Skip navigation

 

 

dfc7c53c537a0ac5653c061c535c0a0a

 

ΤΑ ΠΙΟ ΟΥΣΙΩΔΗ, ή αυτά που θα είχε  νόημα να ξέρει κανείς για τον Ιλχρ Αϊνάμεν

 

Ήταν παράξενος άνθρωπος, έτσι τουλάχιστον τον αποκαλούσαν οι περισσότεροι που τον εγνώριζαν. Φιλικός και καλόβολος προς τους άλλους, αλλά κάποτε με απρόβλεπτες εκρήξεις οξυθυμίας που κατά κανόνα τρόμαζαν τους γύρω του όταν συνέβαιναν.

Φίλους δεν είχε πολλούς, αλλά σίγουρα οι όσοι, ήταν ενδιαφέροντες και έξυπνοι άνθρωποι. Ο διάλογος ήταν ό,τι καλύτερο γι’ αυτόν. Αγαπούσε πολύ τον διάλογο, κάθε κουβέντα, την εξαντλητική συζήτηση, όλα αυτά τα θεωρούσε ως τον μοναδικό χρόνο που δεν είναι ποτέ χαμένος. Ισχυρογνώμων μεν, αλλά αν τον έπειθες με κρυστάλλινα επιχειρήματα και με πολύ καθαρή σκέψη (αλλά μόνον με αυτά) για κάτι, θα σου το ανεγνώριζε αμέσως, δεν θα επέμενε ούτε μισό λεπτό περαιτέρω.

Τις γυναίκες τις λάτρευε, αλλά τον ενδιέφερε μόνο το σεξ από ένα χρονικό σημείο και μετά. Απέφευγε εδώ και χρόνια τα μπλεξίματα με “πολλά αισθήματα”. Επιπροσθέτως, είχε αφοσιωθεί στην δουλειά του, τις ασχολίες του, τις ποικίλες (αλλά και κάποτε αλλόκοτες) έρευνές του.

Η ζωή του ήταν, αναλογικά, όπως η ζωή κάθε ανθρώπου μιας μέσης, συνηθισμένης, οικονομικής κατάστασης: με τις καλές, ευτυχισμένες στιγμές της και με τις κακές και ανάποδες της. Με κάτι σημαντικό όμως: πολλές βίαιες εντάσεις, μπλεξίματα με άβολες καταστάσεις, πολλούς εχθρούς, και απρόβλεπτα περιστατικά ποικίλων ειδών.

Αγαπούσε υπερβολικά κάτι που δεν είχε σχεδόν ποτέ: την ησυχία του.

 

5a8e9b775a43d71381c21ea217eb8d9d

 

Πώς ήταν η ζωή του;

στην Αθήνα, είχε την εντύπωση πως τα πάντα, ολόκληρη η πόλη, το παν οπτικό πεδίο, ήταν μια πρωτογονική ωκεάνεια ακτή. Χρυσαφένια κοράλλια, γαλαξιακοί ηλιόλιθοι και μια ευωδία λευκής μαγείας εκ δεξιών του, ενώ μια απέραντη δυσωδία μαύρης μαγείας από αριστερά που τον ανάγκαζε συχνά να κλείνει την μύτη του και να προχωρά σε κρεμαστές γέφυρες ομιλίας.

Επιπλέον, στα αριστερά του απλώνονταν απέραντοι γαλαξιακοί πέτρινοι  φούρνοι γεμάτοι από κόκκαλα αλλά και μια κόκκινη ή πηλώδης ώχρα να καλύπτει την ατμόσφαιρα σαν τα μάτια του θανάτου όταν αποπειράται να δει πέραν της ομιλίας.

Νοοναύτης.

Από ένα σημείο της ζωής του και μετά δεν φοβόταν πλέον τον θάνατο (στα 26 του παρά τρίχα την γλύτωσε από μια κακή συγκυρία της στιγμής, και αυτό του άλλαξε ολόκληρη την ζωή αλλά και την σκέψη του), όμως ούτε έπαιρνε και την ζωή περισσότερον στα σοβαρά απ’ όσον της άξιζε. Το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να τον απελπίσει θα ήταν αν έλειπε ποτέ η Εσπέρα από την γη, καίτοι ο ίδιος λάτρευε την ανατολή του ηλίου.

Όμως κατά την Εσπέρα, ένοιωθε να ζει πραγματικά.

Δεν ήξερε, δεν μπορούσε να θυμηθεί ακριβώς: μια πολύ θολή, σχεδόν ανεπαίσθητη ανάμνηση περιπλάνησης στα μουντά χρώματα του δειλινού, πολύ πριν γεννηθεί ο ίδιος.

 

 

Advertisements