Skip navigation

 

tumblr_lsjpsuuoc71qz7o2mo1_500

 

Όσοι ενδιαφερόμενοι, μπορείτε να διαβάσετε στην ιστοσελίδα του “Νέου Πλανοδίου” το κείμενό μου που φέρει τον τίτλο “Ποίηση και Αναρχία”.

Επί τη ευκαιρία, ας πω και εδώ δυο τρία παραπληρωματικά πράγματα.

Όπως έχω ξαναγράψει παλαιότερα, δεν είμαι “αναρχικός” (με ορθόδοξη, συμβατική ή και καμμία έννοια), όμως κάποιες θεωρήσεις της ιστορικής Αναρχίας βρίσκονται πολύ κοντά και με δικές μου απόψεις όσον έχουν να κάνουν με ένα υγιέστερο μέλλον της ανθρωπότητας.

 

iceharvesting015-1837

 

Για παράδειγμα, πιστεύω κι εγώ σε ένα μέλλον απαλλαγμένο από σύνορα, κράτη και υλικούς πολέμους, και ασφαλώς, προκρίνω την σταδιακή απομάκρυνση της έννοιας της πολιτικής εξουσίας από την ανθρώπινη εμπειρία (κάτι που δεν πιστεύω πως μπορεί να γίνει απότομα και βίαια χωρίς να προξενήσει μεγάλες τραγωδίες και τελικώς να επιφέρει τα ακριβώς αντίθετα -πιθανώς κατά πολύ εξουσιαστικότερα- αποτελέσματα).

Το θέμα της “εξουσίας” άλλωστε είναι από τα πλέον περίπλοκα και λερναία ζητήματα της ανθρωπότητας, και δεν έχω πρόθεση να επεκταθώ επ’ αυτού περισσότερον στην παρούσα περίσταση. Να σημειώσω μόνον πως είναι αδύνατον να βρεθεί άκρη σε αυτό, αν εξακολουθήσει να αντιμετωπίζεται με θυμικό, μονοκόμματο, εξορκιστικό τρόπο και όχι με στοχαστικό-ρασιοναλιστικό τρόπο.

 

emma_goldman_union_square

 

Φυσικά, μένει ακόμα ως ζητούμενη μια πλήρης και απροκατάληπτη κριτική της ιστορικής αναρχίας και ιδιαίτερα ορισμένων εκφάνσεων αυτής (αφήστε κατά μέρος πολλές σημερινές φαιδρότητες που πλασάρονται ως “αναρχισμός”) από την σκοπιά της “μεθόδου”.  Προσωπικά, και όπως έχω ξαναγράψει σχετικά πρόσφατα, πιστεύω πως η μέθοδος όχι μόνο δεν διαφέρει από τον σκοπό, αλλά, τελικώς, δεν πρέπει να θεωρείται απίθανον κάποιες φορές (δηλαδή πολλές φορές) ότι είναι ο ίδιος ο σκοπός συνήθως χωρίς την πραγματική αυτοσυνείδησή του.

Εκείνο που θα ήθελα, ωστόσο, να προσθέσω, είναι πως ο όρος “ανθρωπισμός” (ως τέτοιος και από μόνος του) κατά την γνώμη μου είναι πολύ πιο βαθύς και πλατύς από κάθε άλλη έννοια, και κατά συνέπειαν,  και από τις έννοιες “αναρχία”, “δημοκρατία” κλπ.

Και δεν εννοώ απλά ή ταυτιστικά τον ιστορικό ανθρωπισμό που ξετυλίγεται από την Αναγέννηση, φτάνει ως τον σημαντικότερο σταθμό του, τον 19ο αιώνα, και κυμαίνεται στην όποια κατάστασή του μέχρι τις μέρες μας (χωρίς αυτό να σημαίνει φυσικά πως δεν θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνονται πάντα οι πιο ουσιώδεις πλευρές του), αλλά μια διέκτασή του σε προβληματικές, αναγκαιότητες και οράματα που δεν θα μπορούσαν ασφαλώς να τίθενται σε παλαιότερους καιρούς και σήμερα τίθενται πρωτίστως σε παγκοσμιολογική βάση, πέρα από θρησκείες, εθνικές κουλτούρες, “οπτικές” κλπ. “Πέρα” από όλα αυτά, ναι, όμως στην βάση της συνένωσής τους και όχι της παράκαμψής τους  (ένα θέμα επί του οποίου πολλοί αναρχικοί της εποχής μας τα έχουν κάνει  “θάλασσα”). Σε κάθε περίπτωση η αναφορά μου στον όρο “ανθρωπισμός” δεν σημαίνει ότι τον προσπορίζομαι αυτοχαρακτηριολογικώς ή ιδεολογικώς, απλά επισημαίνω κάτι.

Ο δε “παλαιός” ανθρωπισμός με μιαν ακτιβιστική έννοια από την άλλη, έχω την εντύπωση πως έχει λίγο πολύ εκπέσει στις μέρες μας από μορφολογική άποψη, όταν δεν καταντάει μια σκέτη ανακλαστικότητα ηθικής τάξεως ή δεν εξυπηρετεί άλλες σκοπιμότητες.

 

800px-Brihadeeswarar_Temple_main_complex_01_phixr

 

Χρειαζόμαστε συνεπώς έναν νέου είδους ανθρωπισμό, βασισμένο κυρίως στην έννοια της “διαπολιτισμικότητας” και ο οποίος θα αποφεύγει επιμελώς κάθε εγκλωβισμό του σε “ιδεολογικό” σχήμα.

Σε αυτόν τον κόσμο δεν μπορεί να υπάρχει “ισότητα”.  Αν την επιχειρήσεις, τότε, με μαθηματική ακρίβεια θα τα κάνεις  όλα πολ-ποτική Καμπότζη.

Όμως η ισαξιοπρέπεια, η ισονομία και η ισοδικαιωματικότητα, αυτά, ναι, όχι μόνον είναι επιθυμητά και εφικτά (τουλάχιστον σε μακροπρόθεσμη βάση και εν τη προόδω) αλλά, κυρίως, τόσον αναγκαία όσον ποτέ άλλοτε, αν θέλουμε η Ιστορία να “παραχωρήσει” την θέση της σε ένα “άλλο” της, τουτέστιν σε μια πραγματική “ανθρώπινη κατάσταση”,  και να μην διαλυθεί χαοτικώς σε ένα γενικευμένο και ανορθολογικό πόλεμο όλων εναντίον όλων.

 

Advertisements