Skip navigation

 

 

‘Οσοι ενδιαφερόμενοι, μπορείτε να διαβάσετε στην ιστοσελίδα του “Νέου Πλανοδίου” ένα κείμενό μου που φέρει τον τίτλο:

“Οφείλει η ποίηση να είναι φιλοσοφικώς δεσμευμένη;”.

Κατά την γνώμη μου, η ποίηση είναι (αναπόφευκτα) προϊδεασμένη όσον έχει να κάνει με τις φιλοσοφικές αφετηρίες της (καθημερινότροπες ή πιο “ψαγμένες”), αλλά, σίγουρα, δεν είναι ανάγκη να δεσμεύεται στοχαστικώς στο βαθμό που κάτι τέτοιο μπορεί να την καταρρακώσει  ανεπανόρθωτα.

Σε μια εποχή, μάλιστα όπου ο “απλοϊκός υλισμός ή ρεαλισμός” (αναγκαίος κατά τα άλλα για την αντιμετώπιση των συμβάντων της καθημερινής ζωής, αλλά μέχρι εκεί) έχει καταρρεύσει στα εξ ων συνετέθη. Στα εξ ων συνετέθη, δηλαδή, όχι κάπου αλλού ει μη στα διαιωνίως τρομαγμένα μυαλά των ανθρώπων.

Στην εποχή των πιο προωθημένων και ισχυρών μηχανών επιτάχυνσης υποατομικών σωματιδίων, η πίστη που έχει αποκτήσει ο άνθρωπος επί των δήθεν “ακλονήτων” εμπειρικών αληθειών κλονίζεται πλέον σοβαρά, έστω και αν οι καθαρά “πρακτικές” συνέπειες μπορεί να κάνουν και …έναν αιώνα ακόμα για να γίνουν καθημερινό “κτήμα” της πλατειάς μάζας των ανθρώπων.

Στην χώρα μας, φυσικά, η πίστη στον απλοϊκό υλισμό ή ρεαλισμό είναι περίπου “αδιαπραγμάτευτη” και δεν πρέπει να “αγγίζεται”, με δεδομένη την αδιέξοδη, επιδεικτική (και ανεφάρμοστη τις περισσότερες φορές) ψευδεμπειριολατρεία που επικρατεί σε αυτήν.

Μια εμπειριολατρεία ωστόσο που τις περισσότερες φορές δεν μαίνεται πουθενά αλλού ει μη στο αδιέξοδο μιας συμπαράλληλης οθωμανικής ψυχονοοτροπίας, η οποία δεν έχει απογαλακτιστεί ακόμα από την άναρχη, ό,τι να’ ναι θυμοσοφία και το “δίκαιο της συμμορίας”.

 

 

 

Advertisements