη προθέσεων αντικαθιστούν την ύπαρξη ad hoc εννοιολογίας, ο αυθαίρετος και άτσαλος λόγος είναι αδύνατον να σχηματίσει ένα σκεπτικό χωρίς να πέφτει σε λογικές αντινομίες και αυτοαναιρέσεις (και όχι “αντιφάσεις” που είναι μια έννοια που “παίζεται” και αξιολογείται κατά τον σκοπόν) , η θεληματική αυτοεξυπηρέτηση ματαίως προσπαθεί να αναστρέψει το κατ’ ευχήν σε πραγματικό,  ενώ η προσπάθεια για θεωρία είναι καταδικασμένη εξ αρχής λόγω ενός μίσους γι’ αυτήν που βράζει συνεχώς, και ως γνωστόν δεν μπορείς να ευδοκιμήσεις σε ό,τι μισείς.


Η αιτία για μια τέτοια εκφραστική κακοδαιμονία μπορεί ωστόσο να οφείλεται σε κάτι πολύ βασικό: για ό,τι δεν είσαι γεννημένος ποτέ μην το αγγίζεις· όχι τόσο γιατί μπορεί να καείς, αλλά κυρίως επειδή τίποτε δεν αναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του όταν δεν έχει υπάρξει πρώτα μέσα από μια φυσιολογική γέννηση και τίποτε δεν μπορεί να γεννηθεί φυσιολογικά όταν επιχειρεί να λάβει αφορμή εμφάνισης ή και πλήρη ύπαρξη μέσα από άλλους και όχι από τον εαυτό του.


Επειδή η καθαρή δημιουργία διαφέρει από την ασυστασία σε αυτό ακριβώς: η πρώτη είναι αυτεπίφωτη επιμονή ενώ η δεύτερη χρονίσασα ετεροκαθοριζόμενη εμμονή.

 

Advertisements