Skip navigation

 

 

Κατ’ αρχάς, εσείς κύριε …”δεύτερη (τρεμάμενη) συνοδευτική φωνή”,  ως τι ομιλείτε; ως γραφιάς ή ως “διχασμένη προσωπικότητα” εν ώρα “υπηρεσίας”;

Και εξηγούμαι.

Μα είναι δυνατόν να γράφεις ανοησίες ή κοινοτοπίες και ιστορίες για αγρίους (κυριολεκτικά) για “ξεκάρφωμα”,  ούτως ώστε να προσφέρεις επίπλαστη ψευδυποστρωματική συνοδεία στην “κρυπτική” μπινελικότροπη πρόθεσή σου κατά ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ και δεν θα είχες έτσι κι αλλιώς δικαίωμα να θέλεις να ξέρεις, πολλώ δε μάλλον αν η προδιάθεσή σου είναι αισχρώς λασπουργηματική.

Είναι δυνατόν να γράφει κανείς, τακτικότατα, με αυτό το είδος “σχιζοφρένειας” και να μην λέει βλακείες;

Είναι δυνατόν να μην καταντάει κάθε τέτοιο γραπτό στο χάος, τη στιγμή που εμφορείται από δυο θελήσεις και δυο σκοπούς;

Το κυριώτερο:  ΔΕΝ ΣΕΒΕΣΑΙ τους αναγνώστες σου ! (τους όσους και όποιους).  Επιχειρείς να τους κάνεις άκοντες “συνενόχους” σου στα μικροεκδικητικά-συκοφαντικά σου ένστικτα, παριστάνοντας ότι μιλάς …για άλλα, την στιγμή που το απονενοημένο “κλείσιμο του ματιού” σου επισυμβαίνει με τέτοια συχνότητα, ώστε δεν αποβαίνει τελικώς τίποτε άλλο ει μη νευρωτικό “τικ” λέξεων.

Αυτό είναι ΑΠΑΤΗ! Γιατί κάθε αναγνώστης όταν ξεκινάει να διαβάσει ένα κείμενο, καλή τη πίστει, έχει ως πρόθεση στο μυαλό του, να μάθει ή να μην μάθει κάτι, να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει με τις ιδέες που περιέχονται σε αυτό το κείμενο κλπ. Όχι να συρθεί πλήρως άκων στις προσωπικές έχθρες και εμπάθειες του καθενός! Και όλοι γνωρίζουμε, ότι αυτό το νέο είδος και έθος είναι καθαρά διαδικτυακό. Δεν υπήρχε, εννοώ, στον έντυπο κόσμο.

Βλακώδες και από πάνω, γιατί τελικώς, και όπως είναι  λογικώς  αναμενόμενο, κανείς δεν καταλαβαίνει τίποτα από ένα κείμενο, του οποίου ο συντάκτης  άλλα έχει στο μυαλό του, άλλα επιχειρεί να πει για ξεκάρφωμα, άλλα …θέλει να πει, και τελικώς δεν λέει τίποτα! Σε ένα τρελλό αυτοσυγκρουσιακό χάος αλληλεξουδετερωμένων εννοιών και θελήσεων (στο ίδιο κεφάλι!).

Γιατί είναι αλήθεια, ακόμα, πως καμμία τρύπα στο νερό δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρξει, αν δεν υπήρχε πρώτα μια τρύπα στο μυαλό.

Μα εδώ, και γενικώτερα,  δεν έχετε ΚΑΝ το θάρρος της ανάληψης ευθύνης για τα γραφόμενά σας (που να το βρείτε, ξέρετε τι σας περιμένει εν τοιαύτη περιπτώσει…), μόνον ύπουλη συμπεριφορά και ήθος κροκοδείλου!

 

ΥΓ. Όσον για το “ποιοι” και “πόσοι”, μείνε στις “παρηγοριές”… (μα αν επιχειρείς τέτοιες παρηγοριές -μάταιες και εξωπραγματικές σίγουρα-, αυτό συμβαίνει επειδή,  μεγαλοφώνως μάλιστα, αναγνωρίζεις ότι σε επίπεδο ιδεών και επιχειρημάτων είσαι χαμένος! Αν είχες ιδέες και επιχειρήματα, εν προκειμένω θέματι, δεν θα κατέφευγες σε τέτοιες μεθόδους.

ΥΓ2. Το χειρότερο, δηλαδή ΕΛΕΕΙΝΟ, λογοτεχνικό ήθος, ειλικρινά το είδα στο διαδίκτυο από ανθρώπους που εντελώς λαϊκιστικά και υποκριτικά διαμαρτύρονται για (δήθεν ή κατά φαντασίαν) εξουσιαστική προβολή και παρουσία άλλων λογοτεχνών, τη στιγμή που οι ίδιοι συχνά καταντούν κοινοί λασπάδες! Όπερ σημαίνει, το χειρότερο σύνδρομο εξουσίας που δύναται να φανταστεί κανείς.

 

 

 

Advertisements